Showing posts with label contentment. Show all posts
Showing posts with label contentment. Show all posts

Saturday, August 22, 2009

Okay Na Sana E..

My day started nicely, but ended badly.

Saturday is actually my favorite day and I am always on this day of the week because I really like singing in the choir, plus I will be able to be with my close friends, who happened to be choir members too.

So I really looked forward for this day, as usual. There were already a number of my choir mates when I got in school. They noticed the big, long earrings that I was wearing. Ka-landian co talaga o!

Hindi na rin kami nag-practice, tutal e kokonti lang naman kami e. Instead, we talked about various stuff, ranted on that damned bloody First Quarterly exams. Grabe, pati Basil din pala nahirapan. Gaah! Si Ablay nga, nade-"depress" dun sa exam.

Tinanong co pala kung ano yung nangyari sa TOBS (Top Outstanding Boy Scout) na sinalihan ni Eday. I had mentally noted myself to ask him about that because I dreamt this week that I asked him about it, at sabi niya dun sa panaginip co, nakapasok siya sa Nationals at pang-4th siya.

Pasok nga daw siya sa National. Haha! Super pray aco para sa kanya dun. Ang guess what? Pang-fourth nga siya! WAW! Nagkatotoo yung dream co? Sabi niya nga daw, managinip ulit aco na nanalo siya sa Nationals. XD


I haven't still gotten over my love for piggy-back rides. Nagkukulitan kami ni Eday when he crouched and I groped him at the neck. I ended riding at his back. I was squealing like a little child as he run around, jumping up and down. Tumalon pa nga siya sa stage e, at tili-tawa aco. XD

I am so so child-like, I know. Fourth year na aco, pero gustong-gusto co pa ring napasan. Yeah. Yeah. I am so childish. =D

Nakatambay sila Jette, Alexa, at Luis sa may tabi ng flagpole. Luis called me at pinagtripan din ang aking hikaw. Haha. Tumambay din muna aco sa kanila. We were laughing so hard about the mural at the wall on the tunnel. Kamuka daw kasi ni Dolphy. Hahaha!

We went to the church before 5pm. Kuya Darwin, a LDSP alumnus and former Glee Club member, was the one who played piano for us. Maingay na naman nga e, kaya saway aco ng saway. Kuya Darwin even commented nung sinasaway co sila, "Parang aco lang dati ah."

Yeah, I remember that time when I was still on First and Second year when Kuya Darwin keeps on hushing us whenever we make noise. How fast the time flies! Ngayon, aco na ang sumasaway.

Okay pa aco nung una. I was still tolerating it at first kahit sitsit na aco nang sitsit. Pero nung bago mag-communion, na-bad trip na talaga aco. I shut my mouth and let them. Hindi na rin aco masyadong kumanta.

Di na nga aco sumabay sa Recessional kaya nagkagulo-gulo na. Tapos nung mukang nalito sila dun sa last part at nagkamali, nagtawanan pa. Nakakabad-trip e. So after taking off the cord from the mic, I told them, almost harshly, to sit down. Umalis na nga si Kuya Darwin nang hindi man lang aco nakapagpasalamat.

Nagsimula na ang panenermon co. Nakakainis kasi. Sinasaway nang paulit-ulit, ayaw pang magsitahimik. Nakakabastos na e, walang mga respeto. Palibhasa, nakikipag-biruan aco sa kanila. I am not laying my authority that much because I don't want to be an "authority figure". Umaabuso na e. Hindi naman porke mga kaibigan co sila, pababayaan co na lang.

I was somewhat close to tears. Ganito talaga aco kapag galit, naiiyak. But I didn't cry. There was just a lump of my throat, but I didn't cry. I'm laying my "authority", and authorities don't cry.

O, nung napagalitan saka nagsipag-tahimik. Kala mo mga maamong tupa e. Kailangan pa papagalitan muna.

Wala na. Bad trip na talaga aco. Nakakainis kasi e. Matapos ipaalala ang tungkol sa pesteng collared shirt na ilang linggo co nang ipinaalala sa kanila pero 13 pa lang ang nagpapasa, binirahan co sila ng walk-out. I just heard someone leading the prayer as I walk down the stairs. Si Gerard yata yun.

I walked with a straight face. I felt my jaws clenching, my brows furrowing. I headed to PEAC, and forgot to ask for the sign in my prayer book. Next week co na lang papapirmahan. Bad trip aco, and all I wanted at that time was to talk to Him.

Ayoko pa naman sa lahat, yung naba-bad trip. Ayoko kaya ng seryoso aco. Hindi aco sanay at alam cong hindi sanay ang mga tao. Ayoko ng galit aco. But I had to lay my authority. I had to be angry. I was angry, and the annoyance I felt wasn't something I could and should keep.

Naiinis talaga aco. Naiinis aco sa mga ka-choir co at sa sarili co. Yes, I am annoyed mostly to myself.

Bakit nung time naman ni Ate Jen, ni Ate Beth, ni Ate Pam, hindi naman ganito? I mean, sumusunod agad sa kanila ang choir. Ganun ba talaga? Hindi ba talaga aco karespe-respeto? Don't I deserve respect?

Maybe it was because they "grew up" with me. Dahil matagal na nila acong kilala that's why they don't fear me anymore. Maybe it was all because of childishness. Maybe it was because they even look more matured than me. Maybe because I am small, that's why they think so little of me.

Nakakainis. I was looking forward for this day. I was looking forward for a peaceful, heart-touching mass, looking forward for great singing, looking forward for time with my friends. Pero nasira lang lahat.

**

I was still annoyed when I got home, but it gradually faded.

Arbu PMed me in YM, and apologized. I accepted his apology, and just told him na hindi aco pupunta sa kanila para kunin yung shirts na ilang beses co nang pinapalala sa kanila; sila ang maghanap sa'kin.

Napatunayan co na I couldn't still hold anger for too long. Aco talaga yung taong magagalit, pero mawawala na rin mayamaya. Aco yung taong madaling amuhin.

I don't know how will I act when I saw them again, or how will I treat them next Saturday. Basta, hindi na aco papayag na maulit na naman na ganito. I still don't like to lay authority, but if I must, I will.

Friday, August 21, 2009

Exams and Other Random Things

Bloody exams are over. But I don't think I will get high scores for my First Quarterly Exams. For goodness' sake, they're hard. Plus the fact that I didn't even reviewed. Really, no kidding. I didn't reviewed my lessons. I just browsed my notes, but I couldn't call that as "review".

So yeah, I'm not hoping for high scores. I wouldn't be hoping for a 90 average this grading period. I was aiming for a 90 or something average this school year, but I have to say goodbye on that this quarter. I think I won't be the top 1 in our section this grading period. Not that I really hoped, but of course, I also wished that I will be.

The thing I am holding on is my recitations, and I just hope my teachers remember that when they start computing our grades. x)

Geez, I sounded.. greedy for grades. Gahaman na ba aco sa grades ngayon? Medyo siguro. Pero hindi naman aco bitter. Haha. Okay lang naman sa'kin kung merong mas mataas sa'kin basta karapat-dapat lang ang grades na ibibigay sa'kin, kuntento na aco dun. I'm just going to do better next quarter, I promise that. I'm promising that to you, blog, and I'm going to put that promise in here so I'll always remember it when I read this post. =D

**

After exams, Steni and I went to Jette's house. It was actually pre-planned. Ang paalam co nga kay Mama, may practice kami sa Music e. Haha. Ang bad co!

Ang arte pa nga nun ni Jette e, one week din acong inasar hindi na daw tuloy. Gusto lang sigurong magpa-kulit nun. Haha!

But Jette already bought the ingredients for the carbonara that we're going to cook days before kaya alam cong echos niya lang iyon. At sa hinaba-haba ng plano, kaming tatlo lang rin pala ang matutuloy. XD At si Alexa din, nasasama din pala.

Kaya kami-kami ang magkakasama nung uwian. Kaso, may meeting pa si Steni because she's a S4 in CAT, and I don't know if Jette has a meeting too. Sabi co kay Jette, mauna na kami para mailuto na yung carbonara, but we end up waiting for the two. Steni's meeting ended after a few minutes--mas matagal pa nga yung pag-ikot-ikot namin kaysa sa meeting nila--and Alexa told us to go ahead at susunod na lang siya.

After buying some few stuff, we headed to Jette's house. We cooked creamy carbonara for our lunch and toasted bread, then watch the American version of The Grudge 2.

Hindi nga masaydong nakakatakot e. Kami ni Jette natatawa-tawa lang sa palabas, si Steni naman super tili. Mukang ewan lang, tinatakot yung sarili. 8D

Nagkayayaan kaming pumunta sa Treats matapos manuod. Dahil nagpalit aco ng damit (maong pants + t-shirt), I couldn't wear my school shoes with those dahil ang jologs co naman. Steni borrowed the slippers of Jette's father, while I borrowed Jette's. At dahil malaki si Jette, I looked like a walking duck because of the big slippers.

Super init, grabe! Kaya naman nag-McFloat kami. And we discovered Jette's habit and we imitated him. Grabe, nakakahiya kami!

We went back to Jette's house and Steni played a computer game. We went home at 5:15. Haha. Ang awesome din ng araw co because I spent time with my new friends. : )

**

Last Monday, Ms. Bulilan (our Filipino teacher) saw me while we were waiting for Apple. Mag-uuwian na nun, e sabay-sabay nga kaming lumalabas ng school.

When Ms. Bulilan walked pass me, she patted my head (actually my bangs), and said to me, "Ang ganda pala ng boses mo, Ivy."

I smiled sheepishly at her. After thinking why she said that, I assumed she heard me sing in the mass last Saturday.

Wala lang, natuwa lang aco sa sinabi ni Miss. Kahit pa siguro nasabi niya lang 'yon out of nothing, the compliment made me smile.

I was actually thinking of "pursuing" my singing. I would like to join a singing contest or present in school or something. A lot of people tell me to sing on stage, but I always said that solo singing is not for me.

I am the kind of person who stands out in singing (or even in other things) when in groups. Pero 'pag aco na lang, wala na. Katulad na lang nung nangyari nung Foundation Day. Disaster talaga yung performance co dahil paos aco nun. I was really depressed after that that I almost swear I wouldn't sing again.

But singing is my life. This is God's gift for me. I know I am not as good as Regine Velasquez or what, but I am somewhat ggod in my own way. Though I use this talent in serving Him, I want this talent to grow. And I wouldn't let those failures serve as a hindrance. Though I am still scared, I want to try.

Saturday, July 4, 2009

First Friday Mass

July 4, 2009; Friday

I was kinda anxious today. This is the first First Friday mass that I am going to attend with the choir (the last time, I was in the oath-taking for the SSG).

Every section lined up in the quadrangle first. I was looking for the third year when I saw the Basil making their way through the crowd. Good, at least I don't need to call them up.

"Punta na lang kayo sa simbahan ah, hahanapin co pa Peter." I instructed them. Remo volunteered to go with me, thankfully. And gaah, after that long way up to the Peter's room, I didn't find anyone in there. Great.

Remo and I just went to the church. Upon reaching the choirbox, I saw the St. Peters. Nako. Nauna pa pala sila sa'min.

I occupied the seat near the stairs. For a second, I felt proud sitting in this area. When I was in first year and second year, this is where the "authorities" sit, while we stay at the far corner. I mean, kahit kasi wala nang available na upuan sa part na ito, talagng dito at dito pa rin aco, as well as the other "older" members, uupo. Kami nila Adrian, Remo, Jayjay. Yung parang "authorities" nga.

Don't get me wrong. I still don't want to be an authority fugure. But still, I could feel an unexplainable happiness because I am the one "governing" the organization that I love. Aco ang may hawak sa club that I served for almost 5 years. The org where my true friends is, the people that I love. And of course, the org which is my instrument is serving Him. :)

Sabi nga nila, liga ng star ang Glee Club. Ilan lang ba kaming non-star sa choir? Lima lang yata. For such a long time, star section student ang namumuno sa organization na ito. Aco lang ang sumira sa "chain". And I feel proud, dahil isang non-star ang namumuno sa liga ng mga star. It may seem petty, but it's a big thing for me. Because they entrust me this organization, they gave me the chance to lead them. I, who is a non-star student.

Of course, this is not between stars and non-stars. This is about my passion for the choir. I never wished or thought of being the Glee Club president, but I'm happy that I am. This is the fruit of my years of service for the choir and for Him, my last year in this org, and I am going to make it memorable. :)

Parang medyo konti lang kami. Si Ayyah, wala. Buti sila Gerard at Tan e nakadating kahit hindi co nasabihan. I though Adrian wouldn't sing with us because he's still not around, so I was kinda surprised when I saw him on the stairs.

"O? Bakit nandito ka? Kakanta ka?" I said almost bluntly.

"Aba bakit, ayaw mo? Sige, bababa na aco." He joked.

"Hindi. Akala co lang naman."

He took a chair from the corner and sat on "this" area. Authorities. :)

Before the mass started, Sir Bautisa arrived. Buti na lang.

I didn't understand a thing on the mass. We're busy chatting with each other (ang bad namin nu?). During the homily, as Adrian and I were talking, napunta kami sa mga pagbabago sa kanya.

Yes, he is changing. Maturing, perhaps. And as he grows up as an individual, he's becoming unreachable. I mean, yes, he's reaching out on us, on me, but the fact that he is a "big" person now and not just the ordinary student I first met is so clear. And I told all of that to him.

"Pero parang ganun pa'rin naman aco ah," he said. I could see his eyes getting misty, as well as mine. I'm really a sensitive person, especially to my friends. "Kung ano naman ang ginagawa co dati, ayun pa rin ang ginagawa co pa rin."

"Oo nga, pero hindi mo naman maiaalis na nagbabago ka na talaga. Parang... ang layo mo na." I told him, then biglang kambyo, "Pero in fairness naman sa'yo, di nalaki yung ulo mo. Humble ka pa rin naman saka lumalapit ka pa rin sa'min kahit.. iba na level mo. Saka maganda naman para sa'yo yung pagbabago mo e. Gaya na lang nang mas nagiging lalaki ka na kahit papano," we both smiled when I mentioned that. "Pero hindi co pa rin maalis na malungkot kasi... nagbabago ka na."

He's changing. As well as my other friends. They're are all maturing, growing up, while I'm still a childish, immature girl--physically and emotionally--someone who dwells in the past, unable to move on because my most precious memories belong to that special chapter of my life.

The mass ended. Ang sama co, nakipagdaldalan lang aco. >:) But thank you, Lord, because You gave me time to be with the my friends. :)

Monday, June 29, 2009

Scary Experience

March 27, 2009; Saturday

The supposedly seminar in Los Baños today was canceled because Mrs. Escobin is sick. Which means that the copyreaders and photographers won't be oriented about their field in the preparation for the press conference, and that I won't be learning desktop publishing in which I am greatly interested to learn. Therefore, we have to attend our first CAT training.

The CAT training had actually started last week, but because we were in Los Baños during that time, we were excused. But I have to go to school today, even I still wanted to curl up in bed.

I may not sound like it, but I feel kinda excited for CAT. It's just... I don't want to wake up early during Saturdays.

My intrams t-shirt was too big for me so it felt awkward when I tucked it in my pants. Ablay and other CAT officers were on the fate and they didn't allow me to get in until I put on a bocnai (don't know the spelling XD) because I was just on a ponytail. Sheesh, I think that that little bocnai couldn't hold my super thick and long hair in place.

I approached Ginnique and Ayyah to ask about the registration thingy when I saw them a few minutes after I lined up. We went to St. Basil's room to complete the registration, and the three of us would be in the HQ company, as many had assumed.

The next minutes was full of lectures about the commands. Darap, puluton, tuluyang bilang, harap sa kanan... There were pretty much of them, and though I sometimes make mistakes in executing the commands, I was kinda enjoying it. Amoranto is our platoon leader and Gaban is the tactical leader. They say we're the "nicest" platoon, anyway. Well, were the only girls in the first battalion--the rest were boys--and it would be a shame if we're more stubborn than them.

Before the training ended, every platoon executed the commands while the others are watching. All of us were nervous, but we managed to perform well. Not just "well", but our platoon was the best to perform in the battalion. Haha..

We were dismissed. I don't feel like going home yet, and Ayyah, Remo, Ginnique and I stayed at the locker area.

And sh*t, Remo striked again! This is the second time, actually. Darn it! And he just kept on laughing at it! Mou..

I went home at eleven and slept right away without eating my lunch. I was so tired! And when I woke up at 2pm, an awful dysmenorrhea started kickin' in. Ack, it was too painful that I thought I wouldn't be able to attend the choir. I was writhing in pain, literally.

But would I let a stupid dysmenorrhea defeat me? Of course not! Determined to attend the choir, I forced myself to get up and took a hot bath even it was a hot, sticky day to ease the annoying pain. Good thing it worked a little.

I was disappointed when I reached the school. Only Tan was there, even though it's past three already. Psh. I told them repetitively to go to school at 3pm!

We waited for the others. When the members who reviewed for the UPCAT came, the stage was filled with buzzing noise. And Eday was on his hyper mode again. Sheesh.

Dismayed and annoyed to those members who didn't attend, I started the practice. Grr. Just wait for what I am going to do with them. (Aah, kala mo sinong istrikto!)

At 5:00, we went to the church. I told the lector that we will sing the response in the Psalm. Just the response, and not the verses, and he agreed, telling it to other lectors.

I managed to do the high ending again, but our song was... not so good. It's not that awful, but it was... close to that, I think. Worse, we were singing without accompaniment. And the misalette I have has a wrong Psalm on it. Good thing the lectore probably forgotten we will sing the Psalm response and she went on reciting it. But still...

A bad girl as I am, I didn't listened on the Gospel and instead went on chatting with Eday and the others, talking about future plans. Adrian was asking for our opinions on which UP campus he will write on the second choice. We told him to write UPLB but after weighing his options, he ended up in Baguio.

He said he's considering to be a teacher, just like me. And he would like to teach in LDSP, just like my plan. He would probably teach Math or English, and I would be teaching English as well. Remo would be taking up B.A. Filipino and Ayyah an English-related course, and are planning to teach, too. Yay! We might even be co-teachers someday! But Remo and Ayyah would like to teach in MunSci.

Well, those are just plans. It might come true, it might not. But I will try my best to be a teacher, really, and I want it in Liceo de San Pedro! =D

There was something scary on the next minutes.

Before the Kordero, I saw a lay minister without his head on! Seriously! Geez, what is that?! Honestly, HE DOESN'T HAVE HIS HEAD ON! I mumbled that to Gerad, but he didn't completely got it.

I tried telling that to him again after the Kordero, and the others heard it too, but we had no chance to talk about it because we have to sing the Kordero.

"Walang ulo yung lay minister kaning pagkakita co!" I told them again while we were walking towards our chairs, and their faces' expressions were like O_O and WTF!?

Actually, I was not frightened when I saw that, just a little nervous, but seeing their faces turning frightened and scared and shocked and saying "Hala.." I got pretty nervous. Adrian;'s face was red and he was quiet suddenly. After few seconds, he started telling in a panicky voice that he saw another lay minister without a head. NOW WHAT THE HELL IS THAT!? Those who were on our side was dumbfounded and frightened. WHAT ON EARTH IS HAPPENING!?

As soon as the mass ended, everyone wanted to go down immediately, but we offered a prayer before going down. Sheesh..

Jeez, what is happening!? Was it just our imagination or are we getting nuts or it's just some crappy superstition?

I don't believe in those stupid superstitions, really. Maybe it was just our imagination or what. My belief in those things is, "Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas dahil sa pamahiin."

But seeing them so frightened, I was carried away started becoming nervous too. I shouldn't have said it. Damn eyes, why are you showing these things to me? Ack!

The other choir members probably told some of the St. Basil what had happened, and they kept on convincing us to tell to the lay minister. I kept on disagreeing, telling them that the lay minister might get scared or they might think that the LDSP Glee Club is playing a prank on them. But Ginnique insisted because the priest was just nearby, and we finally told them about it.

Fr. John just gave us advice and assured us that nothing will happen as long as we have faith in God. We prayed after that, and he told us to just forget it.

Yes. Yes. It is just my stupid imagination!!

After that, we went to 7-eleven. Oh great. Forgetting, right? But I couldn't just take it away from my head, thinking about it over and over if there's something wrong with my eyesight and stupid imagination.

Oh yeah, I should forget about it. I was just a superstition, and I am not the kind of person who easily believes in those kind of crappy fiction. My day was pretty satisfying, anyway just erase that scary experience and it is perfect!

Thursday, June 25, 2009

Meeting

I'm feeling lazy to write every details that happened on my day. So I won't be posting that now. There's nothing special that happened to me this day, anyway. Well, not inside the classroom.

But during our Religion time, as Mr. dela Torre was discussing something about killing, a major sin, Adrian and Ginnique excused Jayson. Adrian looked inside the room, seemingly searching for someone. I smiled at him when he saw me and he excused me as well. Uh?

"Bakit?" I asked him when I went out.

"May meeting mamaya yung mga presidents ng bawat section at club presidents sa room 303." He told me.

I became confused. "Ha? Bakit? President ba aco?" I said the words as if what he just said were absurd things.

"Ano ka ba! Bakit, di ka ba president ng Glee Club?" The guy said as if he wants to beat me to my senses. Now I remembered. President nga pala aco ng Glee Club, idiot. I want to kick my stupid head at that time.

Maybe it was because I never really treat myself as a "high person". I mean, I don't have this mentality na mas "mataas" aco sa ibang member ng choir. I never really get used at the idea of being a president, and acted the same way as I am, well, besides on the time that I need to show my authority.

"Sige, sige." I told Adrian and waved him my usual over-enthusiastic, childish goodbye as I entered the room.

--

One thirty. That the time the meeting is suppose to start. I tried my best to be on time, but came to school at 1:35. I hope the meeting isn't starting yet.

I saw Bedia as I leave my things on the locker area under Keirulf's care. I told him that the meeting would be starting, and he told me he didn't want to go. He needs to attend the meeting because sergeant at arms should be present too, by the way. After some little, almost effortless persuation, he came with me. The "bear-man" wasn't too hard to persuade at all. :)

When we finally reached the rooftop, I saw Remo and the others inside the room. Oh no! The meeting is already starting? But I easily recovered the unresonable, little panic that I felt when Adrian went out of the room and told me to just wait outside. Oh, so the meeting that was currently taking place was the meeting for the presidents and sergeants, not for the club presidents. x)

After some few minutes of waiting, our own meeting started.

So we're having this "unauthorized" club. This is composed of all club presidents. We voted our own officers, though the outcome was kinda preditable.


President: Adrian Espiritu
Vice-President: Jesta Pabillon
Secretary: Angelou Molinyawe
Treasurer: Remo Manikan


We talked about the things we could do to organize the organization we are handling. First, we discussed about the making of the narrative reports for the election day. Ugh. Glee Club's election was held last school year, I we don't have photos and details on what had exactly happened on that day. Good thing I have a blog post about that here on ♥ banat ni nene ;]. (See how useful a keeping a blog can be!)

The nest thing we discussed was about the bulletin board. We need to do the bulletin board for each club as soon as possible. As for us, Glee Club and Drum & Lyre would share the a bulletin, as usual.

The problem with that is, fixing the bulletin board for all clubs will be held on the same day, and a maximum of four officers will be the one to do that. And my VPs for Activities (Remo) and Affairs (Adrian) are handling their own clubs. Remo's the president in Banyuhay Club while Adrian is handling El Numero and SSG. Well, Glee Club is a league of star sections students, lead by a non-star girl. What do you expect from those uber-busy brainiacs?

Then we talked about the shirts each club would be using, as well as the logo. Each club would have a designated color of shirt for distinction. As we had discussed on previous choir meeting, Glee Club would be using the white shirts again, so we would look more "neat" and "immaculate", unlike the pink shirts we used on the past two years.

There are other details that we've talked about. And this should be discussed to the club you're handling. Gaah, this is what I don't like. Like what I've said before, I dislike being an "authority figure" in the choir. But I have no choice, I guess.

The meeting ended at 2:30. I went out the school to buy a t-shirt for CAT and to print my Physics assignment on a computer shop.

Wednesday, June 17, 2009

Club Elections

Maaga na naman acong pumasok dahil novena. Haay, sana tuloy-tuloy na ang maaga cong pagpasok.

Aco pa lang at si Eirish ang tao sa room. Ginawa co na lang yung ibang assignment sa Filipino. Maya-maya e nagbabaan na, St. Gregory ang nag-lead ngayon.

Pagkatapos ng novena, nagsermon si Sir Diola dahil may natanggal na soap dispenser (yung parang sa mall; sosyalen kami nu). Buti na lang umulan kaya alisan kami sa quadrangle para sumilong.

Club elections nga pala ngayon. Hmm.. ano kayang club na sasalihan co? So may SSG na aco at The Gatekeeper (school organ), pati Glee Club na aco ang may hawak. Member din aco English, Science, at Computer club pero member lang talaga. Mamaya pipilitin cong makapasok sa limang kukunin na 'representative' ng section namin sa elections.

Wala pa si Sir dela Torre nang tanungin kung sino yung former members ng English club. Akala co naman mag-eelection na kaya nagtaas aco ng kamay. Nung first year pa kasi aco member pero hindi naman aco nag-participate sa elections last year. Hayaan mo na.

Pumunta kami kay Mrs. Lopena. Ayun, inutusan kaming puntahan yung mga sections na handle niya para magtanong ng mga interested na sumali sa Lingua Franca. Sheda, sana pala di na lang aco sumama. =/

Una naming pinuntahan yung Fourth Year St thomas Aquinas. Ampness, si Dianne lang yung sumali. Sheda, kaya ayokong kausap ang fourth year sa mga ganito e.

Sinunod namin yung mga first year, then yung iba pang fourth year.

Grabe, konti lang yung nagsisalihan. Pa'no ba naman kasi, ang naiisip ng mga estudyante kapag English Club, kailangang mag-English ng bonggang-bongga. Syempre sasabihin nosebleed. Ang mahirap kasi sa mga estudyante ngayon, na-stereotyped na na mahirap magsalita ng English e. E hindi naman tina-try.

Pagkatapos naming magtanong ng mga gustong maging members, bumalik kami kay Mrs. Lopena. At sabi niya, ibigay namin kay Ms. padilla yung papel. So pumunta kami sa faculty. Pagkatapos sabi naman ni Ms. Padilla sabihin kay Sir Luna na kunin yung list ng members ng other sections.

Pumunta kami sa St. Gregory. Todo discuss si Sir Luna. Ampness, bakit ba naman kasi hindi siya ang naging teacher co sa English e?

Nagtuturuan pa kami kung sinong magsasabi. Sa huli, aco ang nag'excuse.

"Sir, excuse po."

He gestured for us to wait. Ang nung humarap na siya, sabi, "Whot?" (What?)

Sumagot aco. "Sir, sabi po.."

"Whot?" ulit niya. Okay, so dapat English?

"Um, Sir, Ms. Padilla t-told us... to ask you if you could get the list of the English Club members in the section... you handle." Sagot co naman, trying to answer fluently. Medyo nag-stammer lang aco. Nag-"aahh.." pa yung mga estudyante.

"Okay." Sabi niya at balik sa pagtuturo. Ampness.

Bumalik na kami sa room. Habang yung iba e ine-excuse dahil sa club elections. Sheda, gusto cong sumali sa Science club, ayaw naman magpa-palit ni Sencio. Wala kasi aco sa room nun e, naghahanap ng ng members for English club. =/

--

It was past 11am when we decided to go to the extension building where the election would be taking place. Pero nag-eelection pa ang Computer club, mukang kakasimula pa lang.

Nakita co pa nga si Sir Bau. Sabi co sa kanya, magmi-meeting sana ang choir. He agreed and said later would be fine. And he will be there.

Pumunta muna kami sa Main kasi parang na-overheard namin na sa stage na lang mag-eelection ang English club.

Naghintay kami pero wala naman. Tumambay muna kami tuloy sa tapat ng room ni Sir Liwag at kinulit siya. Haha.

After some few minutes, bumalik aco sa extension. Magsisimula na rin siguro yung election ng English Club kaya pumunta na rin kami sa baba.

Napag-uusapan namin nila Eday yung mga pwedeng maging presidents ng mga choir. Si Ginnique ang malamang na mag-president. And Adrian nominated her. Nung may nagnominate din kay Eday, nag-decline siya dahil president na siya ng Math club. Nako, ayaw talagang magkabangaan ng dalawang ito.

Pero sheda, ninominate ni [put a bad adjective here] na Ana Jane na 'yun si Veloso. Ampness, lokohan ba ito?

English ang speech nila. Maganda naman yung pagkakadeliver ni Ginnique. Si Veloso.. ayun, kuntodo English.

Unang nagboto kay Ginnique. Ampness, 50+. Mukang di kakayanin. 'Wag naman sana.

At nung kay Veloso na, sheda, mukang lalagpasan pa si Ginnque. Nagkakaron na nga ng "kaguluhan" yung mga teachers e. Sa huli, si Veloso din ang nanalo. AMPNESS.

Wala na, nakakatamad na.

to be continued...

Thursday, June 11, 2009

Pressured

Ngayong araw, nag-isip kaming mga officers kung pa'no ide-decorate yung room namen. Sheda, wala na naman ngang ginagawa e. Ang ingay pa nung mga classmates co.

Nag-isip kami ng mga offences sa lalagyan ng fine para hindi na magka'class fund. Ang corny kasi e, class fund pa. At dahil wala namang ginagawa ang P.R.O., aco ang magbebenta ng papel at mapupunta yung pera sa fund. Uso kasi hingian sa'min ng papel, kawawa tuloy yung nagdadala kasi buong klase ang nahingi sa kanya. Si Honey supplier ng Stevenson nun e. XD

Recess, sabay ulit kami ni Jayson. Sumabay din sa'min si Lea. Ang daming tao sa canteen, sheda. Naiirita talaga aco sa uniform ng first year. 'Kala mo di taga Liceo de San Pedro dahil naka-long sleeves. Tapos ang init pang tingnan.

Dahil nga marami pang tao sa canteen, tumambay muna kami sa faculty. Adik si Lea, lahat ng tao sinasabihang umattend sa drills something ng mga CAT bukas. Nung kumonti na yung mga tao sa canteen, bumili na kami.

Wala pa si Sir dela Torre 'pag balik namin sa room kaya tambay muna sa labas. At nung bumalik na, wala na kami masyadong ginawa.

Nung uwian, nandun si Ayyah sa labas ng room namin. Nagkwentuhan sila nila Jayson at Jorvina ng tungkol sa KHR. Di naman aco maka'relate kasi hanggang episode 3 pa lang yata yung napanood co. Kaya ni-try co na lang sagutan yung English reviewer ni Ayyah for UPCAT.

Bumaba na kami ni Ayyah sa locker area. Pumunta muna sila ni Lea sa extension habang aco e nagsasagot. Bumaba si Sir Bautista mula sa Music room, almuni pa nga yata yung kumausap sa kanya.

Nung paalis na siya, maya-maya sabi sa'kin.

"Ikaw ba president? (I nodded.) Ikaw ang president? O bakit wala kang ginagawa? Umpisa na nga school year, di ka man lang nakikipag-coordinate sa'kin. O sa Tuesday may misa, kayong tatlo na lang!"

Tumango lang aco. Umalis na si Sir, habang aco naman ay tigalgal.

Ha? Isip-isip co. Super shocked aco. Ang sarcastic ng pagsasalita niya.

Parang ang tono ng pagsasalita niya e wala acong inaatupag sa Glee Club. Na wala acong ka'kwenta-kwentang President. Na wala acong silbi.

Ganun ba talaga aco? Dammit.

Kulang pa ba yung in'exert cong effort sa nakaraang bakasyon na hindi naman dapat aco ang namamahala sa Glee Club dahil sa June pa aco effective. Kulang pa ba yung mga ginawa cong pag-attend, pagkanta kahit halos lilima lang kami, pagpupumilit na ayusin ang choir? Kulang pa ba lahat ng ginawa co?

Oo, siguro nga maliliit lang na bagay 'yon, pero nakagawa din naman aco ng pagbabago kahit papano, di ba? Ngayon nga lang kami nag'salmo e.

Shit.

Inis na inis aco sa sarili co. Parati na lang acong failure. Sa Gatekeeper, wala acong kwenta. Sa SSG, aco ang weakest link. Tapos dito, dito sa tanging field na nag-eexcel aco, sa organization na minahal co, sa club na pinagsilbihan co ng ilang taon, PALPAK pa rin aco?

F*ck! Failure ka, Ivy! Failure! Wala kang kwenta! Wala kang silbi!

Di na nawala yun sa isip co. Sinubukan cong ipagpatuloy sagutan yung reviewer, pero cong naiisip ang bagay na 'yon. Ang tanga co. Ang loser co.

At nang bumalik sila Ayyah, di co na naiwasang maiyak.

Ang loser co talaga.

Okay lang naman sana sa'kin e. Open naman aco sa critisms. Aco yung klase ng taong bihirang ma-offend. Okay, ganun yung tingin nila sa'kin. Kaya lang ang sakit kasi pinipilit co naman umayos, pinipilit co namang may ma-contribute sa school co, tapos kahit ano palang gawin co hindi maa'appreciate. O sige, siguro nga wala acong ginawa. AMPNESS. Wala acong kwenta.

Dumating sila Eday kaya naman tumungo aco. E eto namang si Charlson, sinabing umiyak aco. Tanong naman sila kung bakit aco umiyak.

"Wala. Kasi hindi niya masagutan yung mga tanong." Palusot ni Ayyah. Toinks.

But I felt better later. I should feel better. Di ba sanay na aco sa ganito? Hindi na bago ang mga bagay na ito.

Magla-lunch na sila kaya naman umuwi na aco.

--

Okay na aco pagbalik co sa school nang 1:15. Erased na ang mga bagay na 'yon. Dapat lang.

Naka-pink blouse aco at brown tokong. E kasi naglalaba na sa bahay kaya sinabay co na yung ginamit cong uniform.

"San ka magtuturo?" Tanong ni Cheche sa'kin ng nakita aco.

LOL. Muka ba acong teacher?

Nasa room daw sila ng St. Basil (4th year star) kaya naman pumunta na aco dun. Nung nasa tunnel na acom kasunod co na si Sir Luna. Super madali aco ng lakad e, nag'eecho pa yung maingay na tunog ng high-heeled sandals co. =>

At ayun, naasar acong muka daw acong teacher. Haha.

Di daw pala tuloy yung grammar test ngayon. Gagawa ng article. Sheda. Basta, magsu-switch talaga aco sa Feauture Writing. Ayoko na sa Sports, wala nang nangyari sa'kin dun.

Umalis na rin si Sir Luna kaya labo-labo na. Kanina kasi kulang na lang di kami huminga. Haha. Pero kahit na ganun naman si Sir, mas gusto co pa rin siyang maging English teacher. Sayang nga lang at hindi.

Matapos ang humigit-kumulang tatlong oras, natapos din naman ang mga articles. Dadalin daw yun kay Ms. Navia sa Los Baños at siya ang pipili kung anong magiging posisyon namin.

Pumunta na kami sa Main at hinintay si Sir Luna. Nag'chikahan at nagtawanan. Lumabas na kami pero hinintay pa namin si Ms. Rasdas kaya 6:00 na aco nakauwi. Nung pag-uwi co, nasabi co na kay mama yung tungkol sa leadership training sa Baguio sa September. Yes! Okay lang sa kanya!

Kahit naman may hindi magandang pangyayari sa araw na 'to, okay na rin aco. Okay lang 'yun. Papatunayan co sa kanila na may magagawa din aco. :)

Over-All Senior Officers Election

June 10, 2009; Wednesday

Dahil ayaw talagang maalis nung pinang-kulay co sa buhok co, pumasok aco na ang kamay e kulay itim. =>

Sheda, inis na inis aco. Lahat na ginawa co para matanggal yung kulay, wala pa ring nangyari. Super tago tuloy aco ng kamay pagpasok co. XD

Pagdating co sa school, magkakasama na naman ang mga Stevenson dun sa may gilid. Wow, nakakatuwa naman. At ayun, nadiskubre din nila yung kamay co. Tawa nga sila ng tawa e. XD

Maya-maya, nag-bell na kaya super takbuhan kami papunta sa aming kanya-kanyang section. Gaah. Novena na. Pa'no co hahawakan yung novena e ang ganda ng kamay co? Sa huli, naki-share na lang aco kay Keirulf kahit pa may novena booklet pa aco. Sheda, sana hindi na lang aco bumili. Pwede naman palang next week na e. =/

Umakyat na rin kami sa room matapos ang ilang announcement. Haay, nakaka'antok.

Nagtawanan din sila Louis nung nakita yung kamay co. Gulat sila e. Muka daw acong nag-repack ng uling. =3

Maya-maya, pinapunta yung mga class officers sa extension builiding para sa overall election. Ang kapal nga ni Jayson e, pinapangalandakan na Secretary daw ang posisyon niya. As if naman may papatol sa sulat niya.

Nagsama-sama na yung mga magkakapareho ang posisyon. P.I.O. nga aco at ang iba pang mga P.I.O. e sila Rochelle, Baban, Zacky, Espinosa at Veloso. Sabi nga aco daw isa sa tatlong tumakbo. E ayoko. Kasi, si Rochelle ang makakalaban co. Siguradong mananalo na yun. Saka ayoko ngang mag-speech, edi nakita ng sambayanang pipol ang aking mga kamay. x)

Bumalik na rin kami sa room pagkatapos. Yung ibang officers sa section co, tumakbo.

Binigay na daw yung schedule. At sheda, HINDI SI SIR LUNA ANG ENGLISH TEACHER NAMEN!!!! Waaaah! Super laglag ang balikat co e. BAKEEET??!! Ang daya! Lahat ng hiniling cong teacher, walang natupad except kay Sir Del Rio. Bakiiiiit?

Nakakainis. Okay lang na hindi co na maging teacher yung iba e, basta maging teacher co si Sir Luna. Bago yung English teacher namen e. Sheda talaga. Dismayadong-dismayado aco e. Kasi kahit naman mahigpit si Sir Luna, maraming acong matututunan dun. Mas gusto co na yung mga terror at mahihigpit na teacher na marami kang matututunan kaysa dun sa mga teacher na maluwag nga, wala ka namang mainitindihan sa lesson. Sana talaga maayos magturo yung Mrs. Lopena na yun.

Umalis si Sir dela Torre para daw kumuha ng chalk. E maya-maya, naglalabasan na yung ibang section. Hindi naman kame sinabihang bumaba, kaya yung time na papunta na kami sa extension, nagsisimula na palang mag-speech yung mga candidates. Center of attraction tuloy kami. Naku, simula pa lang e, bumabandera na kami.

Matapos ang speech nila, bumalik kami sa room para bumoto. Then, recess na.

Nung recess, di muna kami bumalik agad ni Jayson sa room. Tambay muna kami kasama si Louis at Lea malapit sa room ng St. Thomas, yung section ni Lea. Puro anime nga ang usapan e. Tapos tinawag naman ni Ms. Rasdas si Lea dahil time na pala. Takbuhan tuloy kaming tatlo ni Louis at Jayson sa room namin. Ayun, nandun sa si Sir. Di naman kami pinagalitan.

Nagbilangan na ng boto. At aco naman, natulog.

Marami dun sa mga binoto co, hindi nanalo sa section namen. Patay. Pero hindi, sure naman acong panalo sila sa overall e.

Bumalik ulit kami sa extension for the announcement of winners.

President: Ginnique de Grato
Vice President: Adrian Espiritu
Secretary: Radz Yambot
Treasurer: Remo Manikan
Auditor: Gaban
P.I.O.: Rochelle Medrano
P.O.: Reynaldo Ablay & Arsie Mauricio
Muse: Anciano
Escort: Rodil

Tatlo sa binoto co ang hindi nanalo: Secretary, Muse, at Escort. Pero okay na rin. Deserving naman yung mga nanalo.

Ang balasubas talaga ng klase co. Kami pasimula ng ingay e. Lalo na yung mga boys. Gaaah. Di co Alphonsus! *hides*

Uwian na rin. Tumambay muna aco sa school kasama sila Charlson. Si Angel, kinausap ni Sir Buboy tungkol sa SSG. E di ba nga aco ang pumalit kay Angel. At ayun, babayaran co daw sabi ni Eday yung P250 na hindi co binayaran nung leadership training kasi sabi niya 'wag na daw acong magbayad. Loko-loko kase e.

Sabe co nga kila Remo at Chalson, feeling co ket-ket lang aco sa SSG e. Nandun din si Angel yung sinabi co yun. Kasi naman, dapat ng si Angel ang nandun sa pwesto co. Pero sabi nila, okay lang naman yun. Kahit naman 'inaaway' nila aco, masaya naman kasi nandun aco. Lalo na't pupunta sa Baguio, may maingay daw. :)

Somehow, that made me feel good.

Tumambay kami nila Eday sa locker area pagkatapos. May pangalan na yung sakit ni Adrian: "Eday Syndrome". LOL. Niloloko nga ni Charlson na aatakihin na. Kaya naman ang serious ni Eday. So dalawa yung phase ng sakit niya. Phase 1 e super serious, phase 2 naman yung nagsasasayaw at super hyper to the point na muka nang epileptic. Haha!

Sinagutan co nga yung libro ni Adrian na MSE. Grabe, wala acong matama sa Math! Dun na lang tuloy aco sa English. Haay, weakness co talaga sa English yun identifying errors, vocabulary, at spelling. Iniisip co ngang course, B.S. Englsih o kaya I.T. na lang. Pero mas preferred co talaga yung B.S. English. Nyaah. At least may naiisip na acong course ngayon.

Twelve o'clock, umuwi na aco kasi magla'lunch na sila.

Somehow, kahit dyahe ang araw co, kuntento na rin aco. :)

Monday, June 1, 2009

Choir. (I can't give a proper title to this)

May 30, 2009; Saturday


It was Saturday and as usual, we're the choir. I anxiously watched the rain as I wait for the others to come.

Mapraning-praning na aco kahihintay. It's already 3:30 in the afternoon, yet I'm still the only person in the school gate. Dang.

I didn't expect that many will attend (we've never been many anyway), nor for Sir Bautista to attend due to the bad, abnormal weather. But still, I didn't imagine that I would be the only one to attend.

I assured myself with the thought that Arbu, our ever-diligent member, will attend, though I’m having doubts about it. When suddenly, I saw Jaymiriz coming.

If it’s possible for me to see my face, I would’ve seen how it lit up. Hay salamat. I sighed.

After some few minutes, Abru came. Then, Ablay. I feel relieved somehow.

I was expecting that Eday will attend; though he didn’t guarantee that he will, I’m pretty sure he will come because I know he won’t have to go anywhere because of activities. (So much for being an active student.)

But Ablay said he won’t likely to come.

Great. So we’re going to be the only choir then. A choir composed of four members, with only one girl (again). Great. Just so great.

Because of boredom, we talked about almost everything. The upcoming opening of classes, even the Influenza A (H1N1) and Hayden Kho’s video scandals. Haha!

Because I forgot the copy of our songs’ lyrics at home, umuwi muna aco. Dinaanan co si Jasmin who, fortunately, I was able to persuade to attend. Dinaanan co din sa bahay si Adrian, pero wala na daw siya, o wala pa siya.

At least lima na kami.

We just waited for Jasmin and we decided to go to the church. And because we will not sing the Psalm today, I talked to the lector. Then we headed to the choir box.

We still have some few minutes before the mass starts. Ayun, nagkwentuhan pa rin kami… kahit na pa nasa simbahan na kami. ( I guess hindi na talaga ‘to maiaalis sa’min.)

Nang napalingon kami sa may hagdan. Si Eday! Wee!

At anim na kami. :)

Though hindi naman talaga ganun kaganda ang boses ni Adrian, I must say na iba pa rin kapag nandian siya. Mas maayos ang kanta namin. Napansin co lang naman, though it could be just because of random chance.

At ayun, galling pala sa SM ang mokong. Birthday daw nung isang Eagle Scout na kasamahan niya. And he was uber-hyper. Tsk. High na high e.

Before the mass started, kuya Lacson came. Woot! May pianist kami! Galing naman ng tyempo niya, tamang-tama dahil wala si Sir Bau.

The mass started after a while.

Ayus naman ang kanta namin, fortunately.

Customarily, nag-kwek kami after the mass. Lumalakas na rin ang ulan. Dang. Wala acong payong.

Umuwi na si Jayjay. At dahil nga wala acong payong at pareho lang naman kami ng dadaanan nila, nakisukob na ac okay Eday.

I was contented with what happened to my day. Happy, even. If not because of the unnecessary fury that welcomed me home, darkening the happy events.

Monday, May 18, 2009

Psalm

May 16, 2009; Saturday

White blouse? Check.

White skirt? Check.

White sandals? Check.

White earrings? Check.

Everyone seem to look at me as I walk on the street. I just smiled and shook my head. Doesn't these people haven't seen a girl wearing an all white outfit yet?

Yes, I was in an all white outfit. All white. I made sure I paired my accessories to my dress. And jeez, I cannot help but laugh at myself, too. I look a member of Iglesia ni Kristo. LOL. But because I am not the kind of person who get embarrassed easily, I held my chin up high and continued walking.

I couldn't keep myself from smiling as I eneter the school grounds. Even the guards were gawking at me.

It was then that Remo saw me. They were at the stage.

"Yan na si Ivy!"

"Whoo!! They clapped ang cheered. Yes, it was silly and childish, but I was still laughing, shaking my head. These people. I thought.

"Deboto!" (They're constantly teasing me this since I wore a red sacramental that old chrch women wear wehn I played the role of Sisa.)

"Aling Dionisa!"

"Yii! Magsasalmo siya!"

Yes, that's the reason why I'm wearing this kind of outfit. I'm going to sing the Psalm.

Since I joined the Glee Club when I was in first year, we never sang the Psalm. It was just recited by the lector. But because we're the only choir in our parish who doesn't sing the Psalm. And I was the one to sing, since I am the President of the Glee Club.

But I've been having severe cough for weeks. I even got paos for a couple of days. My falsetto is falling, too. But I'm determined to sing, though I don't expect that much that I will sing THAT beautiful.

Adrian, Arbu, and Jaymiriz who were common sighs were there. Ponce was the only girl until I came. And surprisingly, Remo attended.

All of them were wearing [plain] white shirt except Ponce. And they looked clean. Handsome, even.

"Ang cute naman, talagang nakaputi kayo. Ang gugwapo niyo naman tingnan, promise!" I squealed. Well, that's me. A person who give compliments and voice out her thoughts.

"Oo nga e, ikaw muka ka talagang deboto. Para kang si Aling Dionisa! Haha!" Okray na naman sa'kin. And the four boys continued teasing and laughing at my outfit.

Well, it was a new thing to me. I mean, waering such dress and looking like a conservative, manang-like girl. Muka acong matimtimang birhen, they said. Etou, they're used to my out-of-ordinary outfits. And now, here is a province girl-like Ivy!

At around 3:15, Sir Bautista came together with Bau.

"O, nasan na misalette?" He asked us. We looked at each other. Oh, I forgot about that!

"Bumili ka!" Eday said.

But I didn't know where I could buy one so Eday decided to come with me. Ablay followed, then Remo and JayJay.

unfinished..

Monday, May 4, 2009

Joy Amidst The Sadness

May 2, 2009

"Amidst the sadness, there are people who'll give you joy. People who would make you smile and laugh as if there is no tomorrow. People who would help you forget your problems. People who are called friends."

May general meeting ang Music Ministry ngayon. So kasali kami sa meeting. Muntik na nga acong di makapunta dahil sa conflict namen ni Mama pero buti na lang e nakapunta pa rin aco.

Grabe nga kagabi e. Medyo maaga'aga din acong nagpasyang matulog, 2am (Maaga na rin yun para sa'kin no!). Pero di pa rin talaga aco makatulog, grabe. Pagulong'gulong na aco sa kama pero di talaga aco makatulog. So in the end, binuksan co ulit yung computer at nagbasa ng manga hanggang finally, antukin din aco ng bandang 5am.

Buti nagising aco ng 7am. Tinawagan co agad si Eday para ipaalala yung meeting. Kaya lang tulog pa daw. Tsk. Pa'no yan? Tulog pa rin si Adrian? Hindi ba niya naalala yung meeting? Amp.

Nagluto na lang aco ng ipangla'lunch co mamaya. Wala din naman acong aasahan sa mama co e.

Pero habang nagluluto aco, dumating si mama. Di co naman ine'expect na dadating siya ng maaga e. Di pa rin kame nagpapansinan. Okay na rin ito, at least makaka'alis aco ng maayos.

Nung dumating aco sa Kodak, di Arbu at si Mikee pa lang ang nandun. Sheda, di rin nagsi'datingan yung iba. Si Arsie, male'late pa yata. Pumunta na lang kame dun sa mai simbahan, at least nandun na kame.

Dapat nga, pupuntahan co na lang si Adrian sa bahay nila para maka'habol pa rin siya kung sakaling tulog pa nga. Ang kaso, magsisimula na yung meeting, e nakakahiya naman kung lalabas pa aco ng room na iyon.

Nakaka'antok, grabe. Pa'no naman kase, wala pang dalawang oras ang tulog co noh! Kaya hindi co na rin naiwasang mapaidlip ng konti. Hihi. ;)

Pagkatapos nung video na pinanood sa'min about kung ano ang pwede at hindi pwedeng kantahin sa simbahan, nagtanong si kuya Roman (yung parang MC) kung may questions. At ayon, puro tungkol sa Glee Club ang mga reklamo. Expected co naman na iyon considering yung mga kapalpakang ginawa namin e.

At lunchtime, sabay-sabay kami nila Arbu at Arsie. Nu ba yan, di aco talaga makakain ng maayos. Ilang araw na acong ganito, ayaw tanggapin ng bibig co yung pagkain kahit gano pa aco kagutom. Kahapon nga, hindi na aco halos kumain e. Kagabi ang kinain co lang e sopas. Amp, grabe. Nu bang nangyayari sa'kin?

Pagkatapos naming mag'lunch, nagkwentuhan muna kami. Ayun, kung saan'saang topic ang napuntahan naming: Glee Club, school, mga star and non-star, pati nga si Eday na nanahimik sa kanilang bahay e nadawit sa usapan. Mga 1pm na rin kami bumalik sa Simbahan.

Nagpa'photocopy kami nung koya tungkol nga dun sa diniscuss nung umaga. Dahil tungkol naman sa mga kantang pangkasal ang diniscuss, di na aco masayadong nakinig dun sa video. Ni'review na lang ulit ni kuya Ramon yung mga nasa videos. Madami'dami rin acong natutunan. Nalaman co na bawal pala talagang gamitin yung dalawang Bridal March (Yes, kung anong naiisip mo, ayun yon.) dahil sa totoo lang, yung isang pinakagamitin na Bridal March e ginamit sa isang opera dati na ang purpose niya e para sa paghahanda ng bride sa honeymoon . And the second most popular e ginamit e sa isang opera din whereas ayun yung ginamit sa kasal ng mga elemental bodies. Kaya mali pala yun. Bawal din palang gamitin yung mga theme songs echos sa kasal dahil di naman daw yun church songs. Respeto na lang daw sa simbahan at sa matrimonial rite.

After that, yung questions at suggestions na naman about sa choir at sa misa. At yung Glee Club nga yung pinaka'maraming pagkakamali. For instance, yung pagpa-"patintero" nga ng choir at lector sa Great Amen at "Sapagkat". Nangayari na kasi yun sa'min e. So tuloi, required kaming (lahat ng choir) kantahin ang lahat ng kanta pwera na lang sa "Salamat" at kung sasabihin ng pari na i'recite.

Bawal na rin pumalakpak after Mass kasi mali naman daw talaga yun.

Tapos yung mga salmista. Since hindi naman kami nagsa'salmo, di kami kasama sa pagkakamali ng mga salmista. Pero kami lang ang choir na hindi nagsa'salmo e. Kaya ayun, tinanong kung anong gagawin naming dun. Ang sabi co naman e balak na naman na talaga naming mag'salmo sa next mass naming (which is true dahil napagplanuhan na namin yun). Okay daw, at least mai progress naman kami kahit papano.

Tinanong din yung mga kanta kung pwede bang kantahin yung particular song na iyon. Ang daming nabago dito. Tinanong co yung "Wag Kang Mangamba" namin kase iba yung tono ng ibang choir sa tono naming. Yung tono pala nila yung talagang original at style lang ni Sir Bautista yung nakasanayan na naming na namana pa namin sa dating choir.

Marami din kaming na'discuss. Okay naman ang ibang choir, friendly naman sila kahit papano sa'men kahit na nga marami kaming pagkaka'mali. Ang mga obvious lang siguro ang pagka'inis sa'men e yung mga lector. Pero okay lang.

Pagkatapos ng meeting, napagpasyahan naming puntahan si Eday sa bahay nila. Magbibihis pa nga lang nung pagkadating namin e. Nandun nga lang kami sa bungad ng compound nila. As usual, ayaw kaming papasukin sa loob ng bahay nila. Pero siguro dahil sa pangungulit at pagpaparinig naming at dahil nandun na rin kami, pinatuloi na kami sa bahay nila. Kami nga lang dalawa ni Arbu kasi si Arsie uuwi na.

Yes! Sa halos mag'aapat na taon na magka'kilala at magkaibigan kami ni Eday, nakapasok na rin aco sa bahay nila. Di kase talaga nagpapa'punta ng tao sa kanila yun e. Halos magkapit-bahay na nga kami nun pero ayaw pa rin acong papuntahin sa kanila. Achievement co na ang maka'pasok sa bahay nila. Pwahahahaha! XD (Hyperbole!)

Grabe nga e. Ang daming medal sa kanila. Kinder to grade 6 at bukod pa yung sa high school. At kay Adrian ang lahat ng iyon! Well, ano pa bang ie'expect co. sa matalinong estudyante na katulad ni Eday, di ka na dapat manibago nun. But still, kung aco si Eday o ang mga magulang nila, parang feeling proud talaga aco makita co lang yun.

Nagkwentuhan pa kami. Ang harot nga ni Eday e. Ayun, napagk'kwentuhan naming yung cellphone niyang nanakaw dahil na Budol gang siya. Sabe co nga sa kanya, ang tali'talino niya pero nabobo siya sa bagay na yun. Pero di co rin naman siya masisisi kase may power of hypnotism yung mga kawatan nay un e.

Tapos hinulaan namin yung mga badges na na'acquire niya sa boy scout. Out of 21 badges, naka'12 na hula din aco. Tinanong co kung anong grade ang ibibigay niya sa'kin kung sakali and he said 85. Not bad uh, considering na hindi naman aco boy scout at hindi co naman napag'aralan kung ano talaga ang mga badges na yun.

Alas'kwartro na kami umalis sa bahay nila. Nagyaya pa nga silang mag'kwek e wala naman acong pera. Wala na talaga acong pera, P25 na lang yata yung laman ng pitaka co. Di naman kasi aco binigyan ni mama ng pera e (at hindi aco humingi). Imagine, yung P50.00, nagkasya sa'kin ng dalawang araw? Matipid naman kase acong tao, lalo na kung kailangang magtipid.

Pero nagpilit sila. E wala naman acong magawa. Kunsabagay, kasya pa naman yung pera cong pang'kwek.

Pagkatapos namin, binayaran ni Eday yung dalawang kwek na nakain co. Wow ah, generous. Wala lang, nakakatuwa lang na nilibre niya aco. Kunsabagay, kung mai pera naman talaga si Adrian e talagang manlilibre siya. Babawi na lang aco sa susunod.

Pumunta na kami sa simbahan pagkatapos. Tatlo nga lang kami e. Imagine, tatlo! Kapag walang ibang dumating, break ang record co na limang members lang ang nag'choir sa misa. (Originally, dapat nga duet lang kaming dalawa ni Arbu e. Buti nandian si Eday.)

Nandun nga si idol co e, nakanta para sa rosary. Nandun din siya kanina nung meeting. Ang idol na tinutukoy co e yung babaeng bulag na choir member (PEACE choir). Pero kahit mai kapansanan siya, grabe, ang ganda ng boses niya. Ang galling niyang kumanta at ang taas pa. Mai parati lang siyang kasamang matandang babae tuwing nakanta siya. Pero grabe talaga, idol co siya! Super!

Umakyat na kami sa choirbox habang nagro'rosary para makapag'practice kami ng mga kakantahin. Pinapractice co nga yung mataas na ending sa Opening Song namin at Papuri. Wish co lang magawa co.

Dumating si Mau. Hay salamat, nadagdagan din kami. Pagkatapos ng rosary, kinuha na nila Arbu at Eday yung mic sa baba.

Parang ang anxious nga naming ngayon e. Kinakabahan kami na di naming alam kung bakit.

Nagsimula na rin ang misa. Sheda, di co nagawa yung high ending ng opening song. Nawala aco. Buti na lang di masyadong rinig. Amp. XC

Bago mag'Papuri, umakyat si Sir. Yes! Nandian pala siya. Ang akala niya daw pala, wala kami.

Pagtapos ng Papuri, dumating si Jaymiriz na namumutla. Masama nga daw kasi pakiramdam niya e. Sinabi co din kay Sir yung mga napag'meetingan at yung dapat at di dapat kantahin. Sa'min kasi nagsimula yung implementation nun e. Sinabi co rin yung tungkol sa Salmo, kaya magsasalmo nga daw next next Saturday. At ang magsasalmo? Ako! Sheesh.

Naging okay naman ang kanta naming kahit lima lang kami. Halos kaming dalawa nga lang kami ni Eday ang productive kasi si Jayjay masama nga pakiramdam, si Arbu ewan co kung kumakanta ba, at si Mau e nawawala. Pero okay lang naman.

Dahil May, mag'aalay ng bulaklak sa dulo ng misa. Nag'stay pa muna kami sa choirbox kahit si Sir ay umalis na. Pinaalalahanan niya na lang kaming maging maaga next next Saturday para ma'practice ang (una naming) salmo.

Nagkwentuhan nga kami sa choirbox e. Ang sama namin. =D

Si Eday, baka daw sasali sa Bebot. Yung Beboy e contest ng mga (tunay na) lalaki sa pageant na pambabae. Ni'recruit nga daw siya ni Ella. Sabi co sa kanya talagang susuportahan co siya e. kaya lang sa San Roque daw yata yung location. E sabe co kay Eday, yun nga lang, magkaka'issue na naman sa school tungkol sa sexuality niya. Oo nga daw. Pero ano naman ba, e alam namin na talagang TUNAY na lalaki si Eday. (Wow!)

Natapos lang ang kwentuhan nung natapos na ang pag'aalay ng bulaklak kay Mama Mary. Bumaba na kami. Si Mau umuwi na pero sila Eday e niyaya pa acong mag'gala. Kumain daw kaming kwek. E wala na nga acong pera e. Pero kinulit'kulit nila aco; sila daw bahala sa'kin. Aalis na dapat aco pero si Eday hinila pa aco nung patawid na. Wala na acong nagawa.

Imbes na mag'kwek muli, nag'goto na lang kami. Dinagdagan na lang nila Jay at Eday yung pera co. Yung sa'kin nga mai laman, yung kay Arbu wala e. Ahahaha.

Ayun, nahuli aco sa pagkain. Wala nga kasi acong appetite ngayon. Nagpatulong na lang ac okay Arbu at Adrian na ubusin yun. Haha.

Ala'siete na nga aco naka'uwi e. Sabe nga ni Eday, hayaan co na lang daw. Kasi hindi rin naman kami magkakabati ni mama kung uuwi aco ng maaga. Edi lubos'lubusin co na daw. Saka kung sa bahay lang daw aco, magmu'mukmok lang aco, maiisip co lang lalo ang mga problema co kaya malulungkot aco. At least kung lalabas daw aco e magiging masaya aco. B.I. nga e. Haha. Pero sa totoo lang, mai point siya. Tama naman di ba?

Nabanggit ni Arbu yung tungkol sa Impossible Quiz na pinasa co sa kanya. Na'curious nga si Eday na laruin, sabe niya tuloi pupunta siya sa'min dahil wala naman silang internet. Parang napag'usapan naming na weekday ng gabi pumunta kasi di aco komportableng makiharap sa mga tao kapag nandiyan nanai co e. Ewan co sa kanya kung totoong pupunta yun.

Naging masaya aco sa araw na ito. Kasi kahit nga mai conflict sa bahay, nakalimutan co yon kahit papano dahil kasama co yung mga taong nagpapasaya sa'kin. Salamat sa kanila. I somewhat feels that I am loved.

Friday, May 1, 2009

Of Conflicts and Contentment (MMD returns)

A/N: Pwahahaha. Natatawa aco sa title ng post co. Wala lang, may "of" kase e. Di co naman alam kung baket kailangang lagyan ng "of" ang mga title ng mga literature pieces, nakigaya lang aco. Inggetera. Hahaha. Bleh! By the way, back to the business. ;)

WARNING: I ranted so much in this post. And gave much details about me. So if you don't want to hear my whining and cannot understand me, please go away.

--

We had our choir practice today. Adrian suggested it last Saturday so we can improve our way in singing in masses. If you'll just hear how we sing in every mass, you'll know why we need a practice.

Not that we are bad singers. Of course, we are (Yabang!). But the problem is, our singing style as a choir simply… sucks. Well, we've won lots of competition, but whenever there is a mass, we usually don't get it right. And the priest is kinda getting annoyed with us, we know that, as well as the other church people and parishioners.

So I organized the choir practice today. I was calling Adrian the whole week if he wants to continue the practice (he's the Vice President for Affairs, anyway, and I need his opinion about this), but when I called him again last Wednesday, I remembered that he was actually in Pangasinan because of the boy scout camping. Damn, how come I forget about that? Nakakahiya tuloi sa mga tao sa bahay nila, tawag aco ng tawag.


Pero nung tumawag aco, hindi daw pwede sa bahay nila. She suggested Arsie's place. Kaya tinawagan co si Arsie, na fortunately e pumayag namang dun mag'practice. So magpa'practice talaga kame. I mentally reminded myself to call Adrian in the evening.

I asked permission to my mother about the practice before she went to work. So this is our conversation:

Ivy: "Ma, may practice kami bukas sa choir ah. One o'clock."

Mama: *getting ready for work* "Magligpit ka muna ah. Baka naman one o'clock ka pa magising. Magligpit ka, ayokong madatnang makalat ang bahay. Yung mga damit.."

Ivy: "Oo."

After few seconds.

Ivy: "Kila Arsie kame ah." (half-whisper)

Mama: "Ano!?"

Ivy: "Kila Arise kame magpa'practice."

Mama: "San na naman yon!?"

Ivy: "Sa Fiesta Homes nga. Kila Ayyah.."

Mama: "Ay nako, tigilan mo co ah! Wag ka nang umattend sa practice na yan!!"

Ivy: "Baket?!" *on the verge on sobbing*

Mama: "Basta 'wag kang aattend!"

Ivy: *sulks at the corner but is determined to attend the choir practice no matter what*

WHAT!? I cannot go to the choir practice that I organized!? Nooooo! Hindi pwede! I am the president. Ano na lang sasabihen ng mga ka'choir co? Na ang president nilang nagpatawag ng practice ay siyang di pupunta? No. I should go.

I was really, really annoyed yesterday. Good thing the mangas I read comforted me. XD

But really, I was thinking ways to ask my mom to let me attend the practice. I was praying mentally—the thing I never did for kinda long time now (long story).

I kinda cleaned the house. I folded the clothes. Yes, it was petty things but I don't usually clean so that's kinda big deal for me. Please, please. I need to go to the practice. Pretty, pretty please.

I slept at five in the morning because of online stuff and Plurking. I told Iverie to wake me up as soon as she woke up as well.

**

The next day…

I woke up at 11:30. Kinda early. But still, I am planning to do some cleaning first para payagan naman aco ni mama. I cleaned a little before I even eat my brunch.

Before I ate my brunch, I gathered my guts to talk to my mother, who was about to sleep.

"Ma.."

No response.

"Ma?"

Still, no response.

"Mama.."

When she didn't responded, pumunta aco sa tabi niya. I know she could hear me. Maybe she knows what I would say so she's ignoring me.

"Ma, aattend aco sa practice."

"Hindi!"

"Dalina." But she close her eyes again.

Kinulit co siya ng kinulit para gumising. At ayun , nagising nga. Pero ayaw talaga acong payagan. She's using the "mother-voice".

"Mama, dalina. Payagan mo na aco. Di pwedeng wala aco dun."

She simply ignored me. I was already crying. Bakit ba parati na lang ganito? When I asked her for a concrete reason, she just said that I'm not allowed to go. And there. She ignored me again and closed her eyes.

I was desperate to go that I become disrespectful toward my mom… again.

"Gusto mo parati na lang tayong ganito e, no? Sana pala di co na lang sinabi sa'yo na kila Arsie kame magpa'practice! Gusto mo pa yung nagsisinungaling sa'yo e!" I yelled.

"Talaga! Matagal ka naman nang sinungaling di ba?!"

Nagpilit pa rin aco. Amp. Nakaka'inis. Bakit ba parati na lang ganito? Bakit ba ang hirap magpa-alam ng ganitong mga bagay sa nanai co? Bakit ba hindi siya katulad ng ibang nanai na kayang intindihin ang mga anak nila?

Dumating ang pinsan co. Esakto namang sinabi co, "Bakit si kuya, pinapayagan mong umalis? Bakit aco hindi!? Buti pa yung ibang tao e, mabait ka! Bakit di mo magawa yun sa'men!?"

I know I struck a chord there. Sapul. Na'guilty din aco kase nagamit co yung pinsan co. Kasi naman, nakaka'inis. Bakit pag si kuya, pwede? Pupunta nga siya sa girlfriend niya at dun matutulog, pero okay lang. Ilang araw di uuwi nang di nagsasabi at pagkauwi niya e parang wala lang. E bakit sa'kin?

Oo nga, pinsan co naman kasi siya. Lalaki naman kasi siya. Pero di ba, ang unfair din? (Look, I'm not saying it's my cousin's fault, okay? I'm referring to my mom.) dapat, kung bawal sa'kin, bawal din sa ibang tao. Kasi ganito yun e: Bakit mabait siya at maayos makitungo sa ibang tao, pero 'pag sa'min hindi? Mas mabuti pa nga yung mga pamangkin niya at ka'officemates niya e, nabibiro nila si mama. E aco? Kelan co ba naka'usap yung mama co na parang kaibigan co? Wala acong matandaan. She insisted on so-called respect, but I give that because she doesn't respect me, too. She doesn't understand me at all.

Ang dami co nang opportunity na napalampas dahil sa walang-kwentang paghihigpit niya. Yung school-paper namen na ilang taon cong pinagsilbiha—mas matagal pa aco kila Eday at Ginnique—di aco sure kung tataas ang position co next school year dahil hindi co mabigyan ng time 'yon dahil sa paghihigpit niya sa oras co. Di naman sanaghahangad aco ng mataas na position pero di ba, saying pa rin? Gusto cong mag'aral ng college sa Manila pero ayaw niya. Ano namang mangyayari sa'kin kung dito aco sa San Pedro mag'aaral? Wala. Gusto cong mag'review sa UPCAT pero di co binaggit sa kaniya dahil di niya naman aco papayagan. (Well, I was thinking of the fees too.) Ang dami cong napalampas na opportunity na pwede co sanang maabot kung di siya naghigpit. Ito na nga lang, eto na nga lang Glee Club ang tanging masasabi cong achievement. Ang Glee Club na ilang taon acong nag'serve. And Glee Club kung saan nandito yung talent co, nandito yung specialty co. Hahayaan co na naman bang lumampas ang pagkakataon na mapaglingkuran ang Glee Club bilang isang president? This is so unfair!

Bakit ang mama ni Eday? Bakit ang mama ni Ayyah? Bakit ang mama ng mga kaibigan co at mga kaklase co? Naiintidihan nila ang mga anak nila. Parang kaibigan lang ang turingan nila. Bakit sa'ken, hindi? Alam cong hindi tamang mag'compare. Alam cong meron aco na wala sila. Alam cong mas maswerte pa rin aco kaysa sa iba. Pero hindi co maiwasang magtanong. Bakit? Bakit ganito? Bakit ba ganitong klaseng pamilya ang nagisnan co?

"Bahala ka sa buhay mo! Wala acong pakialam sa'yo! Umalis ka kung gusto mo!!" My mom yelled at me.

Kinulit co pa ring siyang gumising. I'm already determined to go no matter what. The reason why I want her to wake up is because ayoko na ng ganito. Ayoko na ng ganitong kapag may dapat acong ipagpaalam e dapat pa kaming mag'away. Ayoko na ng ganitong nagtitiis acong sundin ang gusto niya dahil kailangan co siya bilang nanai. Ayoko na ng ganitong kailangan acong magtiis kung pwede naman acong sumunod na gusto co talagang sumunod. Ayoko na ng ganitong nagagalit aco sa kanya at nagtatanim ng galit sa puso co. Ayoko na ng ganitong nag'iisip aco kung pa'no makaka'alis sa buhay na ito. Ayoko na ng ganito.

I know, I sound bad. Sorry. I'm just ranting my heart out.

When she kept on ignoring me, I gave up. Siguro nga hanggang dito na lang ang buhay co. Siguro nga hindi na mababago kung ano ang sitwasyon niya ngayon. Because she, herself, is refusing to accept me. Sometimes, aco naman yung ganun. Siguro nga, we're hopeless.

I ate my brunch crying. I took a bath crying. But I have to cheer up. I have to leave all of this here in my damned house. House. It's called house, not a home.

Dumating sila Arbu at Jasmin pero hindi co na sila pinapasok. Mai conflict e. Pinabalik co na lang sila sa Kodak para dun kami maghintayan. Di pa rin kase aco tapos mag-asikaso ng sarili co.

Argh. Nagbabalat pa rin yung muka co. Amp. Napansin nga nila e.

Nabanggit co na katakut'takot pa ang nangyari bago aco nakapunta ditto, tapos ilan lang kame, lima (excluding Ayyah and Arsie)? And I can't help my tears from crying. Maybe I just can't pretend to be happy when I'm not. Maybe I just can't hide my true self. Napaka'transparent co kasing tao e.

I'm so silly. Dapat di aco umiyak. And I'm so silly, I was laughing while crying dahil natatawa aco sa sarili co.

Change topic nga. Pinag'usapan namen ni Jayjay yung I:U kase nga offline ngayon. Amp.

Hinintay lang namen si Mikee kila Jas. Tapos pumunta muna kame kila Arsie.

Ayos naman yung practice namen. Medyo nawawala lang sa focus dahil sa mga usapan. Pero okay lang naman. Sana maayos bukas.

Nag'merienda kames a rooftop after that. At nag'usap kame ni Ayyah. Ayun, nag'kwento nga aco tungkol sa mama co. Amp. Naiyak na naman aco.

Pero nawala na rin yun. Nag'kwentuhan kase kame tungkol sa manga/anime/I:U. At 6:00 na aco naka'uwi dahil namitas pa kame ng apple-mango sa kanila. Haha. Mai pasalubong aco sa kapatid co.

Di kame nag'usap ng mama co pagkauwi. Ang problema, pa'no bukas, e mai meeting nga ang music ministry. Dapat nandun aco dahil president nga co. Amp.

MMD na naman. Multiple Mood Disorder. Sobrang down talaga aco. Sheeet. Habang tina'tayp co nga 'to, umiiyak aco. Buti Iori-niichan PMed me kaya nagging Masaya aco kakatawa sa mga sinasabi niya amidst the depression. At saka kontento na rin aco kase nagawa co yung tarabaho co bilang President ng Glee Club.

Bahala na…

Sorry if I ranted on this looong post. I just really need to tell what I feel and what I hide inside. Para kasing sasabog na aco e. Sorry for too much ranting and angst.

Sunday, April 26, 2009

Ang Pagbabalik

March 25, 2009; Saturday

So mai choir kame ngayon. Tinatamad pa nga acong pumunta sa school e. Binalak co pa ngang 'wag nang umattend.

Pa'no kase, parang na-"trauma" aco dun sa nangyari sa'men last week. Pa'no kase, ang pangit talaga ng kanta. Tapos na nga yung Lent pero kala mo Semana Santa. Grabe talaga. Pinagpapawisan at kinakabahan na nga aco habang nakanta sa sobrang pagka'tense at kahihiyan.

Kaya lang, parang ang babaw naman ng reason co para di umattend. Di pa naman nangyari na hindi aco umattend ng choir dahel lang tinatamad aco at ayokong ngayon pa yun mangyari.

Kaya nag'asikaso pa rin aco nung mga quarter to four. By 4:15, lumabas na aco ng bahay.

Nandun si Arbu (as usual) at si Ponce na karaniwan namang na'aattend. Sila Bebe at Mikee ay himalang pumunta.

Dumating din sila Sir Bautista at si Bau. Hmm, muka namang aattend sila. Pinapasok pa nga kame sa loob ng school e.

Naghintay'hintay pa kame pero wala nang nadagdag. Si Jaymiriz na usually e umaattend naman, wala. Si Eday, akala co pa naman aattend dahil nag'GM siya kanina pero wala pa ren.

Amp. Nakaka'inis! Baket ba di sila na'attend!?

Pumunta na rin kame sa church. Ilang minutes pa naman bago mag'simula ang mass.

Maya'maya, dumating si Eday na hingal na hingal. Wow. Buti naman umattend. Galing daw pala sila ni Ginnique kila Ms. Padila.

Nagchi'chikahan kami nang biglang nag'bell na. Waha, umpisa na ng misa.

Okei naman--mas okei kung ico'compare mo ang kanta namen last week at last last week.

Nung pagkatapos ng "Panginoon, Maawa Ka", nagpalit si Eday at Ponce na katabi co sa left side ng position. Sukat ba naman itutok sa'ken ni Eday yung mic! Mahina daw kase.

At kung ano'anong pakulong ginawa. Pinag'solo pa co dun sa "Ikaw na nag'aalis.." ng papuri.

Nung homily na, nag'chikahan kame. Haha, ang sama namen. Ayan, nasayawa tuloi kame ni Sir. Tigil kame e.

Si Bau nga ang tumugtog ng "Take and Recieve" sa offertory. Adik nga e, kung anu'anong ka'echosan ang ginawa.

Amp. Nakaka'inis sila! Nung nakanta sila, tawa ng tawa (pero mahina). Si Arbu daw kase e. Lalo naman Eday. E nung Ama Namin, kami yung magkahawak. Ayun, giggle pa rin sila ng giggle. Sa taas tuloi aco tumingin. Nararamdaman co pa yung pagtawa ni Eday dahil yumuyugyog siya, at nakikita co rin ang pagngiti ni Bau dahil nasa harap co lang siya. Bumitiw tuloi kay Eday para di aco ma'distract.

Ayun, ngitian pa rin sila ng ngitian. Wala namang dahilan. Adik e.

Natapos na rin ang misa. Bumaba na kami.

Nakita namen si Ate Beth, yung president ng Music Ministry. Tinanong pa nga kung sino ang president at tinuturo aco ni sir as the"newly elected president" haha.

May general meeting pala sa Saturday ng 8am ang mga choir, bring our lunch and snacks daw kaya siguro mukang hanggang hapon.

Haay.. Nakakahiyang pumunta. Kase alam naman namen na kami yung pinag'uusapan ng ibang taong'simbahan dahil nga sa marami naming kapalpakan. :c

Pero siempre, pupunta kame. Di naman pwedeng hinde e. Di naman nakakamatay ang hiya ah!

Nakita namin sila Farcon nung nag'PEAC kame. At nung lumabas kame, tinanong aco ng isang babae na kasama yata nila Farcon.

"Ikaw ba yung nagsolo?"

Nagulat aco. Solo?

"Po?"

"Ikaw ba yun?"

Ah, baka kase tunutok aco ng bonggang'bongga ni Eday sa mic kaya aco na yung rinig.

But of course I was reluctant to say yes. Baka sabihen e feeling naman aco.

"Ah.. Eh.." I was like a complete idiot. "Opo?"

They left. At pabulong cong sinabe, "Baket, anong ginawa co? Pangit ba?"

"Sabi co sa'yo e, buti nilapait kita sa mic at binago co yung ayos naten." Sabi ni Eday. "Galing co talaga!" And he start talking jokingly how "great" he is.

Nag'suggest pa nga si Adrian na mag'practice daw kame every week. Ang tentative na napag'usapan e sa Friday, 1pm-4pm sa bahay nila Jas. Pero di pa rin namen napag'uusapan ng maayos ngayon.

Pero sa totoo lang, I don't know what to do without Adrian. Being an inexperience leader, I rely on his abilities as a good leader. Kase hindi naman talaga aco ganun kagaling na leader; the group could somewhat rely on my skills but not on my abilities to govern them. So Adrian is a great help. Actually, dapat talaga siya ang ino'nominate co nung election kaso e napag'tulungan na nila acong maging president.

Saka alam co naman na kahit "nagmamayabang" si Eday, he's not really arrogant. He keeps his feet on the ground kahit mataas na siya, sa totoo lang. Mga biro lang niya 'yon. Ganun talagang tao 'yon, so I don't get offended.

Pagkatapos tumambay ng sandali sa labas ng simbahan, nag-kwek muna kame. At nagchika'chikahan pa kami.Nakita pa nga namen si Ginnique e.

We parted ways after that Kinulit'kulit co pa nga si Eday na pumunta aco sa bahay nila pero talagang matigas ang pagtanggi, as usual. So umuwi na lang kami.

I'm kinda happy today. :)

**

Ngayon ang aking pagbabalik sa aking teks life. Nakaka'bore kase sa bahai e; di na co parating nakakapag'computer so lalong wala na acong magawa.

Nakakatuwa nga, kase mai nag'welcome back pa sa'ken sa GMs nila. Ang tagal co rin kaseng nawala e, 2 months din yata.

Ewan co kung kelan ang sunod na hybernation period co. >.<

Friday, March 27, 2009

Bonding Moments

March 25, 2009; Wednesday

Am'bilis ng panahon.

Hindi co alam kung bakit parang nagka'countdown pa aco kung ilang araw na lang ang natitira sa Junior life co. Pero nalulungkot din aco dahil konti na lang ang matutuldukan na ang pagiging third year co. Kung kelan matatapos na ang lahat, saka naman aco nawawala sa sarili. Hay..

--

Kagabe, tinanong co pa nga kai Andrade kung mai practice nga, meron nga daw. Luko'luko nga 'yon e. Pagtawag co kase, tinanong co kung pwedeng maka'usap si "Emmanuel". Sabe ba naman nung babae sa kabilang linya na hula co'y yung kapatid niyang second year,

"Kuya, si Ibyang!"

Aba't ang loko, mukang ipinagkakalat ang nickname co. Sheda, iyon kase yung tawag ng iba sa'ken e. At nung tinanong co kung baket alam nang kapatid niya yung nickname cong iyon, ang sagot ba naman e.

"Kinukwento kase kita sa kanila e. Lahat kinukwento co. Kahet nga yung yung paglipat niyo ng bahay, alam e."

Langya, proud pa siya habang nagku'kwento nun. Ang damuho, napaka'tsismoso talaga!!

Matapos mag'chika galore ng ilang minuto sa telepono, nagpaalam na rin aco. Alas'dos na aco nakatulog dahil kakagising co lang nung tumawag aco sa kania ng mga 11:30. Wala na naman kase yung internet cord dahil tinago na naman ni Mama kaya wala acong gagawin. Tsk. Maaga pa naman pasok co bukas.

--

Dahil nga maaga ang pasok co, in'alarm co yung alarm clock ng 6am. Ayun, katulad ng parati cong ginagawa, gumising aco para patayin ang alarm clock at pinagpa'tuloy ang aking paghihimbing.

Kaya ayun. Nagising aco nang mga 7:20. At dahil sobrang sakit ng leeg co at buong katawan na para bang binugbog aco. Kaya humilat muna aco sandali at 7:30 na aco bumangon.

Hindi na nga aco nag'almusal at derecho ligo na aco. Hindi na rin aco nakapag'tali ng buhok dahil quarter to seven na ang oras sa relo namen. Advance naman yun e. Di bale, kung sakaling late aco at nagsisimula na ang practice, uuwi na lang aco ulit para ipagpatuloi ang aking pagtulog.

Pag datin co sa school, may mga nagpa'practice na nga sa Main. Pero mga 4th year para 'yon na nagpa'practice ng graduation. Sabe ng guard nasa extension daw yung mga awardees para sa Recognition.

Buti na lang pagkadating co dun nakita co na sila Arpon. Di na aco magmu'mukhang tanga kaka'hintay.

So, apat pa lang kame. Wala pa si Jayson. Pero maya'maya e dumating na rin, mga malapit ng mag'alas-otso.

Ni'share co pa nga sa kanila yung tungkol sa poknat co. Haha. Oo, may poknat aco. At ang laki. Kagagahan co kase, wala acong magawa kagabe. Saktong nakita co yung chane at pinagdiskitahan ang buhok co. May sayad talaga aco. Actually nung Mandei co pa kinaka'likot yung buhok co e. Kaka'kutkot co, ayun, napoknat tuloy yung ulo co. Sa gitna pa naman. Di tuloy aco makapag'tali nang may hati kahet ayun na yung hairstyle co ilang araw na. May sayad talaga aco. Di bale, tutubo pa naman yan e. Nagka'ganian na rin yung buhok co dati pero tinubuan naman ulit ng buhok. Ang tanong, kailan? Buti na lang bakasyon na.

So nag'practice na kame. Sheda, inaantok talaga aco. Psh. Lulugo'lugo na nga aco habang nagpa'practice e. Una naman kase ang mga Best in Religion kaya wala na acong gagawin onwards.

Natapos rin ang practice, sa wakas! Sa Friday nga daw ibibigay yung Programme e. Lagot. Wala kame sa Friday dahil nga sa swimming. Okay lang 'yun. Madali nang gawan ng paraan.

Hindi co pa nga nababanggit uli kay Mama yung tungkol sa swimming. Basta, may hinanda na acong 'script' kung sakaling hindi aco papayag. At kung hindi co pa rin nakumbinse, tatakas na lang aco. (Haha. Bad girl!)

Umakyat na rin kame sa room. Habang nagla'lunch sila at aco naman at nagsusulat ng sa music (dahil hindi pa nadating ang baon co), nagkwentuhan muna kame. Nawalan na nga sila ng gana dahil nagkwento'kwento kami ni Andrade nang mga hindi kanasa'nasang bagay. Haha. Sama talaga.

Kung saan'saan na napunta ang usapan namen. Grabe, ang dami cong nalaman. At isa ito sa mga bibihirang pagkakataon dahil nag'share si Jayson ng tungkol sa kania na hindi niya naman ginagawa dati. Pinuna co kase siya na ang dame'dame niyang nalalaman tungkol sa ibang tao pero hindi naman siya nagku'kwento tungkol sa sarili niya. E ang sagot niya, wala naman daw kaseng masaya o malungkot na nagyayari sa family life niya. Ano yun, neutral? Hus, imposible!

Actually, mga trivias pa nga yung mga sinabi niya e. Eto:

*Hindi siya marunong maghimay ng isda. Minsan nga, nagpapasubo pa daw siya sa nanay niya dahil natitinik lang siya kapag isda ang ulam nila e. Nakaka'gulat kase kahet ngayon daw, sa edad niyang 'yon e nagpapasubo pa siya. Grabe!

*Dahil hindi nga siya marunong maghimay ng isda, one time e nasalaksak sa gilagid niya yung tinik ng tilapia yata yun. At ang ginawa niya para matanggal? Pina'chane niya sa nanai niya! Hahaha!

Grabe talaga, nagulat kame sa mga shinare niya.

Napunta din kame sa mga usapang... uhm, sa'men na lang yun. Ewan co kung sinong nagpasimula nun, si Andrade yata. Ang dame nga nameng napag'usapan tungkol dun e. Hahaha!

Marami pa acong nalaman tungkol sa kanila. Hay, bonding moments. Minsan na lang 'to, lubos'lubusin na.

--

Maya'maya, napunta kame sa topic tungkol sa "lovelife" ni Jayson, kung lovelife nga ang maitatawag dun. Napag'kwentuhan kase namen si Le-ann e. At ayun, nagkwento kame ng mga haka'haka namen at teorya tungkol sa kanila.

E nabanggit co yung napapansin namen ni Apple na parang pine'pair namen kay Jayson. Ayun, naintriga sila at hinula'hulaan. Akala co naman gets na nung iba kung sino. Mali'mali naman ang hula nila. Ang sabe co kase, iba ang pagtingin ni Jayson sa kania. Para bang nagniningning ang mga mata at iba ang kanyang tawa. Haha. Pati si Jayson nakihula!

Ang tagal nilang hinulaan 'yon. One time nabanggit ni Edmarie kung sino 'yon e. Ico'confirm co na sana kaya lang mai sumingit sa usapan namen kaya na'udlot at pagbubunyag. Haha.

At ayun, nabanas yata sila. Nagsabe'sabe na ng, "Sabihen mo na kase, mag'oopen ka, di mo naman itutuloy." Pero di sila nakatingin sa'ken.

Lumabas aco, nakita co si Ayyah kaya kinuha co yung mga pictures co nung bata na ilang araw na sa'kania.

At nabanggit co sa kaniya ang napaka'laking dilemma na hinaharap co ngayon.

At ang gaga, nahulaan! Waaah! Pero hindi na rin siya nag'insist na i'push pa ang kaniyang nalalaman dahil alam niyang di co rin naman sasabihen. Mahirap na, baka madulas ang dila co at mabanggit co a. Nangako pa naman acong walang makaka'alam nun at wala acong pagsasabihan.

I don't know what had gotten over me, but I suddenly felt down.

Nagkulong aco sa CR. And I just notice that I'm crying. Damn, grabe ang emotional outbreaks co lately. Umiiyajk nang hindi co alam ang dahilan.

Lately, there is an almost unbearable pain in my chest. But I know it's not because of illness or something. It was because of emotional reason. It was as if there is a hole in my heart. Ang sakit. Parang, alam mo yun, may kulang. May hinahanap ka. May gusto kang gawin pero hindi mo magawa.

Maybe it was because of the upcoming end. Maybe it was because we will soon part ways. Maybe it was because we had less than a week to go. Maybe it was because it seemed that all the conflict came when the end is near and it is more difficult to patch the things up. Maybe it was because I am just too stupid, too pathetic.

I hushed myself. I was supposed to savor the moments. Not ruining it. I wiped away my stupid tears. Geez, I'm really pathetic.

Bumalik na aco sa room. Siguro nga na nabanas na sila sa'ken. Nagkailangan na rin kaya di na rin sila masyadong magpansinan.

Okay, aco na naman mai kasalanan. Inopen'open co pa kase yung topic na 'yon e. Ampft. So, magka'galit na naman kame ni Jayson?

I'm so stupid. I'm ruining everything, thanks to my stupid, pathetic self.

Nasira na rin ang mood co. Darn. Medyo tahimik tuloi aco.

Maya'maya naman e bumalik na yung mood co. Pero di pa rin kame masyadong nagpapansinan nila Edmarie.

I hope everything will be fine tomorrow.

--

Bago siguro mag'10pm, tumawag aco kila Andrade. Wala lang, nakipag'chikahan lang. Kung anu'ano ngang napag'kwentuhan namen e. At mai pasasabugin daw diya bukas. Nako, kanina pa yan, ayaw sabihen.

Tinanong co nga kung galit sila Jayson. Sabe di naman daw. Mejo naiinis lang daw dahil hindi co pa sinabe kung sino yung babaeng 'yon.

Anong oras na kame natapos magtelebabad. Siguro mga 10:30. Natandaan cong tatawag pa pala aco kay Jayson dahil itatanong co kung anong oras siya papasok at kung galit ba siya sa'ken.

Nako. Ayaw naman kaseng patawag nun sa bahay nila e.

But I still tried. Akala co nga hindi nila bahay yon kase mejo nakalimutan co na yung number niya e (pano ba naman, hinulaan co lang kase yung last digit kase ayaw ibigay yung buo!).

Pero sa kanila nga yon. At sa pangalawa cong beses na pagtawag sa kanila, serious voice na naman. Nagulat pa nga aco dahil nag'iiba yung boses niya, nagiging... pambabae? Tapos super hina pa kaya di co marinig. Nako. Parati na lang! Pero sa school grabe ang bungaga. Ibang'iba talaga yun sa bahay nila.

Tinanong co kung anong oras siya papasok. Bahala na daw. At tinanong co rin kung galit na naman ba siya sa'ken. Hindi naman daw. Hsus! Parate naman e! At inaantok na daw siya at matutulog na siya kaya di pa yata umabot ng 2 minutes ang pag'uusap namen.

I'm so stupid. >____>

Wednesday, March 4, 2009

WOTJHYLA!

naging masaya rin naman ang araw co. marami din kasing nakakatuwang at kasiya'siyang pangyayari e.

nagising aco dahil sa tunog ng alarm clock. alas'sais ang oras. pero dahil inaantok pa aco dahil anung oras na aco nakatulog kaka'computer, pinatay co lang ito at natulog ulit. so, balik higaan aco. the result? i woke up an hour after!

sheda, male'leyt na aco. 7:20 ang time aco. pero di pa rin aco nagmadali. gaga talaga aco.

7:30 na aco naka'pasok. shemai nga e, nandun na si sir. pero marami pa din naman ang wala. kala co nga papagalitan aco ni sir pero hindi naman.

upo agad aco dahil mejo nahilo aco at sumakit ang ulo co. sheda. siguro dahil kulang sa tulog ang lola nio. buti na lang nawala agad.

nung lumabas si quitain, nag'paalam acong bibili ng clearance folder. pinayagan naman aco. pero ang haba ng pila sa cashier dahil bayaran nga pala ng tuition ngayon, kaya dere'derecho na lang aco sa labas para magpa'xerox ng slumnote co. at pagkatapos ay ipinamigay co na.

kakatuwa nga kase dapat magpa'practice kami nun ng noli. e naging busy na sila sa pag'fill-up nun. pati si sir binigyan co din. whaha. nakakatuwa.

nakaka'tuwa ngang basahin yung mga pinagsasagot nila dun e. pero na'antig talaga aco dun sa nilagai ni mercado sa dedication.

share:

IVY, alam ko mabait ka, matulungin, matalino. Kasi alam ko talaga na lahat sa'yo sumusoporta. Alam ko nandyan naman sa tabi mo mga kaibigan mo. At alam ko Ivy tiwala ako sa iyo sa lahat ng ginagawa mo tama para sa akin. May napapasaya kang tao, at kahit malakas at grabe ang tawa mo. Para sa akin ikaw ang bestfriend ko. At thank you pala Ivy na tinutulungan mo ako noon pa.


natuwa aco sa mga sinabi nia. at mejo naawa din. kase, kahet pala ginaganun co si mercado, kahet hinuhuthutan co ng pera minsan, kahet di co pinapansin, kahet invisible siya sa akin e naa'appreciate din nia yung maliit na tulong na nagagawa co paminsan'minsan. lalo na nung sabihen niang bestfriend na daw aco. kase di ba, wala naman xang kaibigan e. iniitchapwera lang siya, pero para sa kanya e mabaet aco. (owwws)

maya'maya, nag'praktis na din kami sa noli. aco nga si sisa e. bagay naman di ba? haha.

di na bumalik si sir payawal sa room nung umalis siya. di na rin pumasok si mr. bautista. kaya nagbasa na lang aco ng pocketbook habang wala pa yung scene co. hanggang nung nag'practice kami sa filipino time sa court dahil wala kaming room. at natapos co siya nung english time. oha! bongga! less than three hours ang isang pocketbook!

**

halos hindi na rin kami nag'klase. nung science namen e kasama aco sa mga hindi pumunta sa lab kahet sinabi ni ms. noleal at 15-minute late pa yata silang pumunta. nag'kwentuhan lang kami sa room e.

kala nga namen papagalitan kame ni sir payawal kase sumilip siya sa room nung mejo patapos na yung time ng science. edi nagtaka kase konti lang kami. sabi namin nasa lab pa yung iba, na siya namang tunay. siguro akala ni sir nauna kaming umakyat kase di na nagtanong.

**

di pumasok si ms. noleal sa room nung second period nia sa'men. pati si mr. cortez.

nakaupo aco sa mai malapit sa bintana. maya'maya, naulingan co na lang nagsisi'sigaw na naman sila ng "wotjhyla!". ayun, mai naimbento na naman palang bagong kalokohan ang aking magagaling na kaklase.

ANO BA ANG WOTJHYLA?

ito ay isang laro kung saan ibabato mo ang isang bote ng mineral water na mai tubig sa iyong kalaban at kailangan masambot niya ito. kapag di niya ito na'salo, talo siya at mai puntos at nagbato.

matapos ang ilang sandali, na'impove ang laro. mai 'net' na: upuan na hinelera sa gitna at pinatungan pa sa itaas ng isa pa. dapat hindi bababa sa upuan na iyon ang bote o lumagpas sa gilid nun dahil outside na.

nagkaroon na rin ng ibang rules. at ng panel of judges na binubuo ni jayson (jaking) at amil (jakwin). naging sportscaster din aco.

parang mga tanga nga lang e. nakalimutan na ang scoring nag lumaon. at tuwing natatapos ang isang 'set', sumisigaw kame ng wotjhyla!

mai tournament nga daw bukas e. at nung kinuwento namen kai ms. macasaddu, sabi namin sa kania e finals sa friday. sa time nia.

adik talaga ang mga kaklase co. lakas trip!

**

kahapon.

di aco nakapag'post kahapon gayung unforgettable din naman ang araw na iyon kaya ngayon co na lang ilalagay.

umaga. filipino time. relaks na relaks aco sa aking upuan habang nagbabasa ng isang libro na hinram co kai honeylou dahil wala naman masyadong ginagawa nag biglang sabihen ni sir na mai nag'eexcuse sa'ken.

meeting daw ng glee club.

anu kayang pagmi'meetingan? paglabas co e bumulaga ang mga ng aking ka'choir. habang naglalakad e sinabe nilang election daw ngayun ng officers.

election na? wow. bongga. maaga pa naman para dun, pero Glee Club naman talaga ang pianaka'maagang maghalal ng officers sa lahat ng clubs e. hindi pa tapos ang school year e mai ganian na dahil mai kanta tuwing bakasyon.

so punta kami sa stage. katabi co si jayjay at ayyah. tuloy pa rin aco sa pagbabasa ng libro.

habang 'naghahanda', narinig cong sinabi ni remo, "si ivy kjfhgdkjhfk.

hindi malinaw kung anong meron aco e. parang, "si ivy president ah." or something like that.

"hoy, anong ivy!?" tanong co. wala naman sila. sheda.

okei mukang pagkakaisahan pa aco ah.

at tama nga. ninominate aco ni jayjay. close na nga daw e. ang iba pang na'nominate ay si ayyah at arsie.

grabe, ang gulo nga e. "WHOOOOO!" nag-"WHOOOOO!" at palakpakan ng palakpakan.

kalandian pa nga e, with matching speech pa.

at ayun, yung nag'botohan. aco nga nanalo. adik, parang bonding moment lang kase ang gulo.

nagbotohan pa. eto nga ang line-up:

PRESIDENT: Ivy Bernadette Nobleza (chorva!)
VP For Academic Affairs: Arsie Mauricio
VP For Activities: Remo Manikan
VP For Affairs: Adrian Espiritu
SECRETARY: Abigail Rodil
TREASURER: Jessica Tapia
REP. 1st year: wala pa
REP. 2nd year: Ponce
REP. 3rd year: Gerard Mendioro
REP. 4th year: Chrsitine Alde


katuwa nga e. eto na yata ang pinaka'magulo at pinaka'masayang election na naranasan co. at dapat nga di na nagbotohan dahil lahat ng mga nanalong iyan, lahat ang boto e.

pagkatapos e pinag'usapan ang tungkol sa swimming. sa april 5. sa pacita.

katuwa. president aco. adik! ;]

**

di co muna masyadong pinapangalandakan na president aco ng choir. wala lang. di co lang feel ipagsigawan. nagulat na nga lang aco kanina na alam ni mikmik at russel.

sana talaga maayos ang choir neks year. aba. aco na ang president e! ;]