I knew from the beginning that there would be something wrong this day. I felt it, I felt it the instant that I woke up.
Saturday. I woke up early because we have a choir practice at 8AM for "Harana ni Maria". That's a presentation of every choir in our parish later at 7PM. I sent GM to my contacts and reminded the Glee Club about our practice, and I got to text with Eday and Arsie while washing the dishes.
I was kinda late for the practice because of texting. It was already 8:15 when I reached school. They were still few, though. The CAT officers were at the school quadrangle for the training and I immediately gave the garrison belt buckle to Lea that I borrowed to her when I had our CAT class.
When I saw Jette, he instantly pointed to Steni. Having a low pick-up, I wondered why he was doing that. Then I remembered about Jayson's Visual Basic CD (he asked for a burned copy from our Computer teacher) that Steni borrowed. Sabi co kasi, ipahiram niya na agad kay Jette yung CD para ngayong sabado, ako na yung makakakuha kasi hindi naman na kami magkikita ng sembreak. Kinukulit co nga sila dun e.
Steni smiled--a sheepish smile--and then ran away. I chase after her (LOL. My small limbs versus her long ones). Naabutan co siya at nacorner, at sinabi niya nakalimutan niyang wala sa kanya ang CD dalhin.
"Tanong mo pa kay Jette!"
"Kasabwat mo siya e!" I accused her jokingly. Trip na kasi namin ang "um-acting", at baka nanti-trip na naman siya.
"Hindi. Pramis! Di aco na-acting ngayon."
Matapos siyang kulit-kulitin, tinantanan co na rin si Steni, pero pabiro pa rin akong nagpaparinig.
At habang naghihintay sa ibang choir, nagkukwentuhan kami. Hanggang ang kwentuhan ay nauwi sa asaran at okrayan. I wasn't really feeling good for teasing, so just shut my mouth and occasionally grin whenever I need to.
The others came. Lea told me that they would just eat merienda. She even invited me with them but I refuse because they were all CAT officers and I might not catch up with them. After some time, when my choirmates finished buying and eating their food, I told them that we'll practice. Vocalization, kaysa naman nakatunganga lang kami dahil wala pa si Sir.
So I initiate the vocalization. I wasn't really feeling good. Well, not physically, but it's just I seemed to be not in the mood. I pointed the Tenor (which was Arbu and Eday) for a part of vocalization, and the note seemed to be too high for them. Their voice faltered, then they laugh. I wasn't in the mood to laugh with them. I made them repeat it, and then they laughed again. Most especially Eday. And I knew I was loosing it. I'm close to my boiling point.
They seemed to notice it too, for everyone kept quiet. Well, almost everyone. Adrian was still erupting into silent giggles.
"Ano ba yan?" I said in a stern voice, in the most calm voice I could manage that time. "Ulit." I told them. When it was tenor's part again, nagtawanan na naman sila.
I shut my mouth up. I stared blankly at nothing. I could feel it, I could feel the annoyance building up inside me. The anger. The anger for them and for myself. Through my silence, they tried getting the note again, but I know they're not serious. Adrian's still giggling. I heard Remo said, "Tama na, Eday."
"Magaling na ba kayo?" I said, my jaws clencing. "Magaling na ba kayo?!" The girls muttered a low "hindi".
"Akala niyo kasi ang gagaling niyo na eh! Tawanan ng tawanan, di bale sana kung magaganda ang boses. Yan ang mahirao sa inyo e, wala kayong respeto." I said something more, and I couldn't help the tears. Shit. That really made me annoyed to myself. I hate crying in this kind of occasion. I hate crying when I am the "authority" because I seem to be... weak. Because it seems that I could handle these kind of things. I really hate it. Pero wala, mababaw talaga ang luha ko. I cannot hold it back.
"Bastos!" I yelled angrily before more tears could come, and turned back at them to walk away. The first place I went is PEAC. This has always been my refuge, my sanctuary.
I maybe made a fuzz over nothing. That was maybe a really little thing. But for me, it's not. It's a big deal. Because Eday was involved. My friends were involved. The people I love and cherish and regarded as important. I just cannot accept that the people I love were the ones who hurt me, the people I cherish were disrespect me.
Everything's just too unfair! Sa SSG, sa Gatekeeper, I know everyone look down at me. Everyone regarded me as the "weakest link". "Walang silbi", someone jokingly told me one time. For them, I'm just a shitass loser.
But haven't I proven myself yet? Haven't I done all the things that I could do? Were my efforts not enough? Dammit. If they don't want me, I don't want them either!
Bebe texted me, saying sorry several times. I went back home. Siguro pa-epal lang talaga aco, but I was waiting for them to apologize. Especially Eday. They could easily reach me; they could text me or go to my house. Pero wala. Which means patigasan kami. Bahala sila.
Pero hindi ako nakatiis. I texted Lea to ask what they are doing. Nandun na daw si Sir Bautista and their practicing. Darn.
Pinadaan co si Ayyah sa bahay so we could come to school together. I was wearing a serious face when I got there. May bago ngang kanta, and I didn't know it. I didn't care to ask. Hindi co sila pinapansin, tutal hindi rin naman nila ako pinapansin. Alde was the first one to talk to me, pero hindi rin ako masyadong nagsasalita. Mr. Bautista asked me why I wasn't around in the morning, and I told him that I had been in school, but I went home.
Darn. I wanted to swear.
Medyo um-okay na ako maya-maya. Pero di pa rin ako masyadong namamansin. We were late for the mass because we practiced pa. Wala tuloy opening mass. Hindi dun sa usual na pwesto umupo sila Eday at Remo, which is just beside me. They sat on the other corner. Hn.
We went back to school after mass. My head was aching. We were given sandwiches, merienda daw namin. Galing yata kay Ms. Rasdas. We went back to church at 7pm.
I noticed that Remo wasn't talking to me too. Si Eday, we're ignoring each other pa rin. I was just worried because since Eday was involved, Ginnique would be involved too. And my other affiliations as well, which are mostly the same as Eday's. So great, everything's ruined.
Pero pinansin ako ni Remo nung may pinapasabi sa'kin. Which is a good sign.
Kinabahan kami nung kumanta yung unang choir. Sheda, ang galing. Nung turn na namin, may mga sablay. It wasn't that good. But it wasn't that shameful either. I jokingly told them that if we failed at this, I won't attend in any meeting in the Music Ministry na. Pero makaka-aattend pa naman ako. :)
I was surprised when the next choir started to sing and my choirmates suddenly stood up. I thought na pinapauwi na kami ni Sir. Kakain lang daw pala dun sa may Parish Hall. Nainis ako. Bakit nung kami naman ang kumakanta, wala naman biglang umalis ah. At isang batalyon pa kaming nagtayuan. I stayed, with Ayyah and Mae. We finished the song.
Naiinis ako. Ayan ang problema sa choir e. Mga walang respeto! Imagine, kami kaya ang ganunin, for sure maiinis kaming lahat. At umalis sila dahil sa pagkain! Samantalang walang ibang choir na gumawa nun. Di bale sana kung napakakagaling namin e. Napaghahalataang mga PG!
When the song ended, I approached my choirmates. I was really annoyed. At sinermunan co sila. They tried to reason out, and they said Sir Bau was the one who told them to go. Para namang walang mga utak, nasan kaya mga manners nila! Naturingang galing kami sa Catholic school. But when Sir Bau was the one who talked to me, napilitan akong mag-okay. Gaah.
Hindi na ako nag-merienda. Lamunin nila yon. Ayyah and I went back to church and I out of the sudden, I ranted. Nagsabi talaga ako ng mga sama ng loob ko. And I cried. After that, I felt better. Bahala na sila sa buhay nila. Bakit ko ipagsisiksikan ang sarili ko sa mga taong ayaw naman sa'kin? I was blinded by my love for those people because they're important to me, but they're hurting me over and over again. If they don't want me, fine! May mga tao naman na handang tanggapin kung sino at ano ako. My world doesn't revolve around them anymore. They're still important to me, I admit, pero dapat siguro na magising na ako. Parati na lang ako ang kawawa sa kanila, maybe it's time to let go of the things that are hurting you already.
When I went back home, mugto pa rin mata co. And I realize that bangs are really helpful. XD
Showing posts with label conflict. Show all posts
Showing posts with label conflict. Show all posts
Sunday, October 25, 2009
Saturday, September 26, 2009
Stormy Saturday
It was already raining when I got up at 5:30 in the morning. We have a CAT training today at 7am that's why I got up early even I still want top curl up in my bed and sleep.
The wind was so strong outside. When I got to school, Arpon told me that the training was suspended due to the storm. Well, it wasn't really raining that hard, but the wind was strong. May bagyo nga yata.
I stayed at the school for a while. When I went back home, I decided to watch DVD. I was really worried about the mass in the afternoon because it is PEAC's anniversary celebration and Ate Beth told me when we had a meeting that it would be a high mass. I forgot to remind Sir Bautista yesterday for that. I was also worried that only a few choir members would be coming because of the strong rain. Ayyah already PMed me in YM, telling me she won't be able to come because she had a sore throat and was feeling bad. Tan called me up and told me she couldn't come because Pacita was flooded. Tsk.
I still prepared to go to the school for the choir, though. Pumunta si Mama sa Metropolis para bumili ng ink para sa printer namin at sabi niya 'wag daw akong umalis hangga't wala pa yung pinsan ko dahil walang kasama yung kapatid ko. Pero nung nag-2 o'clock na, sumaglit muna ako sa school para sabihin sa mga ka-choir ko na male-late ako. Si Arbu lang ang nadatnan ko.
It was nearly 3pm when my cousin came. I don't usually bring umbrella, but I took one with me because it's raining really hard. Todo hawak nga ako sa payong dahil super lakas ng hangin.
Si Arbu pa rin lang ang nadatnan ko. Stranded ang mga second year na nag-recollection sa school. Sabi ni Ms. Rasdas, 'wag silang umuwi ng walang sundo, kahit sa school na sila matulog. We could see the droplets of the rain whirling around like a whirlpool because of the strong wind. At feeling din namin na wala nang makakadating. Tinawag pa nga namin si Jas na ang bahay ay nasa tabi lang ng school, pero hindi si makakapunta. Baha ang harap ng bahay nila. Eday was our last hope. He told me yesterday that he will come after doing his thesis. But when we text him, he replied to us that he can't probably come dahil baha sa United at walang masasakyan.
Sheda. Duet kami ni Arbu nito sa misa.
The second year students who were stranded were brought home by the teachers. Inuwi sila sa boarding house nila at nag-abiso na lang sa guard. Yung mga babae yata, kila Ms. Varcas at yung mga lalaki ay kila Sir Liwag. They were telling us to go home and not to attend mass because of the storm, but of course, we couldn't and we wouldn't.
Sabi rin ng guard na umuwi na kami at baha na sa tapat ng Liceo. And when we looked outside, true enough, the streets were flooded. We decided to go to the church. "We can do this, Arbu! We can do this!" I was chanting. We rolled our pants to our knees at lumusong kami sa baha. Grabe, first time kong ginawa yun! Malapit na sa tuhod namin yung baha. I was holding tightly on Arbu dahil baka matangay ako sa liit kong ito. I tried to shake away the thoughts of the kind of things we were probably stepping on. At nakaraos naman kami.
There are some people at the side of the church who we think are "evacuees" because they have bag of clothes with them. I asked the lay minister kung tuloy ang misa. Tuloy daw. Dalawang lay minister nga lang ang nandun, at dalawa kaming choir. I asked them if we could wash our feet dahil nga lumusong kami sa baha at tinuro nila yung gripo sa kumbento.
There are no lights inside the church because of the brown out, except on the altar part which is probably being run by the generator. Dun na lang kami puwesto sa baba.
"Tuloy ang misa; walang holiday sa simbahan." was what Arbu had said. Amidst the storm, I feel a warmth inside. Look, we are facing a calamity, and yet, we were at the church, going to celebrate the mass. God is our refuge. This is our devotion. And though I am not a really pious and good person, I am proud because I didn't not let the storm hinder me in singing for the mass, in serving God.
Only a few people were there. One lay minister was the one who read the first reading because there is only one lector. The church was quiet. But looking at those people who listen intently on the mass, I could see hope in their faces. Na para bang ipinagpapasa-Diyos na nila ang nagaganap.
Tig-isa pa kami ng mic ni Arbu. Break the record. Sa buong buhay ko sa choir, limang members lang ang pinaka-konting dumating, until now. Sabi ko nga sa kanya, kung wala siyang masakyan dahil taga-Langgam pa siya, kalampagin niya na lang ako sa bahay at sa'min na siya matulog.
Naidaos naman ang misa. Maaga pa ngang natapos. Hindi na baha sa labas at hindi na ganun kalakas ang ulan. At kahit bumabagyo na, nagkayayaan pa rin kami ni Arbu na mag-7eleven. Pero wala, sarado ang 7eleven at baha sa loob. Punta naman kami sa kwek-kwekan, pero wala din kahit isang nagtitinda sa tapat ng school. Punta kami sa Mini-Stop para mag-ice cream (ang lakas ng trip e), kaso wala daw silang ice cream. Kaya 'yon, umuwi na lang kami.
Brown out sa'min. Nung nagka-ilaw na, lumabas ako para alamin kung may masasakyan ba si Arbu. Pumunta ako sa may terminal ng jeep. Yung kalsada kila Eday, baha, pati na rin yung highway. Super lusong pa rin ako sa baha. Nung malapit na ako sa terminal, mali ang tapak ko at lumubog ako hanggang bewang. Sheda. Ang lambot pa naman ng natapakan ko. Kung hindi kanal yun, baka yung parang manhole. Kinilabutan ako dahil nag-flash bigla sa isip ko kung manhole yung natapakan ko, kaya balik ako sa may sidewalk. Hinintay ko na lang hanggang makasakay si Arbu.
Grabe. Super salanta ang ginawa ng bagyong Ondoy. The news is all about it. Kahit mga artsita nasalanta na.
Nang magka-kuryente na ulit, I opened the computer. I remember the movie that Arbu was telling me a while ago about the end of the world. 2012. And it somewhat gave me creeps.
The wind was so strong outside. When I got to school, Arpon told me that the training was suspended due to the storm. Well, it wasn't really raining that hard, but the wind was strong. May bagyo nga yata.
I stayed at the school for a while. When I went back home, I decided to watch DVD. I was really worried about the mass in the afternoon because it is PEAC's anniversary celebration and Ate Beth told me when we had a meeting that it would be a high mass. I forgot to remind Sir Bautista yesterday for that. I was also worried that only a few choir members would be coming because of the strong rain. Ayyah already PMed me in YM, telling me she won't be able to come because she had a sore throat and was feeling bad. Tan called me up and told me she couldn't come because Pacita was flooded. Tsk.
I still prepared to go to the school for the choir, though. Pumunta si Mama sa Metropolis para bumili ng ink para sa printer namin at sabi niya 'wag daw akong umalis hangga't wala pa yung pinsan ko dahil walang kasama yung kapatid ko. Pero nung nag-2 o'clock na, sumaglit muna ako sa school para sabihin sa mga ka-choir ko na male-late ako. Si Arbu lang ang nadatnan ko.
It was nearly 3pm when my cousin came. I don't usually bring umbrella, but I took one with me because it's raining really hard. Todo hawak nga ako sa payong dahil super lakas ng hangin.
Si Arbu pa rin lang ang nadatnan ko. Stranded ang mga second year na nag-recollection sa school. Sabi ni Ms. Rasdas, 'wag silang umuwi ng walang sundo, kahit sa school na sila matulog. We could see the droplets of the rain whirling around like a whirlpool because of the strong wind. At feeling din namin na wala nang makakadating. Tinawag pa nga namin si Jas na ang bahay ay nasa tabi lang ng school, pero hindi si makakapunta. Baha ang harap ng bahay nila. Eday was our last hope. He told me yesterday that he will come after doing his thesis. But when we text him, he replied to us that he can't probably come dahil baha sa United at walang masasakyan.
Sheda. Duet kami ni Arbu nito sa misa.
The second year students who were stranded were brought home by the teachers. Inuwi sila sa boarding house nila at nag-abiso na lang sa guard. Yung mga babae yata, kila Ms. Varcas at yung mga lalaki ay kila Sir Liwag. They were telling us to go home and not to attend mass because of the storm, but of course, we couldn't and we wouldn't.
Sabi rin ng guard na umuwi na kami at baha na sa tapat ng Liceo. And when we looked outside, true enough, the streets were flooded. We decided to go to the church. "We can do this, Arbu! We can do this!" I was chanting. We rolled our pants to our knees at lumusong kami sa baha. Grabe, first time kong ginawa yun! Malapit na sa tuhod namin yung baha. I was holding tightly on Arbu dahil baka matangay ako sa liit kong ito. I tried to shake away the thoughts of the kind of things we were probably stepping on. At nakaraos naman kami.
There are some people at the side of the church who we think are "evacuees" because they have bag of clothes with them. I asked the lay minister kung tuloy ang misa. Tuloy daw. Dalawang lay minister nga lang ang nandun, at dalawa kaming choir. I asked them if we could wash our feet dahil nga lumusong kami sa baha at tinuro nila yung gripo sa kumbento.
There are no lights inside the church because of the brown out, except on the altar part which is probably being run by the generator. Dun na lang kami puwesto sa baba.
"Tuloy ang misa; walang holiday sa simbahan." was what Arbu had said. Amidst the storm, I feel a warmth inside. Look, we are facing a calamity, and yet, we were at the church, going to celebrate the mass. God is our refuge. This is our devotion. And though I am not a really pious and good person, I am proud because I didn't not let the storm hinder me in singing for the mass, in serving God.
Only a few people were there. One lay minister was the one who read the first reading because there is only one lector. The church was quiet. But looking at those people who listen intently on the mass, I could see hope in their faces. Na para bang ipinagpapasa-Diyos na nila ang nagaganap.
Tig-isa pa kami ng mic ni Arbu. Break the record. Sa buong buhay ko sa choir, limang members lang ang pinaka-konting dumating, until now. Sabi ko nga sa kanya, kung wala siyang masakyan dahil taga-Langgam pa siya, kalampagin niya na lang ako sa bahay at sa'min na siya matulog.
Naidaos naman ang misa. Maaga pa ngang natapos. Hindi na baha sa labas at hindi na ganun kalakas ang ulan. At kahit bumabagyo na, nagkayayaan pa rin kami ni Arbu na mag-7eleven. Pero wala, sarado ang 7eleven at baha sa loob. Punta naman kami sa kwek-kwekan, pero wala din kahit isang nagtitinda sa tapat ng school. Punta kami sa Mini-Stop para mag-ice cream (ang lakas ng trip e), kaso wala daw silang ice cream. Kaya 'yon, umuwi na lang kami.
Brown out sa'min. Nung nagka-ilaw na, lumabas ako para alamin kung may masasakyan ba si Arbu. Pumunta ako sa may terminal ng jeep. Yung kalsada kila Eday, baha, pati na rin yung highway. Super lusong pa rin ako sa baha. Nung malapit na ako sa terminal, mali ang tapak ko at lumubog ako hanggang bewang. Sheda. Ang lambot pa naman ng natapakan ko. Kung hindi kanal yun, baka yung parang manhole. Kinilabutan ako dahil nag-flash bigla sa isip ko kung manhole yung natapakan ko, kaya balik ako sa may sidewalk. Hinintay ko na lang hanggang makasakay si Arbu.
Grabe. Super salanta ang ginawa ng bagyong Ondoy. The news is all about it. Kahit mga artsita nasalanta na.
Nang magka-kuryente na ulit, I opened the computer. I remember the movie that Arbu was telling me a while ago about the end of the world. 2012. And it somewhat gave me creeps.
Monday, June 29, 2009
Rush
Last Saturday, I was praying almost the whole day. The deadline for the UPCAT forms is just a few days away, and my mother still didn't know all about it. I was planning not to say it at all, but I was unable to save the money for the examination fee, so I have to tell it to her, or I won't be ablt to take the examination ever.
The reason why I don't want to tell it to my mother is because she doesn't want me to study college in Manila. I don't want to elaborate more about it, but a word that would best describe her reason is 'over-protectiveness'.
So I arrange the requirements all by myself, the only problem is the fee. I was anxious and worried that Saturday because Ayyah's mom would be passing the forms in UPD on Monday. Even my friends were wishing--and perhaps, praying--that my mom will allow me.
When I got home after the choir, I was thinking of ways how to say it and gathering all my guts. I had even crossed my mind not to tell it at all. But I though, "Would I let my only chance to take the UPCAT slip away because of cowardness? Would I waste all of my prayers, as well as my friends'?"
So after hours of thinking, I made up my mind to tell it. It was already midnight. Mama is using her laptop, listening to music with her headphones, when I approached her.
"Mama.." I started.
"O?"
"May sasabihin aco sa'yo."
"Ano 'yun?"
"'Wag kang magagalit ah?"
"?"
"Magte-take aco ng UPCAT."
So I've already blurted it out. It was maybe my first tome to try a "maamong" approach on telling serious things and asking permissions to her.
Her response made me feel jubilant and somewhat annoyed with myself.
"Bakit ngayon mo lang sinabi?" Her tone was like saying.
Oh great. So she would have allowed me if I said it earlier, and who knows, I might even attended a review class. But no time for regrets--I am not the kind of person who cry over a spilt milk. But I really feel happy that I can take the UPCAT.
--
Ayyah's mom was the one who deposited my payment on the bank on Monday. The next day, she took our forms to pass it in UP.
And heck, I am the only one who doesn't have a companion on the examination day. I mean, among my friends, they would all be taking the exam on August 2--some on morning, others in afternoon, but still, they have someone with the same examination day and time as theirs--except me!
But it's okay, though it would be more fun if I would have a friend with me on the examination day.
--
Everything is in rush. Maybe because we didn't take care of the matters earlier.
And I have just a month to review.
I'm not really expecting that I will pass in UP. It would be more like a experience to me. But still, I should pass the exam, if I don't want to study my college somewhere near our place, where the schools aren't that good.
Ivy, fighto!
Oh great. So my English sucks in this post. Sheesh. What the heck! I'll just gonna edit this later. I'm too sleepy now.
The reason why I don't want to tell it to my mother is because she doesn't want me to study college in Manila. I don't want to elaborate more about it, but a word that would best describe her reason is 'over-protectiveness'.
So I arrange the requirements all by myself, the only problem is the fee. I was anxious and worried that Saturday because Ayyah's mom would be passing the forms in UPD on Monday. Even my friends were wishing--and perhaps, praying--that my mom will allow me.
When I got home after the choir, I was thinking of ways how to say it and gathering all my guts. I had even crossed my mind not to tell it at all. But I though, "Would I let my only chance to take the UPCAT slip away because of cowardness? Would I waste all of my prayers, as well as my friends'?"
So after hours of thinking, I made up my mind to tell it. It was already midnight. Mama is using her laptop, listening to music with her headphones, when I approached her.
"Mama.." I started.
"O?"
"May sasabihin aco sa'yo."
"Ano 'yun?"
"'Wag kang magagalit ah?"
"?"
"Magte-take aco ng UPCAT."
So I've already blurted it out. It was maybe my first tome to try a "maamong" approach on telling serious things and asking permissions to her.
Her response made me feel jubilant and somewhat annoyed with myself.
"Bakit ngayon mo lang sinabi?" Her tone was like saying.
Oh great. So she would have allowed me if I said it earlier, and who knows, I might even attended a review class. But no time for regrets--I am not the kind of person who cry over a spilt milk. But I really feel happy that I can take the UPCAT.
--
Ayyah's mom was the one who deposited my payment on the bank on Monday. The next day, she took our forms to pass it in UP.
And heck, I am the only one who doesn't have a companion on the examination day. I mean, among my friends, they would all be taking the exam on August 2--some on morning, others in afternoon, but still, they have someone with the same examination day and time as theirs--except me!
But it's okay, though it would be more fun if I would have a friend with me on the examination day.
--
Everything is in rush. Maybe because we didn't take care of the matters earlier.
And I have just a month to review.
I'm not really expecting that I will pass in UP. It would be more like a experience to me. But still, I should pass the exam, if I don't want to study my college somewhere near our place, where the schools aren't that good.
Ivy, fighto!
Oh great. So my English sucks in this post. Sheesh. What the heck! I'll just gonna edit this later. I'm too sleepy now.
Monday, May 4, 2009
Joy Amidst The Sadness
May 2, 2009
"Amidst the sadness, there are people who'll give you joy. People who would make you smile and laugh as if there is no tomorrow. People who would help you forget your problems. People who are called friends."
May general meeting ang Music Ministry ngayon. So kasali kami sa meeting. Muntik na nga acong di makapunta dahil sa conflict namen ni Mama pero buti na lang e nakapunta pa rin aco.
Grabe nga kagabi e. Medyo maaga'aga din acong nagpasyang matulog, 2am (Maaga na rin yun para sa'kin no!). Pero di pa rin talaga aco makatulog, grabe. Pagulong'gulong na aco sa kama pero di talaga aco makatulog. So in the end, binuksan co ulit yung computer at nagbasa ng manga hanggang finally, antukin din aco ng bandang 5am.
Buti nagising aco ng 7am. Tinawagan co agad si Eday para ipaalala yung meeting. Kaya lang tulog pa daw. Tsk. Pa'no yan? Tulog pa rin si Adrian? Hindi ba niya naalala yung meeting? Amp.
Nagluto na lang aco ng ipangla'lunch co mamaya. Wala din naman acong aasahan sa mama co e.
Pero habang nagluluto aco, dumating si mama. Di co naman ine'expect na dadating siya ng maaga e. Di pa rin kame nagpapansinan. Okay na rin ito, at least makaka'alis aco ng maayos.
Nung dumating aco sa Kodak, di Arbu at si Mikee pa lang ang nandun. Sheda, di rin nagsi'datingan yung iba. Si Arsie, male'late pa yata. Pumunta na lang kame dun sa mai simbahan, at least nandun na kame.
Dapat nga, pupuntahan co na lang si Adrian sa bahay nila para maka'habol pa rin siya kung sakaling tulog pa nga. Ang kaso, magsisimula na yung meeting, e nakakahiya naman kung lalabas pa aco ng room na iyon.
Nakaka'antok, grabe. Pa'no naman kase, wala pang dalawang oras ang tulog co noh! Kaya hindi co na rin naiwasang mapaidlip ng konti. Hihi. ;)
Pagkatapos nung video na pinanood sa'min about kung ano ang pwede at hindi pwedeng kantahin sa simbahan, nagtanong si kuya Roman (yung parang MC) kung may questions. At ayon, puro tungkol sa Glee Club ang mga reklamo. Expected co naman na iyon considering yung mga kapalpakang ginawa namin e.
At lunchtime, sabay-sabay kami nila Arbu at Arsie. Nu ba yan, di aco talaga makakain ng maayos. Ilang araw na acong ganito, ayaw tanggapin ng bibig co yung pagkain kahit gano pa aco kagutom. Kahapon nga, hindi na aco halos kumain e. Kagabi ang kinain co lang e sopas. Amp, grabe. Nu bang nangyayari sa'kin?
Pagkatapos naming mag'lunch, nagkwentuhan muna kami. Ayun, kung saan'saang topic ang napuntahan naming: Glee Club, school, mga star and non-star, pati nga si Eday na nanahimik sa kanilang bahay e nadawit sa usapan. Mga 1pm na rin kami bumalik sa Simbahan.
Nagpa'photocopy kami nung koya tungkol nga dun sa diniscuss nung umaga. Dahil tungkol naman sa mga kantang pangkasal ang diniscuss, di na aco masayadong nakinig dun sa video. Ni'review na lang ulit ni kuya Ramon yung mga nasa videos. Madami'dami rin acong natutunan. Nalaman co na bawal pala talagang gamitin yung dalawang Bridal March (Yes, kung anong naiisip mo, ayun yon.) dahil sa totoo lang, yung isang pinakagamitin na Bridal March e ginamit sa isang opera dati na ang purpose niya e para sa paghahanda ng bride sa honeymoon . And the second most popular e ginamit e sa isang opera din whereas ayun yung ginamit sa kasal ng mga elemental bodies. Kaya mali pala yun. Bawal din palang gamitin yung mga theme songs echos sa kasal dahil di naman daw yun church songs. Respeto na lang daw sa simbahan at sa matrimonial rite.
After that, yung questions at suggestions na naman about sa choir at sa misa. At yung Glee Club nga yung pinaka'maraming pagkakamali. For instance, yung pagpa-"patintero" nga ng choir at lector sa Great Amen at "Sapagkat". Nangayari na kasi yun sa'min e. So tuloi, required kaming (lahat ng choir) kantahin ang lahat ng kanta pwera na lang sa "Salamat" at kung sasabihin ng pari na i'recite.
Bawal na rin pumalakpak after Mass kasi mali naman daw talaga yun.
Tapos yung mga salmista. Since hindi naman kami nagsa'salmo, di kami kasama sa pagkakamali ng mga salmista. Pero kami lang ang choir na hindi nagsa'salmo e. Kaya ayun, tinanong kung anong gagawin naming dun. Ang sabi co naman e balak na naman na talaga naming mag'salmo sa next mass naming (which is true dahil napagplanuhan na namin yun). Okay daw, at least mai progress naman kami kahit papano.
Tinanong din yung mga kanta kung pwede bang kantahin yung particular song na iyon. Ang daming nabago dito. Tinanong co yung "Wag Kang Mangamba" namin kase iba yung tono ng ibang choir sa tono naming. Yung tono pala nila yung talagang original at style lang ni Sir Bautista yung nakasanayan na naming na namana pa namin sa dating choir.
Marami din kaming na'discuss. Okay naman ang ibang choir, friendly naman sila kahit papano sa'men kahit na nga marami kaming pagkaka'mali. Ang mga obvious lang siguro ang pagka'inis sa'men e yung mga lector. Pero okay lang.
Pagkatapos ng meeting, napagpasyahan naming puntahan si Eday sa bahay nila. Magbibihis pa nga lang nung pagkadating namin e. Nandun nga lang kami sa bungad ng compound nila. As usual, ayaw kaming papasukin sa loob ng bahay nila. Pero siguro dahil sa pangungulit at pagpaparinig naming at dahil nandun na rin kami, pinatuloi na kami sa bahay nila. Kami nga lang dalawa ni Arbu kasi si Arsie uuwi na.
Yes! Sa halos mag'aapat na taon na magka'kilala at magkaibigan kami ni Eday, nakapasok na rin aco sa bahay nila. Di kase talaga nagpapa'punta ng tao sa kanila yun e. Halos magkapit-bahay na nga kami nun pero ayaw pa rin acong papuntahin sa kanila. Achievement co na ang maka'pasok sa bahay nila. Pwahahahaha! XD (Hyperbole!)
Grabe nga e. Ang daming medal sa kanila. Kinder to grade 6 at bukod pa yung sa high school. At kay Adrian ang lahat ng iyon! Well, ano pa bang ie'expect co. sa matalinong estudyante na katulad ni Eday, di ka na dapat manibago nun. But still, kung aco si Eday o ang mga magulang nila, parang feeling proud talaga aco makita co lang yun.
Nagkwentuhan pa kami. Ang harot nga ni Eday e. Ayun, napagk'kwentuhan naming yung cellphone niyang nanakaw dahil na Budol gang siya. Sabe co nga sa kanya, ang tali'talino niya pero nabobo siya sa bagay na yun. Pero di co rin naman siya masisisi kase may power of hypnotism yung mga kawatan nay un e.
Tapos hinulaan namin yung mga badges na na'acquire niya sa boy scout. Out of 21 badges, naka'12 na hula din aco. Tinanong co kung anong grade ang ibibigay niya sa'kin kung sakali and he said 85. Not bad uh, considering na hindi naman aco boy scout at hindi co naman napag'aralan kung ano talaga ang mga badges na yun.
Alas'kwartro na kami umalis sa bahay nila. Nagyaya pa nga silang mag'kwek e wala naman acong pera. Wala na talaga acong pera, P25 na lang yata yung laman ng pitaka co. Di naman kasi aco binigyan ni mama ng pera e (at hindi aco humingi). Imagine, yung P50.00, nagkasya sa'kin ng dalawang araw? Matipid naman kase acong tao, lalo na kung kailangang magtipid.
Pero nagpilit sila. E wala naman acong magawa. Kunsabagay, kasya pa naman yung pera cong pang'kwek.
Pagkatapos namin, binayaran ni Eday yung dalawang kwek na nakain co. Wow ah, generous. Wala lang, nakakatuwa lang na nilibre niya aco. Kunsabagay, kung mai pera naman talaga si Adrian e talagang manlilibre siya. Babawi na lang aco sa susunod.
Pumunta na kami sa simbahan pagkatapos. Tatlo nga lang kami e. Imagine, tatlo! Kapag walang ibang dumating, break ang record co na limang members lang ang nag'choir sa misa. (Originally, dapat nga duet lang kaming dalawa ni Arbu e. Buti nandian si Eday.)
Nandun nga si idol co e, nakanta para sa rosary. Nandun din siya kanina nung meeting. Ang idol na tinutukoy co e yung babaeng bulag na choir member (PEACE choir). Pero kahit mai kapansanan siya, grabe, ang ganda ng boses niya. Ang galling niyang kumanta at ang taas pa. Mai parati lang siyang kasamang matandang babae tuwing nakanta siya. Pero grabe talaga, idol co siya! Super!
Umakyat na kami sa choirbox habang nagro'rosary para makapag'practice kami ng mga kakantahin. Pinapractice co nga yung mataas na ending sa Opening Song namin at Papuri. Wish co lang magawa co.
Dumating si Mau. Hay salamat, nadagdagan din kami. Pagkatapos ng rosary, kinuha na nila Arbu at Eday yung mic sa baba.
Parang ang anxious nga naming ngayon e. Kinakabahan kami na di naming alam kung bakit.
Nagsimula na rin ang misa. Sheda, di co nagawa yung high ending ng opening song. Nawala aco. Buti na lang di masyadong rinig. Amp. XC
Bago mag'Papuri, umakyat si Sir. Yes! Nandian pala siya. Ang akala niya daw pala, wala kami.
Pagtapos ng Papuri, dumating si Jaymiriz na namumutla. Masama nga daw kasi pakiramdam niya e. Sinabi co din kay Sir yung mga napag'meetingan at yung dapat at di dapat kantahin. Sa'min kasi nagsimula yung implementation nun e. Sinabi co rin yung tungkol sa Salmo, kaya magsasalmo nga daw next next Saturday. At ang magsasalmo? Ako! Sheesh.
Naging okay naman ang kanta naming kahit lima lang kami. Halos kaming dalawa nga lang kami ni Eday ang productive kasi si Jayjay masama nga pakiramdam, si Arbu ewan co kung kumakanta ba, at si Mau e nawawala. Pero okay lang naman.
Dahil May, mag'aalay ng bulaklak sa dulo ng misa. Nag'stay pa muna kami sa choirbox kahit si Sir ay umalis na. Pinaalalahanan niya na lang kaming maging maaga next next Saturday para ma'practice ang (una naming) salmo.
Nagkwentuhan nga kami sa choirbox e. Ang sama namin. =D
Si Eday, baka daw sasali sa Bebot. Yung Beboy e contest ng mga (tunay na) lalaki sa pageant na pambabae. Ni'recruit nga daw siya ni Ella. Sabi co sa kanya talagang susuportahan co siya e. kaya lang sa San Roque daw yata yung location. E sabe co kay Eday, yun nga lang, magkaka'issue na naman sa school tungkol sa sexuality niya. Oo nga daw. Pero ano naman ba, e alam namin na talagang TUNAY na lalaki si Eday. (Wow!)
Natapos lang ang kwentuhan nung natapos na ang pag'aalay ng bulaklak kay Mama Mary. Bumaba na kami. Si Mau umuwi na pero sila Eday e niyaya pa acong mag'gala. Kumain daw kaming kwek. E wala na nga acong pera e. Pero kinulit'kulit nila aco; sila daw bahala sa'kin. Aalis na dapat aco pero si Eday hinila pa aco nung patawid na. Wala na acong nagawa.
Imbes na mag'kwek muli, nag'goto na lang kami. Dinagdagan na lang nila Jay at Eday yung pera co. Yung sa'kin nga mai laman, yung kay Arbu wala e. Ahahaha.
Ayun, nahuli aco sa pagkain. Wala nga kasi acong appetite ngayon. Nagpatulong na lang ac okay Arbu at Adrian na ubusin yun. Haha.
Ala'siete na nga aco naka'uwi e. Sabe nga ni Eday, hayaan co na lang daw. Kasi hindi rin naman kami magkakabati ni mama kung uuwi aco ng maaga. Edi lubos'lubusin co na daw. Saka kung sa bahay lang daw aco, magmu'mukmok lang aco, maiisip co lang lalo ang mga problema co kaya malulungkot aco. At least kung lalabas daw aco e magiging masaya aco. B.I. nga e. Haha. Pero sa totoo lang, mai point siya. Tama naman di ba?
Nabanggit ni Arbu yung tungkol sa Impossible Quiz na pinasa co sa kanya. Na'curious nga si Eday na laruin, sabe niya tuloi pupunta siya sa'min dahil wala naman silang internet. Parang napag'usapan naming na weekday ng gabi pumunta kasi di aco komportableng makiharap sa mga tao kapag nandiyan nanai co e. Ewan co sa kanya kung totoong pupunta yun.
Naging masaya aco sa araw na ito. Kasi kahit nga mai conflict sa bahay, nakalimutan co yon kahit papano dahil kasama co yung mga taong nagpapasaya sa'kin. Salamat sa kanila. I somewhat feels that I am loved.
Friday, May 1, 2009
Of Conflicts and Contentment (MMD returns)
A/N: Pwahahaha. Natatawa aco sa title ng post co. Wala lang, may "of" kase e. Di co naman alam kung baket kailangang lagyan ng "of" ang mga title ng mga literature pieces, nakigaya lang aco. Inggetera. Hahaha. Bleh! By the way, back to the business. ;)
WARNING: I ranted so much in this post. And gave much details about me. So if you don't want to hear my whining and cannot understand me, please go away.
--
We had our choir practice today. Adrian suggested it last Saturday so we can improve our way in singing in masses. If you'll just hear how we sing in every mass, you'll know why we need a practice.
Not that we are bad singers. Of course, we are (Yabang!). But the problem is, our singing style as a choir simply… sucks. Well, we've won lots of competition, but whenever there is a mass, we usually don't get it right. And the priest is kinda getting annoyed with us, we know that, as well as the other church people and parishioners.
So I organized the choir practice today. I was calling Adrian the whole week if he wants to continue the practice (he's the Vice President for Affairs, anyway, and I need his opinion about this), but when I called him again last Wednesday, I remembered that he was actually in Pangasinan because of the boy scout camping. Damn, how come I forget about that? Nakakahiya tuloi sa mga tao sa bahay nila, tawag aco ng tawag.
Pero nung tumawag aco, hindi daw pwede sa bahay nila. She suggested Arsie's place. Kaya tinawagan co si Arsie, na fortunately e pumayag namang dun mag'practice. So magpa'practice talaga kame. I mentally reminded myself to call Adrian in the evening.
I asked permission to my mother about the practice before she went to work. So this is our conversation:
Ivy: "Ma, may practice kami bukas sa choir ah. One o'clock."
Mama: *getting ready for work* "Magligpit ka muna ah. Baka naman one o'clock ka pa magising. Magligpit ka, ayokong madatnang makalat ang bahay. Yung mga damit.."
Ivy: "Oo."
After few seconds.
Ivy: "Kila Arsie kame ah." (half-whisper)
Mama: "Ano!?"
Ivy: "Kila Arise kame magpa'practice."
Mama: "San na naman yon!?"
Ivy: "Sa Fiesta Homes nga. Kila Ayyah.."
Mama: "Ay nako, tigilan mo co ah! Wag ka nang umattend sa practice na yan!!"
Ivy: "Baket?!" *on the verge on sobbing*
Mama: "Basta 'wag kang aattend!"
Ivy: *sulks at the corner but is determined to attend the choir practice no matter what*
WHAT!? I cannot go to the choir practice that I organized!? Nooooo! Hindi pwede! I am the president. Ano na lang sasabihen ng mga ka'choir co? Na ang president nilang nagpatawag ng practice ay siyang di pupunta? No. I should go.
I was really, really annoyed yesterday. Good thing the mangas I read comforted me. XD
But really, I was thinking ways to ask my mom to let me attend the practice. I was praying mentally—the thing I never did for kinda long time now (long story).
I kinda cleaned the house. I folded the clothes. Yes, it was petty things but I don't usually clean so that's kinda big deal for me. Please, please. I need to go to the practice. Pretty, pretty please.
I slept at five in the morning because of online stuff and Plurking. I told Iverie to wake me up as soon as she woke up as well.
**
The next day…
I woke up at 11:30. Kinda early. But still, I am planning to do some cleaning first para payagan naman aco ni mama. I cleaned a little before I even eat my brunch.
Before I ate my brunch, I gathered my guts to talk to my mother, who was about to sleep.
"Ma.."
No response.
"Ma?"
Still, no response.
"Mama.."
When she didn't responded, pumunta aco sa tabi niya. I know she could hear me. Maybe she knows what I would say so she's ignoring me.
"Ma, aattend aco sa practice."
"Hindi!"
"Dalina." But she close her eyes again.
Kinulit co siya ng kinulit para gumising. At ayun , nagising nga. Pero ayaw talaga acong payagan. She's using the "mother-voice".
"Mama, dalina. Payagan mo na aco. Di pwedeng wala aco dun."
She simply ignored me. I was already crying. Bakit ba parati na lang ganito? When I asked her for a concrete reason, she just said that I'm not allowed to go. And there. She ignored me again and closed her eyes.
I was desperate to go that I become disrespectful toward my mom… again.
"Gusto mo parati na lang tayong ganito e, no? Sana pala di co na lang sinabi sa'yo na kila Arsie kame magpa'practice! Gusto mo pa yung nagsisinungaling sa'yo e!" I yelled.
"Talaga! Matagal ka naman nang sinungaling di ba?!"
Nagpilit pa rin aco. Amp. Nakaka'inis. Bakit ba parati na lang ganito? Bakit ba ang hirap magpa-alam ng ganitong mga bagay sa nanai co? Bakit ba hindi siya katulad ng ibang nanai na kayang intindihin ang mga anak nila?
Dumating ang pinsan co. Esakto namang sinabi co, "Bakit si kuya, pinapayagan mong umalis? Bakit aco hindi!? Buti pa yung ibang tao e, mabait ka! Bakit di mo magawa yun sa'men!?"
I know I struck a chord there. Sapul. Na'guilty din aco kase nagamit co yung pinsan co. Kasi naman, nakaka'inis. Bakit pag si kuya, pwede? Pupunta nga siya sa girlfriend niya at dun matutulog, pero okay lang. Ilang araw di uuwi nang di nagsasabi at pagkauwi niya e parang wala lang. E bakit sa'kin?
Oo nga, pinsan co naman kasi siya. Lalaki naman kasi siya. Pero di ba, ang unfair din? (Look, I'm not saying it's my cousin's fault, okay? I'm referring to my mom.) dapat, kung bawal sa'kin, bawal din sa ibang tao. Kasi ganito yun e: Bakit mabait siya at maayos makitungo sa ibang tao, pero 'pag sa'min hindi? Mas mabuti pa nga yung mga pamangkin niya at ka'officemates niya e, nabibiro nila si mama. E aco? Kelan co ba naka'usap yung mama co na parang kaibigan co? Wala acong matandaan. She insisted on so-called respect, but I give that because she doesn't respect me, too. She doesn't understand me at all.
Ang dami co nang opportunity na napalampas dahil sa walang-kwentang paghihigpit niya. Yung school-paper namen na ilang taon cong pinagsilbiha—mas matagal pa aco kila Eday at Ginnique—di aco sure kung tataas ang position co next school year dahil hindi co mabigyan ng time 'yon dahil sa paghihigpit niya sa oras co. Di naman sanaghahangad aco ng mataas na position pero di ba, saying pa rin? Gusto cong mag'aral ng college sa Manila pero ayaw niya. Ano namang mangyayari sa'kin kung dito aco sa San Pedro mag'aaral? Wala. Gusto cong mag'review sa UPCAT pero di co binaggit sa kaniya dahil di niya naman aco papayagan. (Well, I was thinking of the fees too.) Ang dami cong napalampas na opportunity na pwede co sanang maabot kung di siya naghigpit. Ito na nga lang, eto na nga lang Glee Club ang tanging masasabi cong achievement. Ang Glee Club na ilang taon acong nag'serve. And Glee Club kung saan nandito yung talent co, nandito yung specialty co. Hahayaan co na naman bang lumampas ang pagkakataon na mapaglingkuran ang Glee Club bilang isang president? This is so unfair!
Bakit ang mama ni Eday? Bakit ang mama ni Ayyah? Bakit ang mama ng mga kaibigan co at mga kaklase co? Naiintidihan nila ang mga anak nila. Parang kaibigan lang ang turingan nila. Bakit sa'ken, hindi? Alam cong hindi tamang mag'compare. Alam cong meron aco na wala sila. Alam cong mas maswerte pa rin aco kaysa sa iba. Pero hindi co maiwasang magtanong. Bakit? Bakit ganito? Bakit ba ganitong klaseng pamilya ang nagisnan co?
"Bahala ka sa buhay mo! Wala acong pakialam sa'yo! Umalis ka kung gusto mo!!" My mom yelled at me.
Kinulit co pa ring siyang gumising. I'm already determined to go no matter what. The reason why I want her to wake up is because ayoko na ng ganito. Ayoko na ng ganitong kapag may dapat acong ipagpaalam e dapat pa kaming mag'away. Ayoko na ng ganitong nagtitiis acong sundin ang gusto niya dahil kailangan co siya bilang nanai. Ayoko na ng ganitong kailangan acong magtiis kung pwede naman acong sumunod na gusto co talagang sumunod. Ayoko na ng ganitong nagagalit aco sa kanya at nagtatanim ng galit sa puso co. Ayoko na ng ganitong nag'iisip aco kung pa'no makaka'alis sa buhay na ito. Ayoko na ng ganito.
I know, I sound bad. Sorry. I'm just ranting my heart out.
When she kept on ignoring me, I gave up. Siguro nga hanggang dito na lang ang buhay co. Siguro nga hindi na mababago kung ano ang sitwasyon niya ngayon. Because she, herself, is refusing to accept me. Sometimes, aco naman yung ganun. Siguro nga, we're hopeless.
I ate my brunch crying. I took a bath crying. But I have to cheer up. I have to leave all of this here in my damned house. House. It's called house, not a home.
Dumating sila Arbu at Jasmin pero hindi co na sila pinapasok. Mai conflict e. Pinabalik co na lang sila sa Kodak para dun kami maghintayan. Di pa rin kase aco tapos mag-asikaso ng sarili co.
Argh. Nagbabalat pa rin yung muka co. Amp. Napansin nga nila e.
Nabanggit co na katakut'takot pa ang nangyari bago aco nakapunta ditto, tapos ilan lang kame, lima (excluding Ayyah and Arsie)? And I can't help my tears from crying. Maybe I just can't pretend to be happy when I'm not. Maybe I just can't hide my true self. Napaka'transparent co kasing tao e.
I'm so silly. Dapat di aco umiyak. And I'm so silly, I was laughing while crying dahil natatawa aco sa sarili co.
Change topic nga. Pinag'usapan namen ni Jayjay yung I:U kase nga offline ngayon. Amp.
Hinintay lang namen si Mikee kila Jas. Tapos pumunta muna kame kila Arsie.
Ayos naman yung practice namen. Medyo nawawala lang sa focus dahil sa mga usapan. Pero okay lang naman. Sana maayos bukas.
Nag'merienda kames a rooftop after that. At nag'usap kame ni Ayyah. Ayun, nag'kwento nga aco tungkol sa mama co. Amp. Naiyak na naman aco.
Pero nawala na rin yun. Nag'kwentuhan kase kame tungkol sa manga/anime/I:U. At 6:00 na aco naka'uwi dahil namitas pa kame ng apple-mango sa kanila. Haha. Mai pasalubong aco sa kapatid co.
Di kame nag'usap ng mama co pagkauwi. Ang problema, pa'no bukas, e mai meeting nga ang music ministry. Dapat nandun aco dahil president nga co. Amp.
MMD na naman. Multiple Mood Disorder. Sobrang down talaga aco. Sheeet. Habang tina'tayp co nga 'to, umiiyak aco. Buti Iori-niichan PMed me kaya nagging Masaya aco kakatawa sa mga sinasabi niya amidst the depression. At saka kontento na rin aco kase nagawa co yung tarabaho co bilang President ng Glee Club.
Bahala na…
Sorry if I ranted on this looong post. I just really need to tell what I feel and what I hide inside. Para kasing sasabog na aco e. Sorry for too much ranting and angst.
WARNING: I ranted so much in this post. And gave much details about me. So if you don't want to hear my whining and cannot understand me, please go away.
--
We had our choir practice today. Adrian suggested it last Saturday so we can improve our way in singing in masses. If you'll just hear how we sing in every mass, you'll know why we need a practice.
Not that we are bad singers. Of course, we are (Yabang!). But the problem is, our singing style as a choir simply… sucks. Well, we've won lots of competition, but whenever there is a mass, we usually don't get it right. And the priest is kinda getting annoyed with us, we know that, as well as the other church people and parishioners.
So I organized the choir practice today. I was calling Adrian the whole week if he wants to continue the practice (he's the Vice President for Affairs, anyway, and I need his opinion about this), but when I called him again last Wednesday, I remembered that he was actually in Pangasinan because of the boy scout camping. Damn, how come I forget about that? Nakakahiya tuloi sa mga tao sa bahay nila, tawag aco ng tawag.
Pero nung tumawag aco, hindi daw pwede sa bahay nila. She suggested Arsie's place. Kaya tinawagan co si Arsie, na fortunately e pumayag namang dun mag'practice. So magpa'practice talaga kame. I mentally reminded myself to call Adrian in the evening.
I asked permission to my mother about the practice before she went to work. So this is our conversation:
Ivy: "Ma, may practice kami bukas sa choir ah. One o'clock."
Mama: *getting ready for work* "Magligpit ka muna ah. Baka naman one o'clock ka pa magising. Magligpit ka, ayokong madatnang makalat ang bahay. Yung mga damit.."
Ivy: "Oo."
After few seconds.
Ivy: "Kila Arsie kame ah." (half-whisper)
Mama: "Ano!?"
Ivy: "Kila Arise kame magpa'practice."
Mama: "San na naman yon!?"
Ivy: "Sa Fiesta Homes nga. Kila Ayyah.."
Mama: "Ay nako, tigilan mo co ah! Wag ka nang umattend sa practice na yan!!"
Ivy: "Baket?!" *on the verge on sobbing*
Mama: "Basta 'wag kang aattend!"
Ivy: *sulks at the corner but is determined to attend the choir practice no matter what*
WHAT!? I cannot go to the choir practice that I organized!? Nooooo! Hindi pwede! I am the president. Ano na lang sasabihen ng mga ka'choir co? Na ang president nilang nagpatawag ng practice ay siyang di pupunta? No. I should go.
I was really, really annoyed yesterday. Good thing the mangas I read comforted me. XD
But really, I was thinking ways to ask my mom to let me attend the practice. I was praying mentally—the thing I never did for kinda long time now (long story).
I kinda cleaned the house. I folded the clothes. Yes, it was petty things but I don't usually clean so that's kinda big deal for me. Please, please. I need to go to the practice. Pretty, pretty please.
I slept at five in the morning because of online stuff and Plurking. I told Iverie to wake me up as soon as she woke up as well.
**
The next day…
I woke up at 11:30. Kinda early. But still, I am planning to do some cleaning first para payagan naman aco ni mama. I cleaned a little before I even eat my brunch.
Before I ate my brunch, I gathered my guts to talk to my mother, who was about to sleep.
"Ma.."
No response.
"Ma?"
Still, no response.
"Mama.."
When she didn't responded, pumunta aco sa tabi niya. I know she could hear me. Maybe she knows what I would say so she's ignoring me.
"Ma, aattend aco sa practice."
"Hindi!"
"Dalina." But she close her eyes again.
Kinulit co siya ng kinulit para gumising. At ayun , nagising nga. Pero ayaw talaga acong payagan. She's using the "mother-voice".
"Mama, dalina. Payagan mo na aco. Di pwedeng wala aco dun."
She simply ignored me. I was already crying. Bakit ba parati na lang ganito? When I asked her for a concrete reason, she just said that I'm not allowed to go. And there. She ignored me again and closed her eyes.
I was desperate to go that I become disrespectful toward my mom… again.
"Gusto mo parati na lang tayong ganito e, no? Sana pala di co na lang sinabi sa'yo na kila Arsie kame magpa'practice! Gusto mo pa yung nagsisinungaling sa'yo e!" I yelled.
"Talaga! Matagal ka naman nang sinungaling di ba?!"
Nagpilit pa rin aco. Amp. Nakaka'inis. Bakit ba parati na lang ganito? Bakit ba ang hirap magpa-alam ng ganitong mga bagay sa nanai co? Bakit ba hindi siya katulad ng ibang nanai na kayang intindihin ang mga anak nila?
Dumating ang pinsan co. Esakto namang sinabi co, "Bakit si kuya, pinapayagan mong umalis? Bakit aco hindi!? Buti pa yung ibang tao e, mabait ka! Bakit di mo magawa yun sa'men!?"
I know I struck a chord there. Sapul. Na'guilty din aco kase nagamit co yung pinsan co. Kasi naman, nakaka'inis. Bakit pag si kuya, pwede? Pupunta nga siya sa girlfriend niya at dun matutulog, pero okay lang. Ilang araw di uuwi nang di nagsasabi at pagkauwi niya e parang wala lang. E bakit sa'kin?
Oo nga, pinsan co naman kasi siya. Lalaki naman kasi siya. Pero di ba, ang unfair din? (Look, I'm not saying it's my cousin's fault, okay? I'm referring to my mom.) dapat, kung bawal sa'kin, bawal din sa ibang tao. Kasi ganito yun e: Bakit mabait siya at maayos makitungo sa ibang tao, pero 'pag sa'min hindi? Mas mabuti pa nga yung mga pamangkin niya at ka'officemates niya e, nabibiro nila si mama. E aco? Kelan co ba naka'usap yung mama co na parang kaibigan co? Wala acong matandaan. She insisted on so-called respect, but I give that because she doesn't respect me, too. She doesn't understand me at all.
Ang dami co nang opportunity na napalampas dahil sa walang-kwentang paghihigpit niya. Yung school-paper namen na ilang taon cong pinagsilbiha—mas matagal pa aco kila Eday at Ginnique—di aco sure kung tataas ang position co next school year dahil hindi co mabigyan ng time 'yon dahil sa paghihigpit niya sa oras co. Di naman sanaghahangad aco ng mataas na position pero di ba, saying pa rin? Gusto cong mag'aral ng college sa Manila pero ayaw niya. Ano namang mangyayari sa'kin kung dito aco sa San Pedro mag'aaral? Wala. Gusto cong mag'review sa UPCAT pero di co binaggit sa kaniya dahil di niya naman aco papayagan. (Well, I was thinking of the fees too.) Ang dami cong napalampas na opportunity na pwede co sanang maabot kung di siya naghigpit. Ito na nga lang, eto na nga lang Glee Club ang tanging masasabi cong achievement. Ang Glee Club na ilang taon acong nag'serve. And Glee Club kung saan nandito yung talent co, nandito yung specialty co. Hahayaan co na naman bang lumampas ang pagkakataon na mapaglingkuran ang Glee Club bilang isang president? This is so unfair!
Bakit ang mama ni Eday? Bakit ang mama ni Ayyah? Bakit ang mama ng mga kaibigan co at mga kaklase co? Naiintidihan nila ang mga anak nila. Parang kaibigan lang ang turingan nila. Bakit sa'ken, hindi? Alam cong hindi tamang mag'compare. Alam cong meron aco na wala sila. Alam cong mas maswerte pa rin aco kaysa sa iba. Pero hindi co maiwasang magtanong. Bakit? Bakit ganito? Bakit ba ganitong klaseng pamilya ang nagisnan co?
"Bahala ka sa buhay mo! Wala acong pakialam sa'yo! Umalis ka kung gusto mo!!" My mom yelled at me.
Kinulit co pa ring siyang gumising. I'm already determined to go no matter what. The reason why I want her to wake up is because ayoko na ng ganito. Ayoko na ng ganitong kapag may dapat acong ipagpaalam e dapat pa kaming mag'away. Ayoko na ng ganitong nagtitiis acong sundin ang gusto niya dahil kailangan co siya bilang nanai. Ayoko na ng ganitong kailangan acong magtiis kung pwede naman acong sumunod na gusto co talagang sumunod. Ayoko na ng ganitong nagagalit aco sa kanya at nagtatanim ng galit sa puso co. Ayoko na ng ganitong nag'iisip aco kung pa'no makaka'alis sa buhay na ito. Ayoko na ng ganito.
I know, I sound bad. Sorry. I'm just ranting my heart out.
When she kept on ignoring me, I gave up. Siguro nga hanggang dito na lang ang buhay co. Siguro nga hindi na mababago kung ano ang sitwasyon niya ngayon. Because she, herself, is refusing to accept me. Sometimes, aco naman yung ganun. Siguro nga, we're hopeless.
I ate my brunch crying. I took a bath crying. But I have to cheer up. I have to leave all of this here in my damned house. House. It's called house, not a home.
Dumating sila Arbu at Jasmin pero hindi co na sila pinapasok. Mai conflict e. Pinabalik co na lang sila sa Kodak para dun kami maghintayan. Di pa rin kase aco tapos mag-asikaso ng sarili co.
Argh. Nagbabalat pa rin yung muka co. Amp. Napansin nga nila e.
Nabanggit co na katakut'takot pa ang nangyari bago aco nakapunta ditto, tapos ilan lang kame, lima (excluding Ayyah and Arsie)? And I can't help my tears from crying. Maybe I just can't pretend to be happy when I'm not. Maybe I just can't hide my true self. Napaka'transparent co kasing tao e.
I'm so silly. Dapat di aco umiyak. And I'm so silly, I was laughing while crying dahil natatawa aco sa sarili co.
Change topic nga. Pinag'usapan namen ni Jayjay yung I:U kase nga offline ngayon. Amp.
Hinintay lang namen si Mikee kila Jas. Tapos pumunta muna kame kila Arsie.
Ayos naman yung practice namen. Medyo nawawala lang sa focus dahil sa mga usapan. Pero okay lang naman. Sana maayos bukas.
Nag'merienda kames a rooftop after that. At nag'usap kame ni Ayyah. Ayun, nag'kwento nga aco tungkol sa mama co. Amp. Naiyak na naman aco.
Pero nawala na rin yun. Nag'kwentuhan kase kame tungkol sa manga/anime/I:U. At 6:00 na aco naka'uwi dahil namitas pa kame ng apple-mango sa kanila. Haha. Mai pasalubong aco sa kapatid co.
Di kame nag'usap ng mama co pagkauwi. Ang problema, pa'no bukas, e mai meeting nga ang music ministry. Dapat nandun aco dahil president nga co. Amp.
MMD na naman. Multiple Mood Disorder. Sobrang down talaga aco. Sheeet. Habang tina'tayp co nga 'to, umiiyak aco. Buti Iori-niichan PMed me kaya nagging Masaya aco kakatawa sa mga sinasabi niya amidst the depression. At saka kontento na rin aco kase nagawa co yung tarabaho co bilang President ng Glee Club.
Bahala na…
Sorry if I ranted on this looong post. I just really need to tell what I feel and what I hide inside. Para kasing sasabog na aco e. Sorry for too much ranting and angst.
Friday, March 27, 2009
Bonding Moments
March 25, 2009; Wednesday
Am'bilis ng panahon.
Hindi co alam kung bakit parang nagka'countdown pa aco kung ilang araw na lang ang natitira sa Junior life co. Pero nalulungkot din aco dahil konti na lang ang matutuldukan na ang pagiging third year co. Kung kelan matatapos na ang lahat, saka naman aco nawawala sa sarili. Hay..
--
Kagabe, tinanong co pa nga kai Andrade kung mai practice nga, meron nga daw. Luko'luko nga 'yon e. Pagtawag co kase, tinanong co kung pwedeng maka'usap si "Emmanuel". Sabe ba naman nung babae sa kabilang linya na hula co'y yung kapatid niyang second year,
"Kuya, si Ibyang!"
Aba't ang loko, mukang ipinagkakalat ang nickname co. Sheda, iyon kase yung tawag ng iba sa'ken e. At nung tinanong co kung baket alam nang kapatid niya yung nickname cong iyon, ang sagot ba naman e.
"Kinukwento kase kita sa kanila e. Lahat kinukwento co. Kahet nga yung yung paglipat niyo ng bahay, alam e."
Langya, proud pa siya habang nagku'kwento nun. Ang damuho, napaka'tsismoso talaga!!
Matapos mag'chika galore ng ilang minuto sa telepono, nagpaalam na rin aco. Alas'dos na aco nakatulog dahil kakagising co lang nung tumawag aco sa kania ng mga 11:30. Wala na naman kase yung internet cord dahil tinago na naman ni Mama kaya wala acong gagawin. Tsk. Maaga pa naman pasok co bukas.
--
Dahil nga maaga ang pasok co, in'alarm co yung alarm clock ng 6am. Ayun, katulad ng parati cong ginagawa, gumising aco para patayin ang alarm clock at pinagpa'tuloy ang aking paghihimbing.
Kaya ayun. Nagising aco nang mga 7:20. At dahil sobrang sakit ng leeg co at buong katawan na para bang binugbog aco. Kaya humilat muna aco sandali at 7:30 na aco bumangon.
Hindi na nga aco nag'almusal at derecho ligo na aco. Hindi na rin aco nakapag'tali ng buhok dahil quarter to seven na ang oras sa relo namen. Advance naman yun e. Di bale, kung sakaling late aco at nagsisimula na ang practice, uuwi na lang aco ulit para ipagpatuloi ang aking pagtulog.
Pag datin co sa school, may mga nagpa'practice na nga sa Main. Pero mga 4th year para 'yon na nagpa'practice ng graduation. Sabe ng guard nasa extension daw yung mga awardees para sa Recognition.
Buti na lang pagkadating co dun nakita co na sila Arpon. Di na aco magmu'mukhang tanga kaka'hintay.
So, apat pa lang kame. Wala pa si Jayson. Pero maya'maya e dumating na rin, mga malapit ng mag'alas-otso.
Ni'share co pa nga sa kanila yung tungkol sa poknat co. Haha. Oo, may poknat aco. At ang laki. Kagagahan co kase, wala acong magawa kagabe. Saktong nakita co yung chane at pinagdiskitahan ang buhok co. May sayad talaga aco. Actually nung Mandei co pa kinaka'likot yung buhok co e. Kaka'kutkot co, ayun, napoknat tuloy yung ulo co. Sa gitna pa naman. Di tuloy aco makapag'tali nang may hati kahet ayun na yung hairstyle co ilang araw na. May sayad talaga aco. Di bale, tutubo pa naman yan e. Nagka'ganian na rin yung buhok co dati pero tinubuan naman ulit ng buhok. Ang tanong, kailan? Buti na lang bakasyon na.
So nag'practice na kame. Sheda, inaantok talaga aco. Psh. Lulugo'lugo na nga aco habang nagpa'practice e. Una naman kase ang mga Best in Religion kaya wala na acong gagawin onwards.
Natapos rin ang practice, sa wakas! Sa Friday nga daw ibibigay yung Programme e. Lagot. Wala kame sa Friday dahil nga sa swimming. Okay lang 'yun. Madali nang gawan ng paraan.
Hindi co pa nga nababanggit uli kay Mama yung tungkol sa swimming. Basta, may hinanda na acong 'script' kung sakaling hindi aco papayag. At kung hindi co pa rin nakumbinse, tatakas na lang aco. (Haha. Bad girl!)
Umakyat na rin kame sa room. Habang nagla'lunch sila at aco naman at nagsusulat ng sa music (dahil hindi pa nadating ang baon co), nagkwentuhan muna kame. Nawalan na nga sila ng gana dahil nagkwento'kwento kami ni Andrade nang mga hindi kanasa'nasang bagay. Haha. Sama talaga.
Kung saan'saan na napunta ang usapan namen. Grabe, ang dami cong nalaman. At isa ito sa mga bibihirang pagkakataon dahil nag'share si Jayson ng tungkol sa kania na hindi niya naman ginagawa dati. Pinuna co kase siya na ang dame'dame niyang nalalaman tungkol sa ibang tao pero hindi naman siya nagku'kwento tungkol sa sarili niya. E ang sagot niya, wala naman daw kaseng masaya o malungkot na nagyayari sa family life niya. Ano yun, neutral? Hus, imposible!
Actually, mga trivias pa nga yung mga sinabi niya e. Eto:
*Hindi siya marunong maghimay ng isda. Minsan nga, nagpapasubo pa daw siya sa nanay niya dahil natitinik lang siya kapag isda ang ulam nila e. Nakaka'gulat kase kahet ngayon daw, sa edad niyang 'yon e nagpapasubo pa siya. Grabe!
*Dahil hindi nga siya marunong maghimay ng isda, one time e nasalaksak sa gilagid niya yung tinik ng tilapia yata yun. At ang ginawa niya para matanggal? Pina'chane niya sa nanai niya! Hahaha!
Grabe talaga, nagulat kame sa mga shinare niya.
Napunta din kame sa mga usapang... uhm, sa'men na lang yun. Ewan co kung sinong nagpasimula nun, si Andrade yata. Ang dame nga nameng napag'usapan tungkol dun e. Hahaha!
Marami pa acong nalaman tungkol sa kanila. Hay, bonding moments. Minsan na lang 'to, lubos'lubusin na.
--
Maya'maya, napunta kame sa topic tungkol sa "lovelife" ni Jayson, kung lovelife nga ang maitatawag dun. Napag'kwentuhan kase namen si Le-ann e. At ayun, nagkwento kame ng mga haka'haka namen at teorya tungkol sa kanila.
E nabanggit co yung napapansin namen ni Apple na parang pine'pair namen kay Jayson. Ayun, naintriga sila at hinula'hulaan. Akala co naman gets na nung iba kung sino. Mali'mali naman ang hula nila. Ang sabe co kase, iba ang pagtingin ni Jayson sa kania. Para bang nagniningning ang mga mata at iba ang kanyang tawa. Haha. Pati si Jayson nakihula!
Ang tagal nilang hinulaan 'yon. One time nabanggit ni Edmarie kung sino 'yon e. Ico'confirm co na sana kaya lang mai sumingit sa usapan namen kaya na'udlot at pagbubunyag. Haha.
At ayun, nabanas yata sila. Nagsabe'sabe na ng, "Sabihen mo na kase, mag'oopen ka, di mo naman itutuloy." Pero di sila nakatingin sa'ken.
Lumabas aco, nakita co si Ayyah kaya kinuha co yung mga pictures co nung bata na ilang araw na sa'kania.
At nabanggit co sa kaniya ang napaka'laking dilemma na hinaharap co ngayon.
At ang gaga, nahulaan! Waaah! Pero hindi na rin siya nag'insist na i'push pa ang kaniyang nalalaman dahil alam niyang di co rin naman sasabihen. Mahirap na, baka madulas ang dila co at mabanggit co a. Nangako pa naman acong walang makaka'alam nun at wala acong pagsasabihan.
I don't know what had gotten over me, but I suddenly felt down.
Nagkulong aco sa CR. And I just notice that I'm crying. Damn, grabe ang emotional outbreaks co lately. Umiiyajk nang hindi co alam ang dahilan.
Lately, there is an almost unbearable pain in my chest. But I know it's not because of illness or something. It was because of emotional reason. It was as if there is a hole in my heart. Ang sakit. Parang, alam mo yun, may kulang. May hinahanap ka. May gusto kang gawin pero hindi mo magawa.
Maybe it was because of the upcoming end. Maybe it was because we will soon part ways. Maybe it was because we had less than a week to go. Maybe it was because it seemed that all the conflict came when the end is near and it is more difficult to patch the things up. Maybe it was because I am just too stupid, too pathetic.
I hushed myself. I was supposed to savor the moments. Not ruining it. I wiped away my stupid tears. Geez, I'm really pathetic.
Bumalik na aco sa room. Siguro nga na nabanas na sila sa'ken. Nagkailangan na rin kaya di na rin sila masyadong magpansinan.
Okay, aco na naman mai kasalanan. Inopen'open co pa kase yung topic na 'yon e. Ampft. So, magka'galit na naman kame ni Jayson?
I'm so stupid. I'm ruining everything, thanks to my stupid, pathetic self.
Nasira na rin ang mood co. Darn. Medyo tahimik tuloi aco.
Maya'maya naman e bumalik na yung mood co. Pero di pa rin kame masyadong nagpapansinan nila Edmarie.
I hope everything will be fine tomorrow.
--
Bago siguro mag'10pm, tumawag aco kila Andrade. Wala lang, nakipag'chikahan lang. Kung anu'ano ngang napag'kwentuhan namen e. At mai pasasabugin daw diya bukas. Nako, kanina pa yan, ayaw sabihen.
Tinanong co nga kung galit sila Jayson. Sabe di naman daw. Mejo naiinis lang daw dahil hindi co pa sinabe kung sino yung babaeng 'yon.
Anong oras na kame natapos magtelebabad. Siguro mga 10:30. Natandaan cong tatawag pa pala aco kay Jayson dahil itatanong co kung anong oras siya papasok at kung galit ba siya sa'ken.
Nako. Ayaw naman kaseng patawag nun sa bahay nila e.
But I still tried. Akala co nga hindi nila bahay yon kase mejo nakalimutan co na yung number niya e (pano ba naman, hinulaan co lang kase yung last digit kase ayaw ibigay yung buo!).
Pero sa kanila nga yon. At sa pangalawa cong beses na pagtawag sa kanila, serious voice na naman. Nagulat pa nga aco dahil nag'iiba yung boses niya, nagiging... pambabae? Tapos super hina pa kaya di co marinig. Nako. Parati na lang! Pero sa school grabe ang bungaga. Ibang'iba talaga yun sa bahay nila.
Tinanong co kung anong oras siya papasok. Bahala na daw. At tinanong co rin kung galit na naman ba siya sa'ken. Hindi naman daw. Hsus! Parate naman e! At inaantok na daw siya at matutulog na siya kaya di pa yata umabot ng 2 minutes ang pag'uusap namen.
I'm so stupid. >____>
Am'bilis ng panahon.
Hindi co alam kung bakit parang nagka'countdown pa aco kung ilang araw na lang ang natitira sa Junior life co. Pero nalulungkot din aco dahil konti na lang ang matutuldukan na ang pagiging third year co. Kung kelan matatapos na ang lahat, saka naman aco nawawala sa sarili. Hay..
--
Kagabe, tinanong co pa nga kai Andrade kung mai practice nga, meron nga daw. Luko'luko nga 'yon e. Pagtawag co kase, tinanong co kung pwedeng maka'usap si "Emmanuel". Sabe ba naman nung babae sa kabilang linya na hula co'y yung kapatid niyang second year,
"Kuya, si Ibyang!"
Aba't ang loko, mukang ipinagkakalat ang nickname co. Sheda, iyon kase yung tawag ng iba sa'ken e. At nung tinanong co kung baket alam nang kapatid niya yung nickname cong iyon, ang sagot ba naman e.
"Kinukwento kase kita sa kanila e. Lahat kinukwento co. Kahet nga yung yung paglipat niyo ng bahay, alam e."
Langya, proud pa siya habang nagku'kwento nun. Ang damuho, napaka'tsismoso talaga!!
Matapos mag'chika galore ng ilang minuto sa telepono, nagpaalam na rin aco. Alas'dos na aco nakatulog dahil kakagising co lang nung tumawag aco sa kania ng mga 11:30. Wala na naman kase yung internet cord dahil tinago na naman ni Mama kaya wala acong gagawin. Tsk. Maaga pa naman pasok co bukas.
--
Dahil nga maaga ang pasok co, in'alarm co yung alarm clock ng 6am. Ayun, katulad ng parati cong ginagawa, gumising aco para patayin ang alarm clock at pinagpa'tuloy ang aking paghihimbing.
Kaya ayun. Nagising aco nang mga 7:20. At dahil sobrang sakit ng leeg co at buong katawan na para bang binugbog aco. Kaya humilat muna aco sandali at 7:30 na aco bumangon.
Hindi na nga aco nag'almusal at derecho ligo na aco. Hindi na rin aco nakapag'tali ng buhok dahil quarter to seven na ang oras sa relo namen. Advance naman yun e. Di bale, kung sakaling late aco at nagsisimula na ang practice, uuwi na lang aco ulit para ipagpatuloi ang aking pagtulog.
Pag datin co sa school, may mga nagpa'practice na nga sa Main. Pero mga 4th year para 'yon na nagpa'practice ng graduation. Sabe ng guard nasa extension daw yung mga awardees para sa Recognition.
Buti na lang pagkadating co dun nakita co na sila Arpon. Di na aco magmu'mukhang tanga kaka'hintay.
So, apat pa lang kame. Wala pa si Jayson. Pero maya'maya e dumating na rin, mga malapit ng mag'alas-otso.
Ni'share co pa nga sa kanila yung tungkol sa poknat co. Haha. Oo, may poknat aco. At ang laki. Kagagahan co kase, wala acong magawa kagabe. Saktong nakita co yung chane at pinagdiskitahan ang buhok co. May sayad talaga aco. Actually nung Mandei co pa kinaka'likot yung buhok co e. Kaka'kutkot co, ayun, napoknat tuloy yung ulo co. Sa gitna pa naman. Di tuloy aco makapag'tali nang may hati kahet ayun na yung hairstyle co ilang araw na. May sayad talaga aco. Di bale, tutubo pa naman yan e. Nagka'ganian na rin yung buhok co dati pero tinubuan naman ulit ng buhok. Ang tanong, kailan? Buti na lang bakasyon na.
So nag'practice na kame. Sheda, inaantok talaga aco. Psh. Lulugo'lugo na nga aco habang nagpa'practice e. Una naman kase ang mga Best in Religion kaya wala na acong gagawin onwards.
Natapos rin ang practice, sa wakas! Sa Friday nga daw ibibigay yung Programme e. Lagot. Wala kame sa Friday dahil nga sa swimming. Okay lang 'yun. Madali nang gawan ng paraan.
Hindi co pa nga nababanggit uli kay Mama yung tungkol sa swimming. Basta, may hinanda na acong 'script' kung sakaling hindi aco papayag. At kung hindi co pa rin nakumbinse, tatakas na lang aco. (Haha. Bad girl!)
Umakyat na rin kame sa room. Habang nagla'lunch sila at aco naman at nagsusulat ng sa music (dahil hindi pa nadating ang baon co), nagkwentuhan muna kame. Nawalan na nga sila ng gana dahil nagkwento'kwento kami ni Andrade nang mga hindi kanasa'nasang bagay. Haha. Sama talaga.
Kung saan'saan na napunta ang usapan namen. Grabe, ang dami cong nalaman. At isa ito sa mga bibihirang pagkakataon dahil nag'share si Jayson ng tungkol sa kania na hindi niya naman ginagawa dati. Pinuna co kase siya na ang dame'dame niyang nalalaman tungkol sa ibang tao pero hindi naman siya nagku'kwento tungkol sa sarili niya. E ang sagot niya, wala naman daw kaseng masaya o malungkot na nagyayari sa family life niya. Ano yun, neutral? Hus, imposible!
Actually, mga trivias pa nga yung mga sinabi niya e. Eto:
*Hindi siya marunong maghimay ng isda. Minsan nga, nagpapasubo pa daw siya sa nanay niya dahil natitinik lang siya kapag isda ang ulam nila e. Nakaka'gulat kase kahet ngayon daw, sa edad niyang 'yon e nagpapasubo pa siya. Grabe!
*Dahil hindi nga siya marunong maghimay ng isda, one time e nasalaksak sa gilagid niya yung tinik ng tilapia yata yun. At ang ginawa niya para matanggal? Pina'chane niya sa nanai niya! Hahaha!
Grabe talaga, nagulat kame sa mga shinare niya.
Napunta din kame sa mga usapang... uhm, sa'men na lang yun. Ewan co kung sinong nagpasimula nun, si Andrade yata. Ang dame nga nameng napag'usapan tungkol dun e. Hahaha!
Marami pa acong nalaman tungkol sa kanila. Hay, bonding moments. Minsan na lang 'to, lubos'lubusin na.
--
Maya'maya, napunta kame sa topic tungkol sa "lovelife" ni Jayson, kung lovelife nga ang maitatawag dun. Napag'kwentuhan kase namen si Le-ann e. At ayun, nagkwento kame ng mga haka'haka namen at teorya tungkol sa kanila.
E nabanggit co yung napapansin namen ni Apple na parang pine'pair namen kay Jayson. Ayun, naintriga sila at hinula'hulaan. Akala co naman gets na nung iba kung sino. Mali'mali naman ang hula nila. Ang sabe co kase, iba ang pagtingin ni Jayson sa kania. Para bang nagniningning ang mga mata at iba ang kanyang tawa. Haha. Pati si Jayson nakihula!
Ang tagal nilang hinulaan 'yon. One time nabanggit ni Edmarie kung sino 'yon e. Ico'confirm co na sana kaya lang mai sumingit sa usapan namen kaya na'udlot at pagbubunyag. Haha.
At ayun, nabanas yata sila. Nagsabe'sabe na ng, "Sabihen mo na kase, mag'oopen ka, di mo naman itutuloy." Pero di sila nakatingin sa'ken.
Lumabas aco, nakita co si Ayyah kaya kinuha co yung mga pictures co nung bata na ilang araw na sa'kania.
At nabanggit co sa kaniya ang napaka'laking dilemma na hinaharap co ngayon.
At ang gaga, nahulaan! Waaah! Pero hindi na rin siya nag'insist na i'push pa ang kaniyang nalalaman dahil alam niyang di co rin naman sasabihen. Mahirap na, baka madulas ang dila co at mabanggit co a. Nangako pa naman acong walang makaka'alam nun at wala acong pagsasabihan.
I don't know what had gotten over me, but I suddenly felt down.
Nagkulong aco sa CR. And I just notice that I'm crying. Damn, grabe ang emotional outbreaks co lately. Umiiyajk nang hindi co alam ang dahilan.
Lately, there is an almost unbearable pain in my chest. But I know it's not because of illness or something. It was because of emotional reason. It was as if there is a hole in my heart. Ang sakit. Parang, alam mo yun, may kulang. May hinahanap ka. May gusto kang gawin pero hindi mo magawa.
Maybe it was because of the upcoming end. Maybe it was because we will soon part ways. Maybe it was because we had less than a week to go. Maybe it was because it seemed that all the conflict came when the end is near and it is more difficult to patch the things up. Maybe it was because I am just too stupid, too pathetic.
I hushed myself. I was supposed to savor the moments. Not ruining it. I wiped away my stupid tears. Geez, I'm really pathetic.
Bumalik na aco sa room. Siguro nga na nabanas na sila sa'ken. Nagkailangan na rin kaya di na rin sila masyadong magpansinan.
Okay, aco na naman mai kasalanan. Inopen'open co pa kase yung topic na 'yon e. Ampft. So, magka'galit na naman kame ni Jayson?
I'm so stupid. I'm ruining everything, thanks to my stupid, pathetic self.
Nasira na rin ang mood co. Darn. Medyo tahimik tuloi aco.
Maya'maya naman e bumalik na yung mood co. Pero di pa rin kame masyadong nagpapansinan nila Edmarie.
I hope everything will be fine tomorrow.
--
Bago siguro mag'10pm, tumawag aco kila Andrade. Wala lang, nakipag'chikahan lang. Kung anu'ano ngang napag'kwentuhan namen e. At mai pasasabugin daw diya bukas. Nako, kanina pa yan, ayaw sabihen.
Tinanong co nga kung galit sila Jayson. Sabe di naman daw. Mejo naiinis lang daw dahil hindi co pa sinabe kung sino yung babaeng 'yon.
Anong oras na kame natapos magtelebabad. Siguro mga 10:30. Natandaan cong tatawag pa pala aco kay Jayson dahil itatanong co kung anong oras siya papasok at kung galit ba siya sa'ken.
Nako. Ayaw naman kaseng patawag nun sa bahay nila e.
But I still tried. Akala co nga hindi nila bahay yon kase mejo nakalimutan co na yung number niya e (pano ba naman, hinulaan co lang kase yung last digit kase ayaw ibigay yung buo!).
Pero sa kanila nga yon. At sa pangalawa cong beses na pagtawag sa kanila, serious voice na naman. Nagulat pa nga aco dahil nag'iiba yung boses niya, nagiging... pambabae? Tapos super hina pa kaya di co marinig. Nako. Parati na lang! Pero sa school grabe ang bungaga. Ibang'iba talaga yun sa bahay nila.
Tinanong co kung anong oras siya papasok. Bahala na daw. At tinanong co rin kung galit na naman ba siya sa'ken. Hindi naman daw. Hsus! Parate naman e! At inaantok na daw siya at matutulog na siya kaya di pa yata umabot ng 2 minutes ang pag'uusap namen.
I'm so stupid. >____>
Monday, March 23, 2009
WAR: Stevenson VS. Browning
Hay. Bakit ganun? Kung kelan naman patapos na ang school year, saka pa nagdadatingan ang mga conflicts.
So, may conflict na naman na kinasangkutan ang Stevenson. Nagkaroon kame ng iringan sa Browning. Ganito kase ang istorya nian e.
Di ba nga, nanalong second placer ang Browning sa play. At dahil mabait kame, ni'congratulate ni Amoranto si Jogie na isang Browning na siyang gumanap bilang Triburcio. Tapos nauwi yun na parang sinabihan daw yata loser kame or something like that. At ipinagkalat daw ni Jogie na sinabi ni Amoranto na kaya sila nanalo pati ang Wordsworth e nandaya ang mga ito.
Sino ba si Jogie? Eto yung definition ng mga Stevenson na nangigigil sa kania:
O, di aco nanguna dian. Sila Jayson pasimuno ng ganiang definition. Nakikitwa lang aco.
Share co na rin yung GM ni Jayson sa YM.
Partida, classmate nia yan dati. Di co kase na'save yung status message nia kahapon e, nakaka'tuwa din. ;]
E nakaka'irita din naman kase. Kaya nagtataka aco kung baket ang dameng nagtatanong ng number ni Jogie. Pati si Andrade, ang status message nung Linggo e ganito (or something like that):
E sino ba naman kase di bang hindi maiirita? Storymaker e. Tapos pangalan pa ng Stevenson ang nadadawit.
Papayag ba naman kaming maapi si Amoranto? Syempre hindi!
Aba, kahet naman kase ganian si Amoranto, di naman siya yung klase ng tao na unang mang'aaway. Saka nakaka'inis kaya na sinisiraan kame tapos di naman totoo.
Ang dame nga daw nag'GM tungkol dian. At dahil nasa hybernation period aco at hinahayaang mabulok yung cellphone co, eto ang mga nasagap co sa mga kwento, at mga naging resulta ng conflict:
*Minura'mura daw ni Jogie si Jaja matapos nitong mag'GM. At eto pa sabe: "Wag ka nang mag'salita! Kababaihan [taong-bayan] ka lang naman e!"
Side comment nila: Baket siya ano bang ginawa niya? E tumayo lang naman siya e! Hayaan niyo na, ayon lang naman achievement niya sa buhay since birth e.
*Nadamay ang buong section ng Stevenson at Browning. Tuloy, marami daw galit kay Amoranto sa Browning at galit naman ang lahat ng Stevenson kay Jogie.
*Nabunyag lahat ng baho ni Jogie. Pinagkalat tuloy na mai putok siya, "bobo", at bakla nga daw na niligawan pa daw ni Kubo noon. At ang tawag pa sa kanya ni Sir Melboy dati e "Joy-Joy".
*Hindi halos nagkikibuan ang mga Stevenson at Browning sa isa't-isa.
Pagpasok co pa lang kaninang 7am (maaga dahil mai practice ng Recognition) e ayun na agad ang pinag'uusapan namen. Kahit nga mai Browning lang dian sa tabi'tabi, deadma.
Ang status message nga daw ni Jogie nung weekend, "Stevenson loser!". At ang kay Ayyah e "Ang bitter mo naman." So alam na din pala ng Wordsworth. Naghahamon nga rin ng rematch e. Ewan co lang kung kanino galit, kung sa'men ba o sa Browning o wala.
According to Jayson (ulit! Sheda, ang dame nang special mention nun sa blog co ah!), in'english niya pa daw yun sa chat. Parang ganito daw yata yung usapan e:
Jogie: Ang corny naman ng acting mo e!
Jayson: E baket ikaw, tumayo ka lang naman e!
...
Di bale nang corny, 'wag lang bobo!
[usap-usap. maya-maya..]
[English'english, no reply na, dugo ilong!]
Bye! I'd rather kill myself than talk to you, moron! Or should it be, shitface?
Luko'loko talaga yun si Jayson, kapag trio mang'okray, aba'y grabe ba naman!
Pagpasok nga ni Amoranto kanina, syempre pinakita talaga namen na all-out ang support namen sa kanya at sa kanya kame naniniwala. Syempre, si Amorantz pa, e labz namen yan!
Pagdaan nga nila Jogie sa room namen kanina e, sigawan ang mga tao.
Edmarie: Hoy, sinong sinasabihan mong loser ha!!!?
Aco: Whhhhhoooooooo!!!! (Wala naman acong ibang masabe e!
Iba pang Stevenson: Booooooo! Whhhhhoooo! Joy-joy!! Joy-jooooooooooy!!!!!! (Wala na rin silang ibang masabe
Aba, basta kahet mai conflict, mai unity kame para dian. Rematch na lang! Tingnan natin kung sinong magaling. Aba, kung natapos lang namen yan, edi sana wala ang Browning sa pwesto nila!
So, may conflict na naman na kinasangkutan ang Stevenson. Nagkaroon kame ng iringan sa Browning. Ganito kase ang istorya nian e.
Di ba nga, nanalong second placer ang Browning sa play. At dahil mabait kame, ni'congratulate ni Amoranto si Jogie na isang Browning na siyang gumanap bilang Triburcio. Tapos nauwi yun na parang sinabihan daw yata loser kame or something like that. At ipinagkalat daw ni Jogie na sinabi ni Amoranto na kaya sila nanalo pati ang Wordsworth e nandaya ang mga ito.
Sino ba si Jogie? Eto yung definition ng mga Stevenson na nangigigil sa kania:
Bobong hapon na baboy na mai putok.
O, di aco nanguna dian. Sila Jayson pasimuno ng ganiang definition. Nakikitwa lang aco.
Share co na rin yung GM ni Jayson sa YM.
J A Y - S O N (3/21/2009 9:36:37 PM): Gm.. dandang gabi!!! marami na nag t2xt xkin at nag pPm..my hayop daw na lumalapastangan sa stevenson..ow???prng kilala qu.. un ba ung matabang hapon na my putok na bobo(no offence)na taga browning??..my mga nag tatanung kz.ahhh..c jogie V Inokuchi ba un???aa~~oi rachel..pag xbihan mu pinsan mu..hahaha..may resbak daw sa monday ei..ndi qu lng alam..hahah.. wlng mai22long ang play sa pag unlad ng pilipinas!!!haha..mabuti ng talo kesa BOBO!!!ang bitter mo daw sbe ng mga first place!!!
Partida, classmate nia yan dati. Di co kase na'save yung status message nia kahapon e, nakaka'tuwa din. ;]
E nakaka'irita din naman kase. Kaya nagtataka aco kung baket ang dameng nagtatanong ng number ni Jogie. Pati si Andrade, ang status message nung Linggo e ganito (or something like that):
Hayop ka Jogie! Mamamatay ka din!
E sino ba naman kase di bang hindi maiirita? Storymaker e. Tapos pangalan pa ng Stevenson ang nadadawit.
Papayag ba naman kaming maapi si Amoranto? Syempre hindi!
Aba, kahet naman kase ganian si Amoranto, di naman siya yung klase ng tao na unang mang'aaway. Saka nakaka'inis kaya na sinisiraan kame tapos di naman totoo.
Ang dame nga daw nag'GM tungkol dian. At dahil nasa hybernation period aco at hinahayaang mabulok yung cellphone co, eto ang mga nasagap co sa mga kwento, at mga naging resulta ng conflict:
*Minura'mura daw ni Jogie si Jaja matapos nitong mag'GM. At eto pa sabe: "Wag ka nang mag'salita! Kababaihan [taong-bayan] ka lang naman e!"
Side comment nila: Baket siya ano bang ginawa niya? E tumayo lang naman siya e! Hayaan niyo na, ayon lang naman achievement niya sa buhay since birth e.
*Nadamay ang buong section ng Stevenson at Browning. Tuloy, marami daw galit kay Amoranto sa Browning at galit naman ang lahat ng Stevenson kay Jogie.
*Nabunyag lahat ng baho ni Jogie. Pinagkalat tuloy na mai putok siya, "bobo", at bakla nga daw na niligawan pa daw ni Kubo noon. At ang tawag pa sa kanya ni Sir Melboy dati e "Joy-Joy".
*Hindi halos nagkikibuan ang mga Stevenson at Browning sa isa't-isa.
Pagpasok co pa lang kaninang 7am (maaga dahil mai practice ng Recognition) e ayun na agad ang pinag'uusapan namen. Kahit nga mai Browning lang dian sa tabi'tabi, deadma.
Ang status message nga daw ni Jogie nung weekend, "Stevenson loser!". At ang kay Ayyah e "Ang bitter mo naman." So alam na din pala ng Wordsworth. Naghahamon nga rin ng rematch e. Ewan co lang kung kanino galit, kung sa'men ba o sa Browning o wala.
According to Jayson (ulit! Sheda, ang dame nang special mention nun sa blog co ah!), in'english niya pa daw yun sa chat. Parang ganito daw yata yung usapan e:
Jogie: Ang corny naman ng acting mo e!
Jayson: E baket ikaw, tumayo ka lang naman e!
...
Di bale nang corny, 'wag lang bobo!
[usap-usap. maya-maya..]
[English'english, no reply na, dugo ilong!]
Bye! I'd rather kill myself than talk to you, moron! Or should it be, shitface?
Luko'loko talaga yun si Jayson, kapag trio mang'okray, aba'y grabe ba naman!
Pagpasok nga ni Amoranto kanina, syempre pinakita talaga namen na all-out ang support namen sa kanya at sa kanya kame naniniwala. Syempre, si Amorantz pa, e labz namen yan!
Pagdaan nga nila Jogie sa room namen kanina e, sigawan ang mga tao.
Edmarie: Hoy, sinong sinasabihan mong loser ha!!!?
Aco: Whhhhhoooooooo!!!! (Wala naman acong ibang masabe e!
Iba pang Stevenson: Booooooo! Whhhhhoooo! Joy-joy!! Joy-jooooooooooy!!!!!! (Wala na rin silang ibang masabe
Aba, basta kahet mai conflict, mai unity kame para dian. Rematch na lang! Tingnan natin kung sinong magaling. Aba, kung natapos lang namen yan, edi sana wala ang Browning sa pwesto nila!
Monday, March 16, 2009
Still Depressed
Damn. Bakit ba ganito ang mga pangyayari sa buhay co? An'dame na namang mga bagay na nakaka'inis. An'dame na namang bagay na nangyayari sa'ken na di maganda. Sheesh..
Okay. So I have problem with my school and with my family. Sometimes, I wish I could just disappear, or escape in this kind of situation for just a day. Pero syempre, imposible naman yun di ba? At wala naman acong magagwa kundi harapin ang lahat ng problema.
So, di pa rin kami nagpapansinan ni Jayson. Ayun, sabe niya di naman daw siya galit sa'kin. Kaya lang nararamdaman co naman e. Ang awkward nga e. Kasi, magkatabi lang ang upuan namin, nasa iisang room kami, pero di kami nag'uusap. Nakaka'asiwa. Jeez.
Exam day ngayon. Magkatabi na naman ang upuan namin. Ilang inches lang yata yung pagitan namin pero di man lang kami nag'papansinan. Sa totoo lang, dapat talaga ita'try co siyang kausapin kanina. Saka nanghingi din aco ng sign na kapag dala niya yung pamaypay na lime green na puro sulat ng pangalan at mga codenames co (na siya rin ibinato co sa kanya kaya kame nag'away), e kakausapin co siya. Dala niya nga yung pamaypay. Kaya lang sabi ni Apple sa'ken na hindi naman daw pinanuod ni Jayson yung DVD ng Saw na ang tagal nilang kinulit'kulit sa'ken. Inagaw niya pa nga 'yon kay Apple kase gusto niyang mapanuod yun e. Tapos wala naman daw siyang pinanuod kahit isa.
Na'discourage tuloy aco. Napatunayan cong galit pala talaga siya. Grabe, ang lalim palang magdala ng sama ng loob ng taong yun. Naiinis aco sa kaniya, naiinis din aco sa sarili co. Psh.
Gustong'gusto co na nga siyang kausapin e. Kaya lang sasabihen na naman nun sa'ken, "Di nga ako galit." kahet kitang'kita mo naman yung coldness sa mukha niya.
Ganun na lang ba iyon? Ganun na lang ba basta'basta mawawala yung pagkakakaibigan namen na ilang taon din in'establish? Ngayon lang ngang third year kame naging ganito ka'close e. Tapos ganun na lang mawawala yun?
'Pag naiisip co yung conflict namen, gusto co na talagang umiyak.
**
Isa pa itong iringan namen ng nanai co. Ayun, nag'away na naman kame nung weekend. Parati naman e. Kaya minsan, ayoko ring nandito si Mama sa bahay. Pa'no kase, parati na lang acong sinesermunan ng walang kabagay'bagay.
Binura nga niya yung account co sa computer. So nabura rin lahat ng files co. Buti yung mga word documents e nabura, buti na lang mai backup sa flash drive. Kaya lang sayang yung mga pictures co na hindi co pa naa'upload sa Friendster o sa Multiply. Pero di bale na yun, di co na rin masyadong pinaghihinayangan. Kaya lang ang nakaka'asar e yung pagbura niya dun sa account co. Bakit niya kailangang burahin di ba? Account tuloi ng kapatid co ang gamit co ngayon.
Tapos sabi pa, wala daw acong sasamahang swimming. Mai swimming kase kame sa Glee Club at sa section namen e. Nagbayad na nga aco ng P70.00 para makapag'down. Sayang naman kung hindi aco sasama.
Basta, pipilitin co talagang sumama. Aco nga ang super nagpilit at nangulit sa mga kaklase cong sumama e, tapos aco pa ang di sasama.
Marami pa kaming pinag'awayan ni mama, di co na lang ilalahad dito yung iba. Basta, akin na lang yun.
Minsan nga, parang mas pinanahalagahan niya pa yung ibang tao kaysa sa'kin e. Alam co naman yun. Nararamdaman co naman e. Saka di lang naman aco nakakapuna nun e. Tapos ang dami-dami niya pang expectations sa'kin. E ano bang magagawa co kung hanggang doon lang ang kaya cong gawin, alangang ipagpilitan co pa. Buti pa yung mga simpleng nagagawa nung ibang tao e nakikita niya, pero kahet anong gawin co e niya naman napapansin. Isn't it unfair?
I only wish to be happy, that's all. Pero bakit ba parang mailap ang kasiyahan sa'kin? If only I could disappear. Sana mawala muna aco kahit sandali, para mapansin naman ng mga tao kung ano ang ginagawa co para sa kanila.
Okay. So I have problem with my school and with my family. Sometimes, I wish I could just disappear, or escape in this kind of situation for just a day. Pero syempre, imposible naman yun di ba? At wala naman acong magagwa kundi harapin ang lahat ng problema.
So, di pa rin kami nagpapansinan ni Jayson. Ayun, sabe niya di naman daw siya galit sa'kin. Kaya lang nararamdaman co naman e. Ang awkward nga e. Kasi, magkatabi lang ang upuan namin, nasa iisang room kami, pero di kami nag'uusap. Nakaka'asiwa. Jeez.
Exam day ngayon. Magkatabi na naman ang upuan namin. Ilang inches lang yata yung pagitan namin pero di man lang kami nag'papansinan. Sa totoo lang, dapat talaga ita'try co siyang kausapin kanina. Saka nanghingi din aco ng sign na kapag dala niya yung pamaypay na lime green na puro sulat ng pangalan at mga codenames co (na siya rin ibinato co sa kanya kaya kame nag'away), e kakausapin co siya. Dala niya nga yung pamaypay. Kaya lang sabi ni Apple sa'ken na hindi naman daw pinanuod ni Jayson yung DVD ng Saw na ang tagal nilang kinulit'kulit sa'ken. Inagaw niya pa nga 'yon kay Apple kase gusto niyang mapanuod yun e. Tapos wala naman daw siyang pinanuod kahit isa.
Na'discourage tuloy aco. Napatunayan cong galit pala talaga siya. Grabe, ang lalim palang magdala ng sama ng loob ng taong yun. Naiinis aco sa kaniya, naiinis din aco sa sarili co. Psh.
Gustong'gusto co na nga siyang kausapin e. Kaya lang sasabihen na naman nun sa'ken, "Di nga ako galit." kahet kitang'kita mo naman yung coldness sa mukha niya.
Ganun na lang ba iyon? Ganun na lang ba basta'basta mawawala yung pagkakakaibigan namen na ilang taon din in'establish? Ngayon lang ngang third year kame naging ganito ka'close e. Tapos ganun na lang mawawala yun?
'Pag naiisip co yung conflict namen, gusto co na talagang umiyak.
**
Isa pa itong iringan namen ng nanai co. Ayun, nag'away na naman kame nung weekend. Parati naman e. Kaya minsan, ayoko ring nandito si Mama sa bahay. Pa'no kase, parati na lang acong sinesermunan ng walang kabagay'bagay.
Binura nga niya yung account co sa computer. So nabura rin lahat ng files co. Buti yung mga word documents e nabura, buti na lang mai backup sa flash drive. Kaya lang sayang yung mga pictures co na hindi co pa naa'upload sa Friendster o sa Multiply. Pero di bale na yun, di co na rin masyadong pinaghihinayangan. Kaya lang ang nakaka'asar e yung pagbura niya dun sa account co. Bakit niya kailangang burahin di ba? Account tuloi ng kapatid co ang gamit co ngayon.
Tapos sabi pa, wala daw acong sasamahang swimming. Mai swimming kase kame sa Glee Club at sa section namen e. Nagbayad na nga aco ng P70.00 para makapag'down. Sayang naman kung hindi aco sasama.
Basta, pipilitin co talagang sumama. Aco nga ang super nagpilit at nangulit sa mga kaklase cong sumama e, tapos aco pa ang di sasama.
Marami pa kaming pinag'awayan ni mama, di co na lang ilalahad dito yung iba. Basta, akin na lang yun.
Minsan nga, parang mas pinanahalagahan niya pa yung ibang tao kaysa sa'kin e. Alam co naman yun. Nararamdaman co naman e. Saka di lang naman aco nakakapuna nun e. Tapos ang dami-dami niya pang expectations sa'kin. E ano bang magagawa co kung hanggang doon lang ang kaya cong gawin, alangang ipagpilitan co pa. Buti pa yung mga simpleng nagagawa nung ibang tao e nakikita niya, pero kahet anong gawin co e niya naman napapansin. Isn't it unfair?
I only wish to be happy, that's all. Pero bakit ba parang mailap ang kasiyahan sa'kin? If only I could disappear. Sana mawala muna aco kahit sandali, para mapansin naman ng mga tao kung ano ang ginagawa co para sa kanila.
If Death visits me at this very moment, I would gladly welcome him. I'm already prepared, and it's better to die when you are prepared than clinging on life when Death comes on you way.
Friday, March 6, 2009
ang brutal na WOTTAILA
wottaila.
simula ng maibento ang larong ito nila blancia e sumaya ang bawat araw sa room namen. nung wednesday lang ito naimbento, pero naadik na kame sa pagbabato ng bote.
history of name:
originally called wotjhyla. derived from Pope John Paul II's real name, Karol Wotjhyla. the late Pope's name was pronounced as woh-jay-la, while we pronounce our game as wot-tay-la. that's why i changed the spelling.
nagtaka kase kami kung pano pino'pronounced yung name ni Pope. kasama kase sa pointers e. so tinanong namen si Sir. at tuwang'tuwa si jayson kung pano ito binibikas kaya't pina'ulit-ulit nia ito.
this is the proper pronounciation:
pataas yung WOT. :]
maya'maya, may sign na silang nagawa sa kamay tapos binibigkas nila iyon pagkatapos. the next dei, naimbento ni blancia ang isang laro at sigaw'sigaw sila ng "wottaila!". so ayun na ang tawag dun.
bow.
**
umaga.
nag'alarm aco ng alas'sais dahil kailangang cong pumunta sa simbahan ng mga 7:30 dahil first friday mass. pero super antok pa aco, di na aco makabangon. mag'aala-una na rin aco naka'tulog kagabe kahet walang internet dahil nag'type aco ng mga chuva.
so balik higaan aco. napagpasyahan cong huwag nang umattend ng misa. sheda. wala nga pala ang mga third year dahil pueo honor na wordsworth eung mga iyon. hayaan na. nandun si ate pam at mga second year.
ang sama e. ganian ang bagong president ng Glee Club. okei lang yun, neks year pa naman effective un e. tulog muna aco.
**
sheda. bangag na naman aco pagpasok co sa school. inaantok pa rin aco at di co madilat ng husto ang mga mata co. ilang araw na acong ganito. sheda talaga. >___>
**
TLE time. wala si Mrs. Herrera. buti na lang. di co tapos yung notebook e. e ngayon daw dapat chechekan yun. ;]
naglalaro ng wottaila sila jilliane. nakisali aco. si honey ang kalaro co. nung una e di co pa masalo pero nang lumaon e kaya co na.
whaha! wottaila novice na aco!!
iba't iba naging kalaro co. maya'maya, sumali aco kila edmarie. marami kase sila e. aco, si ed, si dela peña, si amoranto, si balanoyos, at si jayson ang kasali. maya'maya, dumami na yung bote. mga tatlo. at dumami pa ulit.
hala! kung saan na nagkada'tamaan ng bote. at malas mo kapag sabay pang binato ang bote sa'yo dahel hindi mo n malaman kung anong sasambotin mo kaya natural na sumalpok sa'yo.
grabe! ang saya!
maya'maya, sa kadahilanang nakalimutan co na, e binato co si jayson ng malakas. hindi yung batong pataas kundi paderecho kaya nakakasakit yun. ewan co kung tumama, nakalimutan co.
edo binato niya din aco. di co alam kung sadya o naduling lang talaga siya, pero sa pader tumama.
SPLASH!
ayun, wasak ang bote. nag'shower tuloi kame ng wala sa oras. lalo na si t-pain, basang'basa. shampoo at sabon na nga lang ang kulang e. ;]
**
wala. basang'basa na kami sa pawis. ang ineeeeet!! grabe. nakaka'basaan na ng kili'kili! hahaha! XD
okei lang yung. at least wala kameng mga putok, anghit, o baktol to the 10th power. haha! ops..
pumunta aco sa banio para mag'ayos ng sarili. saka mainet e, kaya naghubad muna aco ng blouse habang nagpapaypay. pumasok din ang iba cong kaklaseng babae. ni'lock na lang namen ang pinto.
chika galore nga kame e. mga kuro'kuro tungkol sa mga amoi galing sa kili'kili nina "pare" at "mare", tungkol sa farewell party na gagawing swimming, tungkol sa wottaila. katuwa. ;]
**
religion. di pumasok si sir cortez dahil pumunta sila ng home for the aged. so pano ba yan? nagyaya uli aco ng wottaila!
pumayag naman si dela pe. kumuha pa aco ng bote sa labas ng bintana. tumawid pa aco dun sa isang parang semento dahil nandun yung mga bote.
sheda nga e, sinaraduhan pa nila aco. tapos tinutulak'tulak pa cu. pag aco nalalaglag, bubong ng central bagsak co. e kala naman nila malalaglag aco. duh! mai harang kaya yun!
nag'laro na kame. inaagaw'agaw lang nung iba para tapos iba na yung magkapartner. maya'maya, si jayson na katabi co.
at ang brutal na version ng wottaila ang paglalaro naman. super hagis e. natatamaan na nga yung bintana. grabe kaya, kung saan'saan na kami natatamaan. todo ilag aco. tsk, matuto acong magsayaw nito e.
salpok dito, sapol dun. tumigil lang kame kase naiinis na sila edmarie.
nag'CR ulit aco para mag'ayos ng sarili. pagbalik co, batuhan ulit.
last na sanang pagbato co. pinulot co yung bote. todo effort aco para itaas at ibato e, ayun pala butas! basa ang teacher's table, pati ang attendance. lawa din sa sahig.
putakte! padating na si ms. macasaddu! super linis na kami ng natapong tubig lalo na aco. ginawa na naming basahan yung notebook at magazine na naiwan ng 4th year (sama). at dahel di co makita ang mop, yung walis ang pinang'mop co. haha! ;)
"natapon yung tubig ah! natapon yung tubig!" sabe co sa kanila para pag nagtanong si ms. e di madiskubreng dahil sa wottaila yung dahilan kung baket mukang palengke ang room.
**
math. nagche'check ng seatwork. pagkatpos naman nun e sinabi ni ms. ang requirements para pirmahan ang clearance.
"ivy, pahiram ng pamaypay ko." sabi ni jayson maya'maya.
"ayoko nga." biro co.
pero iaabot co rin sa kaniya. mga dalawang dipa rin ang layo co sa kania. yung facial expression ng muka co e kung ibabato co. eh inayos niya naman yung kamay niya para sambutin. tapos pinosisyon co naman yung kamay co na katulad sa brutal na wottaila. yung masakit pag nakatama. pinausog co pa si honeylou dahel katabi nia. pinausog din niya nung ayaw umusog.
at hinagis co sa kaniya yung pamaymay. BOOM! sapul sa muka. bandang ilong. aww. sakit nun. napamura pa siya.
napikon yata. =D binato aco ng notebook, dalawa. di naman maxadong masakit. aco pa, e pang'buwaya balat co. natatawa pa nga aco e.
kinuha co yung notebook at akmang ibabato co sa'kania.
sheda. galit yata si jayson. pero parang hindi. pero binato co pa rin. sapul siya sa braso.
at padabog na nilagay niya ang notebook sa mesa. nagmura pa ng pagkalutong'lutong.
"tangina!"
wow. galit nga yata.
"galit ka na?"
di sumagot. mukang galit na.
di co na matandaan kung nag'sori ba aco. pangalwang bses co pa lang nakitang naggalit si jayson ng hindi pabiro. at sakin pa. pero kay sama talaga ng ugali co, imbes na ma'guilty, natatawa'tawa pa aco. nakakatuwa kase yung reaction nia e.
di co na muna siya pinansin dahil mukang di rin naman niya aco papansinin e. saka isa pa, nanghihina aco sa pagod dahil dun sa unang brutal na wottaila (yung bote talaga ah). kaya natulog muna aco. luckily, di aco napansin ni ms. macasaddu.
maya'maya, uwian na. grabe, super antok na aco. nanghiram pa aco nga mga notebook dahil wala acong sulat sa LAHAT ng subjects. nauna na rin si jayson. mukang galit nga.
sila apple tuloi kasabay co pagbaba. aco lang tuloi ang umabot dun sa mai kahoy sa parang tunnel papunta sa main, e kadalsan kase si jayson din umaabot dun.
**
naglalakad na aco sa mai corridor ng makita co si gerard sa baba. kinayawan co xa. pinababa niya aco. lagot. di co gusto ang expression ng muka niya.
ang inarangkadahan aco ng bunganga paglapit co.
nagdahilan na lang aco na hindi co alam na tuloi nga yung misa. tine'teks nia pa nga daw aco. e wala naman acong celfon.
sabe co na lang di na mauuulit. at saka nagsabi na aco na male'leit acong pumunta sa choir bukas dahil mai practice kami sa play, pero ang totoo e makiki'bertdei lang aco kai giselle.
ang sama co talaga. :]
simula ng maibento ang larong ito nila blancia e sumaya ang bawat araw sa room namen. nung wednesday lang ito naimbento, pero naadik na kame sa pagbabato ng bote.
history of name:
originally called wotjhyla. derived from Pope John Paul II's real name, Karol Wotjhyla. the late Pope's name was pronounced as woh-jay-la, while we pronounce our game as wot-tay-la. that's why i changed the spelling.
nagtaka kase kami kung pano pino'pronounced yung name ni Pope. kasama kase sa pointers e. so tinanong namen si Sir. at tuwang'tuwa si jayson kung pano ito binibikas kaya't pina'ulit-ulit nia ito.
this is the proper pronounciation:
WOT-tai-la!!
pataas yung WOT. :]
maya'maya, may sign na silang nagawa sa kamay tapos binibigkas nila iyon pagkatapos. the next dei, naimbento ni blancia ang isang laro at sigaw'sigaw sila ng "wottaila!". so ayun na ang tawag dun.
bow.
**
umaga.
nag'alarm aco ng alas'sais dahil kailangang cong pumunta sa simbahan ng mga 7:30 dahil first friday mass. pero super antok pa aco, di na aco makabangon. mag'aala-una na rin aco naka'tulog kagabe kahet walang internet dahil nag'type aco ng mga chuva.
so balik higaan aco. napagpasyahan cong huwag nang umattend ng misa. sheda. wala nga pala ang mga third year dahil pueo honor na wordsworth eung mga iyon. hayaan na. nandun si ate pam at mga second year.
ang sama e. ganian ang bagong president ng Glee Club. okei lang yun, neks year pa naman effective un e. tulog muna aco.
**
sheda. bangag na naman aco pagpasok co sa school. inaantok pa rin aco at di co madilat ng husto ang mga mata co. ilang araw na acong ganito. sheda talaga. >___>
**
TLE time. wala si Mrs. Herrera. buti na lang. di co tapos yung notebook e. e ngayon daw dapat chechekan yun. ;]
naglalaro ng wottaila sila jilliane. nakisali aco. si honey ang kalaro co. nung una e di co pa masalo pero nang lumaon e kaya co na.
whaha! wottaila novice na aco!!
iba't iba naging kalaro co. maya'maya, sumali aco kila edmarie. marami kase sila e. aco, si ed, si dela peña, si amoranto, si balanoyos, at si jayson ang kasali. maya'maya, dumami na yung bote. mga tatlo. at dumami pa ulit.
hala! kung saan na nagkada'tamaan ng bote. at malas mo kapag sabay pang binato ang bote sa'yo dahel hindi mo n malaman kung anong sasambotin mo kaya natural na sumalpok sa'yo.
grabe! ang saya!
maya'maya, sa kadahilanang nakalimutan co na, e binato co si jayson ng malakas. hindi yung batong pataas kundi paderecho kaya nakakasakit yun. ewan co kung tumama, nakalimutan co.
edo binato niya din aco. di co alam kung sadya o naduling lang talaga siya, pero sa pader tumama.
SPLASH!
ayun, wasak ang bote. nag'shower tuloi kame ng wala sa oras. lalo na si t-pain, basang'basa. shampoo at sabon na nga lang ang kulang e. ;]
**
wala. basang'basa na kami sa pawis. ang ineeeeet!! grabe. nakaka'basaan na ng kili'kili! hahaha! XD
okei lang yung. at least wala kameng mga putok, anghit, o baktol to the 10th power. haha! ops..
pumunta aco sa banio para mag'ayos ng sarili. saka mainet e, kaya naghubad muna aco ng blouse habang nagpapaypay. pumasok din ang iba cong kaklaseng babae. ni'lock na lang namen ang pinto.
chika galore nga kame e. mga kuro'kuro tungkol sa mga amoi galing sa kili'kili nina "pare" at "mare", tungkol sa farewell party na gagawing swimming, tungkol sa wottaila. katuwa. ;]
**
religion. di pumasok si sir cortez dahil pumunta sila ng home for the aged. so pano ba yan? nagyaya uli aco ng wottaila!
pumayag naman si dela pe. kumuha pa aco ng bote sa labas ng bintana. tumawid pa aco dun sa isang parang semento dahil nandun yung mga bote.
sheda nga e, sinaraduhan pa nila aco. tapos tinutulak'tulak pa cu. pag aco nalalaglag, bubong ng central bagsak co. e kala naman nila malalaglag aco. duh! mai harang kaya yun!
nag'laro na kame. inaagaw'agaw lang nung iba para tapos iba na yung magkapartner. maya'maya, si jayson na katabi co.
at ang brutal na version ng wottaila ang paglalaro naman. super hagis e. natatamaan na nga yung bintana. grabe kaya, kung saan'saan na kami natatamaan. todo ilag aco. tsk, matuto acong magsayaw nito e.
salpok dito, sapol dun. tumigil lang kame kase naiinis na sila edmarie.
nag'CR ulit aco para mag'ayos ng sarili. pagbalik co, batuhan ulit.
last na sanang pagbato co. pinulot co yung bote. todo effort aco para itaas at ibato e, ayun pala butas! basa ang teacher's table, pati ang attendance. lawa din sa sahig.
putakte! padating na si ms. macasaddu! super linis na kami ng natapong tubig lalo na aco. ginawa na naming basahan yung notebook at magazine na naiwan ng 4th year (sama). at dahel di co makita ang mop, yung walis ang pinang'mop co. haha! ;)
"natapon yung tubig ah! natapon yung tubig!" sabe co sa kanila para pag nagtanong si ms. e di madiskubreng dahil sa wottaila yung dahilan kung baket mukang palengke ang room.
**
math. nagche'check ng seatwork. pagkatpos naman nun e sinabi ni ms. ang requirements para pirmahan ang clearance.
"ivy, pahiram ng pamaypay ko." sabi ni jayson maya'maya.
"ayoko nga." biro co.
pero iaabot co rin sa kaniya. mga dalawang dipa rin ang layo co sa kania. yung facial expression ng muka co e kung ibabato co. eh inayos niya naman yung kamay niya para sambutin. tapos pinosisyon co naman yung kamay co na katulad sa brutal na wottaila. yung masakit pag nakatama. pinausog co pa si honeylou dahel katabi nia. pinausog din niya nung ayaw umusog.
at hinagis co sa kaniya yung pamaymay. BOOM! sapul sa muka. bandang ilong. aww. sakit nun. napamura pa siya.
napikon yata. =D binato aco ng notebook, dalawa. di naman maxadong masakit. aco pa, e pang'buwaya balat co. natatawa pa nga aco e.
kinuha co yung notebook at akmang ibabato co sa'kania.
"sige! bato mo, ibabato co 'tong bag co sa'yo!"
sheda. galit yata si jayson. pero parang hindi. pero binato co pa rin. sapul siya sa braso.
at padabog na nilagay niya ang notebook sa mesa. nagmura pa ng pagkalutong'lutong.
"tangina!"
wow. galit nga yata.
"galit ka na?"
di sumagot. mukang galit na.
di co na matandaan kung nag'sori ba aco. pangalwang bses co pa lang nakitang naggalit si jayson ng hindi pabiro. at sakin pa. pero kay sama talaga ng ugali co, imbes na ma'guilty, natatawa'tawa pa aco. nakakatuwa kase yung reaction nia e.
di co na muna siya pinansin dahil mukang di rin naman niya aco papansinin e. saka isa pa, nanghihina aco sa pagod dahil dun sa unang brutal na wottaila (yung bote talaga ah). kaya natulog muna aco. luckily, di aco napansin ni ms. macasaddu.
maya'maya, uwian na. grabe, super antok na aco. nanghiram pa aco nga mga notebook dahil wala acong sulat sa LAHAT ng subjects. nauna na rin si jayson. mukang galit nga.
sila apple tuloi kasabay co pagbaba. aco lang tuloi ang umabot dun sa mai kahoy sa parang tunnel papunta sa main, e kadalsan kase si jayson din umaabot dun.
**
naglalakad na aco sa mai corridor ng makita co si gerard sa baba. kinayawan co xa. pinababa niya aco. lagot. di co gusto ang expression ng muka niya.
ang inarangkadahan aco ng bunganga paglapit co.
"hoy ikaw ah! mai atraso ka! di ka pumunta sa misa kanina, nagkalat kami! puro 2nd year lang kami! nagalit pa si father samen! ... wala si ate pam! kami lang! ... ikaw pa nga daw nag'sabe kai eday na mai misa e."
nagdahilan na lang aco na hindi co alam na tuloi nga yung misa. tine'teks nia pa nga daw aco. e wala naman acong celfon.
sabe co na lang di na mauuulit. at saka nagsabi na aco na male'leit acong pumunta sa choir bukas dahil mai practice kami sa play, pero ang totoo e makiki'bertdei lang aco kai giselle.
ang sama co talaga. :]
Subscribe to:
Posts (Atom)